07-05-10

DE WEVER + BRACKE = SCHILTZ?

dewever

Toen ik eergisteren de kersverse N-VA’er Siegfried Bracke hoorde vertellen dat hij geen enkele emotie ondervond t.o.v. de Vlaamse Leeuw en ervan droomde de politieke weg van wijlen Hugo Schiltz te bewandelen, schrok ik wel even.

Over zijn gevoelens is hij uiteraard zelf heer en meester, maar het voorbeeld van Schiltz volgen lijkt mij helemaal niet aanbevelenswaardig.  De rampzalige politieke weg die Hugo destijds insloeg leidde immers tot het roemloos einde van de voormalige Vlaams-nationale partij Volksunie.

Eventjes dacht ik dat het om een onhandigheid ging van Bracke, die zich wou indekken tegen zijn vroegere achterban.  In de milieus waarin hij tot hiertoe vertoefde, haat men immers het Vlaams-nationalisme, maar wordt er steeds vol lof over Schiltz gesproken en dit waarschijnlijk omdat hij dit Vlaams-nationalisme zo’n zware klap heeft toegediend.

Ik moest helaas heel vlug vaststellen dat Bracke in feite alleen maar een nieuwe lijn van de N-VA-politiek inluidde.  Gisterennamiddag hoorde ik immers in de Kamer Ben Weyts, als woordvoerder van de N-VA, tijdens de bespreking van de grondwetsherziening voor een nieuw België pleiten.   

Voeg hierbij de zure oprisping van Bart De Wever, die vandaag in de kranten te lezen staat m.b.t. de actie van de Voorposters, die vorige nacht leeuwenvlaggen aan al de bruggen boven onze Vlaamse autostrades hadden gehangen en je weet genoeg…

Zal het nog lang duren vooraleer Bart, net zoals zijn lichtend voorbeeld Hugo Schiltz, Vlaams-nationalistische militanten voor wandluizen uitscheldt?

 

 

 

11:53 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: schiltz, de wever, bracke |  Facebook |

13-04-10

DE “V” VAN VRIJZINNIGHEID IS NIET ALTIJD DE “V” VAN VLAANDEREN…

geus 

Eerst en vooral een waarschuwing voor al wie dit artikel zou willen lezen als een venijnige klerikaal-reactionaire aanval op de vrijzinnigheid.  Ik huldig bepaald geen klerikale opvattingen en noem mezelf een vrije denker (ik gebruik het woordje vrijdenker niet omdat het te sterk gelinkt is aan de georganiseerde vrijzinnigheid waaraan ik mij vreemd voel).

Het is precies omdat ik dit vrije denken voor alle mensen opeis, dat ik van mening ben dat er geen heilige huisjes in onze maatschappij mogen bestaan en bijgevolg ook geen taboes omtrent bijvoorbeeld de standpunten die ingenomen worden door een aantal mensen die beweren de woordvoerders van de vrijzinnigheid te zijn.

Ik wil dan ook vandaag uiting geven aan mijn ergernis omtrent de maar al te vaak Vlaams-vijandige stellingnames van deze zelfverklaarde spreekbuizen.  De aanleiding: een lezersbrief van de erevoorzitter van de Unie van Vrijzinnige Verenigingen, verschenen in De Morgen van 8 april met als onderwerp de huidige felle politieke discussie omtrent de Vlaamse rand rond Brussel.

Hij probeert hierin de burgemeesters, die afspraken gemaakt hebben met bouwpromotoren om voorrang te geven aan potentiële Vlaamse kopers, onderuit te halen en dit in volgende bewoordingen: “Als we vandaag bepaalde mensen uit de huizenmarkt weren omdat ze een taal niet spreken, wat is dan de volgende stap?  Gaan we dan ook opnieuw vrijzinnigen marginaliseren omdat we het katholieke karakter van Vlaanderen willen restaureren?  Wanneer sommigen de Franstaligen uit de Vlaamse rand rond Brussel weren, moeten we spreken.  Al was het maar om tegen te gaan dat dit de voorbode is van veel erger.”

Maingain, Le Soir, of La Libre Belgique zouden het niet beter kunnen zeggen.  M.a.w.: de man schaart zich aan de kant van dezen die de Vlaamse rand willen verfransen en dit omwille van een totaal mythomane angst voor een vermeende achteruitstelling of vervolging van vrijzinnigen in een zelfstandig Vlaanderen.Het weg-met-ons-syndroom en de paranoia van de vermeende linkse intellectueel in een van hun meest opvallende vormen.

Wat heeft Vlaanderen deze mensen toch misdaan?  Zijn zij vergeten dat de Vlaamse Beweging (een emancipatiebeweging tenslotte) opgericht werd door mannen en vrouwen die vaak op hun vrijzinnigheid prat gingen?  Ik denk in het bijzonder aan Emiel Moyson, César De Paepe, Julius Vuylsteke, Charles De Coster en zo vele anderen.

Dit was bovendien niet de enige generatie flaminganten die zich op de vrijzinnigheid beriep.  Er waren vrijzinnige activisten: Van Extergem, Craeybeckx en De Guchtenaere bv.  De allereerste volksvertegenwoordiger van de Frontpartij die in Gent verkozen werd: Boudewijn Maes was een radicale vrijzinnige en ik zou zo nog een tijd verder kunnen gaan…

Maar er is erger aan dit: antiklerikaal zijn betekent niets meer of minder dan zich verzetten tegen het misbruik maken door een kerk van haar geestelijke macht om aan politiek te doen (iets waaraan de kerk in Vlaanderen zich in het verleden meermaals bezondigd heeft, denk maar aan het oorspronkelijke standpunt van de Belgische bisschoppenconferentie m.b.t. de vernederlandsing van Leuven of aan de wijze waarop priester Daens vervolgd werd).

Vrijzinnigen hebben dit antiklerikalisme steeds hoog in hun vaandel gedragen.  Maar wat doet de erevoorzitter van de Unie van Vrijzinnige Verenigingen (en hij is zeker geen uitzondering op dat vlak)?  Zich vanuit zijn filosofische overtuiging voluit in de politiek mengen.

M.a.w. de vrijzinnige pot doet precies wat hij aan de katholieke ketel altijd heeft verweten.

Het klerikalisme is dus niet dood.  Het schuilt zelfs vaak in hoekjes waar je het niet zou verwachten…

Mijn antwoord hierop, altijd en overal: Vive le geus!

15:07 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: vrijzinnig, klerikalisme, geus |  Facebook |

30-03-10

LE SOIR, DE MORGEN EN…DE STANDAARD, MÊME COMBAT?

lesoir

Eergisteren bracht Le Soir een opiniestuk van een zekere Jean-Paul Marthoz, naar verluidt wereldberoemd in Franstalig België, maar totaal onbekend bij "de boerkes van Vlaanderen".

Het stuk handelde over de Vlaamse wooncode en was , conform de traditie in de krant van de Brusselse Koningstraat behoorlijk anti-Vlaams.

Het ging over "etnische zuiveringen", "genociden", enz. en als klap op de vuurpijl werd het artikel geïllustreerd met een foto van een massagraf van christenen in Nigeria.

De heibel die dit alles met zich meebracht, zorgde voor een aantal reacties van mensen die van mening zijn dat ze bij de Vlaamse intelligentsia horen.  Uiteraard was Yves Desmet van De Morgen één van de koplopers.  Alhoewel hij het niet eens was met de teneur van het stuk, was hij toch van mening dat de publicatie ervan moest kunnen.  Als reden hiervoor voerde hij aan dat de associatie met de bijgevoegde foto bijzonder onkies is en in feite thuis hoort bij een techniek waar Goebbels himself nog wat van zou kunnen leren, maar dat niettemin de vrijheid van meningsuitingen er niet alleen is voor meningen die algemeen aanvaard worden maar ook - en zelfs vooral - voor meningen who , shock and disturb.  Hebt u ooit dit standpunt door De Morgen i.v.m. het Vlaams Belang horen huldigen?

Maar ook De Standaard is in dat bedje ziek.  In zijn editoriaal van vandaag stelt hoofdredacteur Peter Vandermeersch het volgende: "die vrijheid van meningsuiting mag geen grenzen hebben.  Onze opiniepagina's moeten een vrije plaats blijven waar scherpe en zelfs kwetsende standpunten mogen worden verdedigd".

Hebt u zijn kwaliteitskrant al ooit zoiets horen verkondigen i.v.m. het Vlaams Belang?

M.a.w.: voor beide editorialisten is Le Soir misschien wel eventjes fout m.b.t. de Vlaamse wooncode, maar dit is niets in verhouding tot de zonde tegen de Heilige Geest die het Vlaams Belang op zijn geweten heeft (volgens de oude catechismus van Mechelen is deze zonde nl. de enige waarvoor geen vergiffenis kan geschonken worden).

Dat Le Soir Vlaamshatend is, staat nochtans buiten kijf.   Zoals velen onder u weten, ben ik in Brussel opgegroeid en dit in een tijd waarin die krant in de hoofdstad allesoverheersend was ( zonder Le Soir had het FDF nooit kunnen bestaan).  Velen weten ook dat ik Franstalig onderwijs volgde.  Ik las in die tijd alle dagen Le Soir - hoe kon het ook anders? - en ik wil vandaag bekennen dat het precies door de artikels van die krant is dat ik een flamingant werd en later een geëngageerd Vlaams-nationalist.  Dagelijks bracht die "gazet", die zich graag Le Quotidien Vespéral noemde, hatelijke stukjes over de Vlamingen.  Vooral in de rubriek "la petite gazette".  Deze giftige artikels werden geschreven in een bekakt Frans, dat doorspekt werd met archaïstische uitdrukkingen (dit laatste waarschijnlijk om intellectueel over te komen).

Na een tijdje begonnen wij als jonge militante Vlamingen ons onledig te houden met het imiteren van deze stijl.  Mijn geliefkoosde zin haalde ik uit een reportage van Le Soir waarin de mensen die naar de Ijzerbedevaart gingen aan de Franstalige lezer werden voorgesteld.  Over de jongeren die per fiets naar Diksmuide trokken, ging het als volgt: "Des jeunes éliacins boutonneux et exités par des petites vicaires fanatiques pédalent allègrement vers la tour de l'Yser".  Vertaald geeft dit: "Knapen met gezichten vol jeugdpuistjes, die opgehitst worden door fanatieke onderpastoortjes, fietsen vrolijk richting Ijzertoren".

En dit is maar een klein staaltje van de wijze waarop deze "Belgische" krant de Vlaamsgezinden beschreef.  Le Soir is niet alleen Radio Milles Collines, zoals sommigen beweren, het is ook een soort "Völkischer Beobachter"

Wat mij meer ergert, is dat de laatste jaren de redacties van De Morgen en De Standaard zonder enige schroom meewerken met "die gazet".  Lezen ze haar nooit of hebben ze een collaborateursziel? 

 

 

 

10:00 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: de morgen, de standaard, le soir, bart de wever |  Facebook |

12-03-10

OVER DE VLAAMSE LEEUW EN DE GENTSE LITERATUUR: OPEN BRIEF AAN DE REDACTIE VAN HET LINKSE INTELLECTUELE TIJDSCHRIFT TIENS-TIENS

suzanlilar

Waarde redactie,

 

U bezorgt mij, zoals u het steeds doet, het pas verschenen nummer van Tiens-Tiens, waarvoor mijn dank.

Ik ben het vaak met de inhoud van uw blad niet eens, maar ben van mening dat de artikels die het brengt meestal interessant en goed geargumenteerd zijn.

In het stuk "Het Lijden Der Letteren" over Gent en de literatuur, slaat u deze keer echter de bal behoorlijk mis.

U maakt zich vrolijk over de tekst van de Vlaamse Leeuw, wat in deze tijd uiteraard zeer politiek correct is.  Tot daaraan toe.  Maar u maakt het zich - geef het toe - ook bijzonder makkelijk.  Uiteraard is de tekst van dit lied gezwollen en bombastisch, maar welk meer dan honderd jaar oude strijdlied is dat niet?  Moet ik u herinneren aan die volzin uit de Internationale: "Begeerte heeft ons aangeraakt"?  Erger is dat u een feitelijke fout maakt.  U schrijft namelijk dat de oorspronkelijke tekst luidde: "Hij scheurt, vernielt, verplettert/bedekt met bloed en slijk.  En zegepralend grijnst hij/op 's vijands trillend lijk", terwijl wij nu een gekuiste versie als volkslied zouden gekozen hebben.

Niets is echter minder waar: wij zingen de eerste en de tweede strofe <sommigen enkel de tweede omdat die republikeins klinkt> en de tekst die u citeert komt uit de vijfde strofe.

Uiteraard klinkt deze strofe nu vreselijk, maar dit was in de tijd toen ze geschreven werd duidelijk niet het geval.

U noemt dit "een genocide voor beginners".  Wat dan te zeggen van het einde van de eerste strofe van de Marseillaise, die luidt: "Qu'un sang impur abreuve nos sillons"?  Vertaald geeft dit: "Dat een onrein bloed onze akkers bevloeie". <dit is de tekst uit het Franse volkslied die nog steeds en altijd gezongen wordt>.

Mag ik hieruit concluderen dat het lied van de "liberté, égalité, fraternité" aanzet tot racisme?

Het artikel laat ook verstaan dat de flaminganten zich zouden geërgerd hebben aan het feit dat de Franstalige bourgeoisie een voorname rol speelde in de Gentse literatuur en u verwijst dan uiteraard graag naar Maeterlinck en zijn Nobelprijs.  Maar de auteur van het stuk is duidelijk zelf niet goed op de hoogte van de Franstalige literatuur uit de Arteveldestad.  Zo vergat hij ondermeer gewag te maken van Suzanne Lilar, echtgenote van de voormalige minister van Justitie met dezelfde naam, die in het Frans schreef om o.m. haar sympathie voor de Vlamingen, het Nederlands en het Gents tot uiting te brengen.  Ze werd zelfs germaniste.

Mag ik u haar boek: "Une enfance gantoise" aanbevelen?  Het is in het Nederlands vertaald onder de titel: "Kind zijn in Gent".

Suzanne Lilar is bovendien de moeder van de in Frankrijk zeer bekende Françoise Mallet-Joris, auteur van het toch beroemde boek: "Le Rempart des Béguines" <De Antwerpse Begijnengracht>.

Misschien komt deze brief wat pedant over, maar ik wou alleen maar aantonen dat de flaminganten, die in de ogen van de auteur waarschijnlijk achterlijke pummels zijn, qua Franstalige literatuur een stukje kunnen meespreken.

Sans rancune,

Francis Van den Eynde

Vlaams-nationalist

 

15:42 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: vlaamse leeuw, gent, lilar, tienstiens |  Facebook |

02-02-10

Ziende blind of goed zot?

sabbe

Hilde Sabbe is een linkse madam die 23 jaar geleden uit West-Vlaanderen naar Brussel is komen wonen en er waarschijnlijk verblind werd door de glamour van de grootstad, zodat ze trots is dat ze daar mag wonen i.p.v. in een rustig dorpje in haar streek van herkomst.

 

Ze werd columniste bij De Morgen en pleegde er regelmatig stukken over wat in het huidig journalistenjargon “human interest” genoemd wordt.

 

Zo vertelde ze vaak over haar ex, over wat ze meemaakte met haar opgroeiende zoon, over haar huidige vriend die ze steevast “mijn allerliefste” noemt en zelfs over het sexuele leven van haar vriendinnen, waarvan ik vermoed dat het Dansaert-Vlamingen zijn, hoe zou het anders kunnen?

 

Voor enkele jaren stapte ze over naar die andere krant van De Persgroep, Het Laatste Nieuws.

Ze mag er in feite dezelfde onderwerpen behandelen, maar dan in een soort van wekelijkse dialoog met de lezers, die ze met bepaalde standpunten provoceert om zo interactie uit te lokken en de zaak wat levendiger te maken.

Voor mij niet gelaten, elke vogel zingt zoals hij gebekt is en een provocatie kan af en toe wel wat leven in de brouwerij brengen.

 

Vandaag gaat ze echter totaal uit de bol en ik kan er niet aan weerstaan enkele paragrafen te brengen uit het artikel dat ik vanmorgen in Het Laatste Nieuws mocht doornemen.

 

Sabbe schrijft letterlijk:

 

“Eén keer is er bij ons thuis ingebroken, twee keer is m’n handtas gestolen, de laatste keer van de voorbank van mijn auto.  Dat was inderdaad even schrikken, zo’n ruit die wordt ingeslagen.  Zoonlief wordt geregeld uitgescholden voor ‘Sale Flamand’, maar het meest ernstige gevolg is dat hij daardoor ontvankelijker lijkt voor het discours van Bart De Wever dan mij lief is.  Zijn fiets is gestolen, en ooit heeft een groepje jongeren gedreigd zijn iPod af te pakken.  Mijn ex is zes keer bestolen op tram en café, en een keer bedreigd”.

 

En nu komt de clou, want ze gaat als volgt verder:

 

“vreemd genoeg heeft dat onze levenskwaliteit nooit echt aangetast…

In Brussel is het goed leven, als men de angst niet laat winnen en eenvoudige voorzorgen neemt.  Zo verliet ik mijn vorig werk ’s avonds nooit zonder mijn GSM tegen mijn oor aangedrukt zodat het leek alsof ik in gesprek was, en mijn tas ligt nooit meer op de zetel”.

 

Van ideologische blindheid en absolute vooringenomenheid gesproken…

Het ergste is misschien dat ze meent dat ze iemand met deze verhalen kan overtuigen.

 

Een toemaatje: misschien zou het voor Hilde Sabbe in Brussel pas heel erg worden wanneer ze zou vermoeden dat de situatie waarin Vlamingen in deze stad moeten leven, haar zoon er zou toe brengen over te hellen naar het Vlaams Belang i.p.v. naar de brave N-VA.

Mocht dit ooit het geval zijn, dan hoop ik voor de jongen dat hij er thuis nooit iets van laat blijken…

 

14:39 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: het laatste nieuws, bart de wever, hilde sabbe |  Facebook |

21-01-10

Een minaret in Houthalen-Helchteren...

minaret

In Het Nieuwsblad van vandaag staat te lezen dat in Houthalen-Helchteren gisteren op precies één dag een twintig meter hoge minaret naast de daar functionerende moskee werd neer geplant.

Het gaat om een prefab minaret dat uit Turkije kwam omdat volgens de woordvoerders van de moskee “de Belgen logischerwijs niet in de bouw van minaretten gespecialiseerd zijn”.

 

Ik vind het enerzijds kras dat deze allochtonen op deze wijze de vakkennis van onze metsers onderuit halen, maar…de uitspraak doet mij anderzijds denken aan Karel Dillen: hij stelde immers steeds dat Vlaanderen groot geworden is rond belforten en kathedralen en niet rond minaretten.

 

Hij krijgt nu ook uit onverwachte hoek gelijk.  Zo zie je maar…

 

16:02 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: minaret, karel dillen, houthalen helchteren |  Facebook |

19-01-10

De aartsbisschop en de moeials…

léonard

Net zoals Gerolf Annemans het in zijn column stelt, ben ik van mening dat de politiek zich niet moet mengen met kerkelijke aangelegenheden zoals bv. de aanstelling van een nieuwe aartsbisschop.

 

Stel je trouwens voor dat het omgekeerde zou gebeuren en de kerkelijke overheid kritiek zou uitoefenen op de nieuwe voorzitter van een beleidspartij.  Je zou wat horen… en terecht!

 

Ik heb er dan ook geen begrip voor dat politici het deze dagen nodig achten met veel poeha uiting te geven aan hun afkeuring voor de aanstelling van de nieuwe aartsbisschop,  Mgr. Léonard.  En dit van Laurette Onkelinx tot Zr. Monica Van Kerrebroeck.  De eerste vindt immers dat Léonard het Belgisch evenwicht in het gedrang brengt (Joost mag weten hoe zij tot deze conclusie komt) terwijl de non van de CD&V kritiek heeft op een citaat van Freud omtrent homofilie dat Léonard ooit in een interview zou gebruikt hebben (het is niet helemaal duidelijk of ze overhoop ligt met de oude Sigmund of met haar hiërarchische overheid, maar ik denk dat het eerder dit laatste is).

 

Ik sta ook versteld van het feit dat allerlei mensen, die weinig of niets met de kerk en met het geloof te maken hebben, zo driest tegen de benoeming tekeer gaan.  Het gaat tenslotte over een interne beslissing in een club waar zij geen deel van uitmaken.  Zo las ik vlammende artikels en commentaren van militante vrijzinnigen, vurige antiklerikalen en notoire vrijmetselaars, die blijkbaar allemaal menen dat ze inspraak moeten eisen omtrent benoemingen die gedaan worden in een kerk waarmee ze niets te maken willen hebben.

Ze worden in felheid geëvenaard en soms zelfs voorbij gestoken door een aantal zgn. progressieve christenen, die voor de zoveelste keer verbaasd ontdekken dat de kerk  niet democratisch functioneert.  Voor zover ik weet is dit nochtans al eeuwen het geval en hadden ze dit moeten weten…ik stel mij trouwens de vraag of het in een monotheïstische godsdienst mogelijk is democraat te zijn met God.

 

Het peil van de aangevoerde argumentatie is bovendien van een zeer laag allooi.

Zo zegt Yves Desmet (zijn bekommernis omtrent wat in de kerk gebeurt, verraadt een misdienaarsverleden) over de uitspraak van Léonard dat het verschil tussen euthanasie en het nazisme flinterdun is;  je zal maar katholieke verpleegster in een palliatieve instelling zijn…  Het zal wel aan mij gelegen zijn, maar naar mijn bescheiden mening gaat het hier over twee totaal verschillende zaken.

 

Het Nieuwsblad vond het dan weer nodig enerzijds een jonge priester, die fel tegen de nieuwe aartsbisschop tekeer ging, aan het woord te laten en anderzijds Léonard door een oudere priester (80 jaar) te laten verdedigen.  Kwestie van zeker te zijn dat de boodschap dat Léonard enkel zeer oude mensen aanspreekt wel overkomt…

 

Niemand die mij kent zal eraan denken het epitheton “vroom” naast mijn naam te plaatsen en ik blijf bij het standpunt dat de politiek zich buiten deze aangelegenheid moet houden, maar als ik zie hoe en door wie de ex-bisschop van Namen aangepakt wordt, dan heb ik er moeite mee zijn verdediging niet op te nemen.

Ik zal mij echter houden aan het principe van scheiding tussen kerk en staat, dat wij in Europa al kennen sinds het conflict tussen de Welfen de Gibbelijnen en betreur dan ook dat iemand het nodig vond namens de zgn. katholieke vleugel van het Vlaams Belang tussenbeide te moeten komen.

In het Vlaams Belang zijn er mensen met verschillende filosofische en religieuze opvattingen en uiteraard ook katholieken, maar de partij heeft geen katholieke vleugel en dit conform het godsvredestandpunt dat reeds sinds het einde van WOI deel uitmaakt van de kerngedachte van het Vlaams-nationalisme.

 

Laat ons het hierbij houden: geef aan de keizer wat aan de keizer toekomt en…

 

14:48 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: bisschop, leonard |  Facebook |

12-01-10

De “battle of the bottle”, een stuk hedendaagse geschiedenis

nsv

Eind december 2009 werd de studentenvereniging NSV (Nationalistische Studentenvereniging) na jaren procederen als lid opgenomen in het PFK (Politiek en Facultair Konvent) van de Gentse Universiteit.

 

Logistiek betekent dit voor de vereniging heel wat.  Vanaf nu kan ze bijvoorbeeld beschikken over een deel van de infrastructuur van de universiteit, zoals bv. zalen die ze gratis kan gebruiken.

 

Dit zou allemaal onopgemerkt voorbij gegaan zijn, indien links met zijn gekende zin voor nuance en tolerantie niet overeind zou gaan staan zijn om bij het horen van dit nieuws met de nodige klem te protesteren tegen het toelaten van deze “fascisten” in een officieel orgaan van de universiteit.

 

De herrie uit de rode hoek zorgde ervoor dat de kranten voor de zaak aandacht gingen krijgen en er een aantal artikels over brachten.  Hierin werd o.m. verwezen naar het feit dat de NSV in 1982 uit het hierboven vermelde konvent gezet was n.a.v. de “battle of the bottle”, waarvan dan gezegd werd dat het ging om een keiharde vechtpartij tussen links en rechts die in de faculteitsgebouwen had plaatsgevonden.

 

Deze vrij simplistische voorstelling van de feiten verdient meer uitleg en ook meer nuancering.  Als getuige, maar vooral als toenmalige betrokkene meen ik hiervoor te kunnen zorgen.  Vandaar dat ik het relaas der feiten wil brengen.

 

Een doodgewone politieke informatieavond…

 

We schrijven 1982 (meerbepaald het voorjaar). 

Zoals het toen de gewoonte was – en nu nog is – werd er regelmatig door studentenverenigingen gebruik gemaakt van de auditoria van de universiteitsgebouwen van de Blandijnberg voor het organiseren van meetings, politieke vergaderingen, enz.

 

Voor die avond had de Gentse afdeling van de NSV de toelating bekomen om een informatieavond te organiseren over de situatie in Zuid-Afrika.  De spreker was de befaamde professor Vlerick, voorzitter van de vereniging Protea die zich tot doel stelde in Vlaanderen objectieve informatie over Zuid-Afrika te verspreiden.

 

Zodra de linkse studentenverenigingen op de hoogte waren, werd er vanuit hun kamp fel gereageerd.  De vergadering mocht en zou niet doorgaan.  Er werd dan ook een harde tegenbetoging aangekondigd.

Zodra de NSV’ers dit wisten, hadden zij op hun beurt hun afdelingen uit Leuven, Brussel en Antwerpen gemobiliseerd.

Er heerste die avond dus een gespannen sfeer in en rond de Blandijn.

 

De spanning werd nog bevorderd door het feit dat de tegenbetogers i.p.v. - zoals gewoonlijk - hun betoging voor de ingang te laten plaatsvinden, zich in de inkomhal hadden verzameld, zodat het niet anders kon of ze kwamen tussen de NSV’ers te staan.

Deze laatsten vonden er niets anders op dan te beginnen zingen.  Het Ruiterslied werd ingezet.  Dit lied, dat traditioneel door laatstejaars gezongen wordt op de laatste cantus die ze als student meemaken, kwam misschien voor de tegenbetogers nogal dreigend over.  De laatste woorden van elke strofe luiden immers: “om te sterven”.

 

Wat er ook van zij, het had tot gevolg dat de linkse studenten zich naar buiten begaven en de indruk gaven dat ze tot een klassieke tegenbetoging zouden overgaan.  Ze begonnen dus voor de Blandijn slogans te scanderen en zodra dit gebeurde kwam een politiepeleton tussen hen en de ingang van de gebouwen staan.

Alles leek dus weer zijn normale gang te kunnen gaan en de NSV’ers lieten de bijeenkomst starten.

 

…werd een veldslag

 

Iedereen begaf zich dus naar de zaal waar de voordracht plaatsvond, behalve een tiental mensen, waaronder ondergetekende NSV-sympathisant, die voorzichtigheidshalve aan de ingang van het gebouw bleven staan om wat buiten gebeurde in het oog te kunnen houden.

Veel zorgen maakten wij ons niet.  Voor de hoofdingang stond de politie en de zijingang was op slot, dit hadden wij zelf nagetrokken.

Er ging bij ons dus geen alarmbelletje luiden toen de betogers zich op de straten naar de linkerzijingang begaven.

Des te harder verschoten we toen we vaststelden dat ze zich langs daar toch een toegang konden verschaffen en dit doordat ze simpelweg over de sleutels van de toegangspoort beschikten.

Om toch nog te proberen ze te beletten de zaal te bereiken, stelde ons ploegje van tien man zich zo snel mogelijk op in de gang langs waar zij binnen stormden.  Onze situatie werd onmiddellijk zeer hachelijk.  We werden immers onthaald op een regen van kasseien waarmede onze tegenstanders zich hadden uitgerust door ze in de straat uit te breken.  Er vielen dan ook meteen enkele gewonden in onze groep.  Ik zag een Antwerpse student wiens hand volledig doorstoken was met een lange glasscherf en Peter Logghe, nu Vlaams Belang volksvertegenwoordiger voor West-Vlaanderen, werd met een bloedend hoofd en drie gebroken tenen afgevoerd.

Ik moet bekennen dat ik de situatie nogal zwart inzag.  Lang zouden we dit niet kunnen volhouden, vooral omdat de politie - die de universiteit slechts met uitdrukkelijke toestemming van de rector binnen mocht – niet anders kon dan de situatie door de ramen gade te slaan.

Bart V. - toen een eerstejaars pol&soc’er, nu een brave familievader in de kempen, kreeg toen echter een geniale ingeving.  Hij vestigde mijn aandacht op een grote metalen kast, die zich bevond in één van de kantoortjes aan de zijkant van de gang waarin de veldslag plaats vond. 

Prompt werd deze kast tussen ons en onze tegenstanders opgesteld, wat het voordeel had dat zij niet konden verder stormen en wij toch min of meer afgeschermd waren van de stenen die zij op ons lieten donderen.

Een minuut later trok Bart opnieuw aan mijn mouw.  Hij had de frisdrankautomaat opgemerkt aan het einde van het stuk gang dat wij aan het verdedigen waren.  Toen ik hem zei dat we toch moeilijk ook dit toestel in de gang bij de barricade konden opstellen, antwoordde hij: “niet de automaat, de kratten met leeggoed die ernaast staan!”

Achteraf bleek dat deze idee Bonaparte waardig was.  De kratten werden aangebracht, zodat wij op onze beurt onze tegenstanders op een regen projectielen, nl. de lege flesjes, konden trakteren.  Bijkomend voordeel: elke lege krat kon gebruikt worden om als schild boven ons hoofd te houden.  Dit systeem werkte dermate efficiënt dat wij in de tegenaanval konden gaan door de metalen kast als een soort pantser naar voor te duwen en op deze wijze uiteindelijk de tegenstander uit het gebouw konden verjagen.  Onderweg maakten we zelfs een krijgsgevangene: een linkse student had zich verscholen in een zijkantoor van een door ons heroverd stuk gang.  Hij werd “conform de Conventie van Genève” behandeld en afgeleverd aan de politie, die nog altijd voor de hoofdingang stond opgesteld.

Wij hadden de slag gewonnen, de avond was ongestoord kunnen doorgaan.  In die mate zelfs, dat de mensen die op dat ogenblik in de zaal naar professor Vlerick luisterden, haast niets van de heibel hadden gemerkt.

Na het einde van de voordracht trokken we uiteraard al zingend naar het toenmalige Vlaams Huis “De Roeland” aan de Korte Kruisstraat, waar een spontane cantus op het getouw gezet werd.

Voor het eerst in de lange cantusgeschiedenis werd toen dankbaar verwezen naar Coca Cola en naar de rol die deze frisdrank in onze overwinning had gespeeld, zodat iemand het nodig vond de avond met de glorierijke naam “the battle of the bottle” te bedenken, en dit naar analogie met de slag der Ardennen, die “the Battle of the Bulge” genoemd werd.

 

Moraal van deze zaak:

-Als het er op aan komt is alles bruikbaar, zelfs colaflesjes.

-Hoed je voor brave huisvaders…je weet immers nooit wat ze tijdens hun jeugd uitgespookt hebben!

 

16:10 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: vlerick, blandijn, nsv |  Facebook |

05-01-10

BIJ HET NIEUWSBLAD STARTEN ZE HET NIEUWE JAAR ZO POLITIEK CORRECT MOGELIJK

nieuwsblad

In Het Nieuwsblad van 4 januari – het tweede exemplaar van 2010 – verscheen al onmiddellijk een hoofdartikel van een zekere Kristof Simoens waarvan de politieke correctheid afdroop. 

De man schreef zijn stuk n.a.v. de aanslag waarvan de Deense cartoonist Kurt Westergaard, de tekenaar van de Mohammedcartoons die een vijftal jaar gelden voor nogal wat ophef zorgden, het slachtoffer had moeten zijn. Westergaard had zich, toen hij vaststelde dat er een ongenode gast in zijn huis zat, immers samen met zijn kleinzoontje in de badkamer opgesloten, zodat de man die hem wou vermoorden, een Somaliër die in opdracht van een islamitische organisatie handelde, er niet in slaagde hen te bereiken. 

Uiteraard keurt onze Nieuwsbladjournalist de moordpoging niet goed.  Hij vindt het echter wel nodig de mensen, die in het westen het recht op vrije meningsuiting bepleiten en ook kritiek op de islam leveren, op gelijke voet te stellen met de extremisten die in naam van Allah moorden plegen. 

Hij schrijft letterlijk: “Laat er geen misverstand over bestaan: vrije meningsuiting is een recht, maar respect voor andersdenkenden zou dat evenzeer moeten zijn.” 

M.a.w.: Simoens is van mening dat de vrije meningsuiting weliswaar mag bestaan, maar uitsluitend op voorwaarde dat niemand van mening kan zijn dat deze vrije meningsuiting voor hem of haar kwetsend is.  

Dat standpunt komt er op neer dat vrije meningsuiting i.v.m. de islam niet kan, want telkens dat iemand zich over deze godsdienst kritisch zou uitlaten zal er wel een groep islamieten gevonden worden die van mening is dat het hier gaat om een oneerbiedig standpunt. 

Het is touwens om dit te kunnen concretiseren dat de Internationale Conferentie van Islamitische Landen het begrip “islamofobie” heeft uitgevonden.  Ook al een begrip dat gretig door progressieven in het westen werd overgenomen. 

Dat sommige godsdienstfanaten uit het Midden-Oosten of Azië zo’n standpunt belijden is één zaak.  Dat het omwille van de politieke correctheid door journalisten van bij ons overgenomen wordt is er een andere, waar ik mij niet kan bij neerleggen.  Ik durf van u hetzelfde hopen.

 

15:35 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nieuwsblad, politiek correct, kurt westergaard |  Facebook |

29-09-09

DE VRT... RODER DAN ROOD! (BIS)

vrt

Beste lezer,

Hieronder de tekst van een tweede open brief die ik vandaag aan de VRT vertuurde n.a.v. de reactie van de openbare omroep op mijn eerste open brief van vorige week die u eveneens op deze webstek kan vinden...

Geachte heer Peirs,

  

Op 25 september stuurde ik u een open brief i.v.m. de ruimte die op 22 september in de uitzending “De ochtend” van Radio1 aan sp.a-Kamerlid Dirk Van der Maelen gegeven werd om een parlementaire vraag aan te kondigen die hij naar eigen zeggen die dag zou stellen aan minister van Landsverdediging De Crem.

 

De vraag had betrekking op verklaringen die op vrijdag 18 september 2009 in de radio-uitzending “Vandaag” afgelegd werden door Luitenant-Generaal van Caelenberghe over een bijzondere oefening die de Belgische Special Forces aan het uitvoeren waren en die hen zou voorbereiden op de oorlog in Afghanistan.

 

Ik deelde u mede dat die vraag tot dan toe gesteld noch ingediend was (ze is het trouwens nog steeds niet), maar dat dit blijkbaar niet belet had dat dezelfde Van der Maelen op donderdag 24 september opnieuw aan bod kwam in “De ochtend”, maar deze keer i.v.m. een wetsvoorstel van zijn hand.

 

Ik verweet u in mijn brief dat de VRT opvallend meedoet aan wat doorgaans aankondigingspolitiek genoemd wordt en blijkbaar niet al te precies nagaat of de gebrachte informatie met de werkelijkheid strookt.

 

In uw antwoord van 28 september beweert u dat dit niet klopt en dat de kwestieuze parlementaire vraag, in tegenstelling tot met wat ik schreef, wel ingediend werd.

U voegde hieraan toe dat u mij een kopie van de betrokken vraag ten bewijze overmaakte.

 

Dit laatste getuigt van een toch wel merkwaardige perceptie van de chronologie: de vraag van Van der Maelen die u mij stuurde is van 9 september, terwijl – zoals reeds gezegd – dit parlementslid in uw uitzending van 22 september met veel poeha aankondigde dat hij ze die dag zou stellen.

 

De vraag die u mij stuurde, heeft weliswaar betrekking op de operaties in Afghanistan, maar rept met geen woord over de verklaringen van Luitenant-Generaal van Caelenberghe, die a.h.w. de kern vormden van het betoog van Van der Maelen (dit kon ook niet anders, de verklaringen werden op 18 september afgelegd).

 

U stelt ook dat het wetsvoorstel van Van der Maelen geen aankondiging was.  Ik heb dit nooit beweerd.  Wel heb ik mij geërgerd aan het feit dat iemand die op dinsdag een aankondiging doet die niet klopt, op donderdag reeds opnieuw zonder enige schroom in dezelfde uitzending aan bod mag komen terwijl t.o.v. politici van een andere partij door de VRT een totaal andere politiek gevoerd wordt.

 

Tenslotte dit nog: u verantwoordt het feit dat Van der Maelen in een korte tijdspanne twee keer gevraagd werd door te stellen dat hij de geestelijke vader is van beide besproken teksten.

Afgezien van het feit dat de eerste van die teksten niet bestaat, vestig ik er uw aandacht op dat heel wat parlementsleden op een week tijd veel meer dan twee initiatieven nemen.  Indien ze hierover telkens in het betrokken programma moeten geïnterviewd worden, zou “De ochtend” minstens tot middernacht moeten duren…

 

Ik herhaal dus dat de sp.a op de openbare omroep een voorkeursbehandeling geniet en zal hiertegen met klem blijven protesteren!

 

Francis Van den Eynde

Volksvertegenwoordiger

14:08 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vrt, sp a, radio1, van der maelen |  Facebook |

25-09-09

DE VRT...RODER DAN ROOD!

vrtVandaag verstuurde ik een open brief naar de redactie van radio 1.  Hieronder de integrale weegave ervan:

Geachte mevrouw,Geachte heer,

 Op dinsdag 22 september 2009 werd in de uitzending ‘De ochtend’ aan SP.a-Kamerlid Dirk Van der Maelen ruimte gegeven om een parlementaire vraag aan te kondigen die hij volgens eigen zeggen die dag zou stellen aan minister van Landsverdediging Pieter De Crem.

 De vraag had betrekking op verklaringen die op vrijdag 18 september 2009 in de VRT-radiouitzending ‘Vandaag’ afgelegd werden door Luitenant-Generaal van Caelenberghe over een bijzondere opleiding die de Belgische Special Forces aan het uitvoeren waren en die hen zou voorbereiden op de strijd in Afghanistan.

 Tot hier toe werd deze vraag niet gesteld en zelfs niet ingediend.

 Dit belet echter niet dat Dirk Van der Maelen donderdagmorgen 24 september 2009 opnieuw aan bod kwam, deze keer in verband met een wetsvoorstel.

 Uit een en ander blijkt dat de VRT meedoet aan wat doorgaans aankondigingspolitiek wordt genoemd en blijkbaar niet al te precies nagaat of de gebrachte informatie met de werkelijkheid overeenstemt en ook dat bepaalde politici uit bepaalde politieke partijen behoorlijk vaak op de radio aan bod komen en dit tegenstelling met andere politici van één andere partij.

 Graag vernam ik uw reactie op mijn schrijven.

 Met de meeste hoogachting,

 

Francis Van den Eynde

Volksvertegenwoordiger

16:15 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vrt, sp a, radio1 |  Facebook |

30-06-09

POLITIEK CORRECTE VOEDING?

vegi

Door het invoeren van een zgn. “veggiedag” haalde de stad Gent zopas de wereldpers. 

Waarover gaat dit?

Vanaf nu mogen de personeelsrestaurants van de stad en van haar onderwijsinstellingen op donderdag geen vlees meer opdienen.  Een vegetarische donderdag dus, omdat de kerk vroeger voorschreef dat de gelovigen op vrijdag vlees moesten derven en het dus ondenkbaar zou zijn dat ons vrijzinnig-islamitische college de “veggiedag” op vrijdag zou laten plaatsvinden…

De achterliggende reden voor dit initiatief wordt als volgt uitgelegd: “Als alle Gentenaren één dag per week geen vlees zouden eten, heeft dat hetzelfde effect op de CO2-uitstoot als 20.000 auto’s een jaar lang in de garage laten staan.  En het is nog gezond ook.” 

Vanzelfsprekend zal het niet bij deze maatregel blijven.  Nu reeds worden andere “duurzame” initiatieven voor het personeelsrestaurant aangekondigd.  Zo wordt in het tijdschrift voor het stadspersoneel medegedeeld dat “tomaten ook in de winter lekker zijn, maar het kost wel veel energie om ze te produceren en te bewaren.  Vaak worden ze dan nog eens per vliegtuig vervoerd, zodat ze onrechtstreeks de CO2-uitstoot verhogen.” 

Deze winter zullen de ambtenaren van Gent dan ook geen tomaten meer op hun broodjes vinden.

Een excellent initiatief!  Ik verwacht dan ook dat de logica ervan doorgetrokken wordt naar alle voedingsproducten die door Gent aangeboden worden.  Ik heb het dan bv. over de wijn uit de wereldwinkels die regelmatig op recepties wordt geschonken.  Deze wijn komt immers uit Chili of een ander ver land.  Het spreekt vanzelf dat het vervoer ervan tot bij ons ook de CO2-uitstoot verhoogt. 

Mag ik verwachten dat het Gentse stadsbestuur zich voortaan voor wijn niet langer tot de wereldwinkel zal wenden, maar zich in buurlanden zoals Frankrijk zal bevoorraden?

Bananen en ananas, die ook uit exotische landen komen, moeten vanzelfsprekend verboden worden en waarom deze maatregel ook niet laten gelden voor thee of koffie?  Misschien kunnen deze drankjes vervangen worden door cichorei…dit is ook zeer gezond en het witloof waaruit cichorei gemaakt wordt, komt niet uit verre continenten zoals Afrika of Azië, maar doodgewoon uit Vlaanderen, wat de vervoerafstand drastische verkort en dus de CO2-uitstoot sterk reduceert.

Mijn boodschap voor het Gentse stadsbestuur en burgemeester Termont in het bijzonder: durf verder gaan op de ingeslagen weg.  “Yes we can!”, zoals de heilige Obama zou zeggen…

 

16:40 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: gent, wereldwinkel, vegidag |  Facebook |

24-06-09

JEF LAMBRECHT VS DE VRT OF…DE POT VERWIJT DE KETEL DAT HIJ ROOD ZIET

jef

Jef Lambrecht, een radiojournalist die sinds jaar en dag in opdracht van de VRT onze golflengtes teistert, is 60 geworden.

Dat zullen we geweten hebben, want n.a.v. deze verjaardag achtte hij het nodig in een uitgebreid interview zijn gal te spuwen over zijn werkgever, de VRT.  Het heet dat de openbare omroep o.m. te veel oog heeft voor wat er rond de kerktoren gebeurt, dat het buitenlands nieuws te weinig aan bod komt en vooral dat de VRT politici als Bart De Wever en Jean-Marie Dedecker groot gemaakt heeft door ze heel vaak op te voeren.

M.a.w.: zijn voornaamste verwijt luidt dat de VRT op een partijdige wijze aan politiek doet.  Voor ons niets nieuws, wij hebben dit al jarenlang ondervonden.

“Goed gezien van de arbiter” zouden we dus geneigd zijn op zijn Brussels te zeggen, ware het niet dat in dit geval de “arbiter” op zijn minst in hetzelfde bedje van politieke partijdigheid ziek is.  Ik zal nooit vergeten hoe hij tijdens de radio1-uitzending Actueel van 25 november 1991 (de dag na de eerste “zwarte zondag” dus) commentaar gaf op de verkiezingsoverwinning van het toenmalige Vlaams Blok.  Ik herinner mijzelf dat in de jaren die daarop volgden, verschillende radiojournalisten mij vertelden helemaal niet trots te zijn over de wijze waarop de heer Lambrecht dit toen gedaan had.

Hij had het immers over het Vlaams Blok, een partij van hooligans, neonazi’s, primairen, enz…

Ik ben ondertussen al wel aan een en ander gewoon geraakt vanwege die omroep die alleen maar door ons aller belastinggeld in leven blijft, maar toch…dit stuk was zo grof dat het steeds blijven nazinderen is.

Zou Jef Lambrecht niet beter voor eigen deur beginnen vegen?

15:51 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vrt, 60 jaar, jef lambrecht |  Facebook |

26-05-09

SELECTIEVE VERONTWAARDIGING

wallonie

In De Morgen van 23 mei kon je volgend kort bericht lezen:

 

Verschillende FDF’ers zijn lid van de Facebookgroep “'Bruxelles élargie, libérée et surtout francisée' (Brussel uitgebreid, bevrijd en vooral verfranst), die de Vlaamse pendelaars omschrijft als: “woekerend ongedierte, die we elke ochtend de Brusselse arbeidsmarkt zien overspoelen om 's avonds hun geld af te geven aan de vijand".

 

De groep die dit subtiele stuk pleegde, bestaat uit een aantal Franstaligen met duidelijke academische binding en kan uiteraard rekenen op de steun van een aantal FDF-politici.

 

Stel je voor wat er zou gebeuren indien een Vlaams-Belanger nog maar een tiende  van wat deze mensen verkondigen, over Franstaligen of allochtonen zou verklaard hebben.

De wereld zou te klein geweest zijn.  De Raad van Europa, de Verenigde Naties, misschien zelfs het Vaticaan zouden ingeschakeld worden en elke Vlaamse progressieve organisatie – en dan vooral de gesubsidieerde afkortingen waaraan ons land zo rijk is – zou al geprotesteerd hebben.  De vakbonden zouden op hun achterste poten hebben gestaan en de Minister van Justitie zou gebruik gemaakt hebben van zijn positief injunctierecht om het parket in te schakelen.  Om nog maar te zwijgen over het Centrum van Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding, dat uiteraard kloek in actie zou zijn getreden.

Vanzelfsprekend zou dit allemaal ook aanleiding gegeven hebben tot een grote betoging, die zou geëindigd zijn met een concert waarop elke zanger die Vlaanderen rijk is, had moeten optreden.

 

Maar ja, nu het alleen maar Vlamingen zijn die als “ongedierte” worden aangesproken, reageert uitsluitend het Vlaams Belang, waarvan de voorzitter klacht heeft ingediend. 

 

De Morgen, die nochtans in politieke verontwaardiging over al dan niet vermeende discriminatie gespecialiseerd is, bracht het Facebookstuk zonder enig commentaar en de andere kranten zwegen het zelfs tot hiertoe dood…

 

Spreekt dit allemaal geen boekdelen?

 

12:22 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: de morgen, fdf, facebook |  Facebook |

29-04-09

ZUID-AFRIKA: KRONIEK VAN EEN AANGEKONDIGDE RAMP

Vlag Zuid-Afrika

De verkiezingen in Zuid-Afrika zijn achter de rug. 

Zoals te verwachten viel, werden ze gewonnen door het ANC en zal Zuma president worden.

De overwinning van het ANC is behoorlijk groot, al haalt de partij voor de eerste keer geen tweederde meerderheid en is ze de controle kwijt over de provincie Westkaap, waar de oppositie 51% gehaald heeft.  Dit laatste is echter een schrale troost.  Het ANC blijft in dit grote Afrikaanse land de lakens uitdelen. 

Het feit dat ik de term “schrale troost” gebruik, zal voor de aanhangers van de linkse kerk als een soort vloek overkomen.  Een streng links dogma schrijft immers voor dat er niet aan mag getwijfeld worden dat met het ANC-regime Zuid-Afrika een schitterende toekomst tegemoet gaat. 

En toch…in De Morgen van 22 april verscheen een open brief van Breyten Breytenbach aan Nelson Mandela die er niet om liegt.  Zeker niet wanneer je weet dat Breytenbach, die een geduchte tegenstander van het Apartheidsregime was en reeds in 1962 in ballingschap ging, één van de grote iconen van links is.

Wat hij vertelt mag ik u niet onthouden.  Ik citeer letterlijk:

“Ik spreek over hoe we er nu voor staan. Onlangs had ik de kans een tijdje door te brengen in Zuid-Afrika. Ik kom daar niet meer zo vaak en ik besef heel goed in hoeverre ik de gave ben verloren om het land instinctief te 'lezen'. Ik ben het contact kwijtgeraakt, misschien omdat het oppervlak vaak zo glibberig van bloed is.

Ik besef ook dat ik, als zoveel anderen, geconditioneerd ben geraakt door de verwachting van het ergste. Met die eeuwige parade van corrupte clowns met macht op alle niveaus, hun incompetentie en onverschilligheid, hun arrogantie als overwinnaars in de geschiedenis, dronken van een cultuur van 'ik heb er recht op', met de sfeer van naderend onheil die in de lucht hangt vanwege het geweld en de wreedheid waarmee misdaden worden begaan (je kunt worden gemarteld en vermoord om een mobieltje of een handvol muntgeld) &ndash; dan moet je wel paranoïde worden.

Ik werd almaar banger, hoe langer we in het land bleven. Ik begon te berekenen hoe groot statistisch gezien de kans was dat ik het volgende slachtoffer van een beroving, een verkrachting of schietpartij zou zijn.

De cirkel verkleint zich. De grootmoeder van een dierbare vriend &ndash; zij is net zo oud als u bent &ndash; smeekt haar berovers haar niet seksueel te mishandelen, ze beweert zelfs een geslachtsziekte te hebben. De neef van een bevriende schrijver wordt in zijn gezicht geschoten, vermoord in zijn eigen huis door een inbreker, die hij voor een rat had gehouden.

De zoon van mijn oudste broer wordt neergestoken op het parkeerterrein bij een restaurant, het lemmet doorboort een long, de politie komt helemaal niet. Hij overleeft het, omdat zijn metgezel haar vriendje helemaal in Australië belt met haar mobiel en die weer een bevriende verpleegster in Johannesburg kan alarmeren. (Deze vrouw is voor het eerst op bezoek in het land, ze vertrekt onmiddellijk de volgende dag en zweert nooit meer terug te zullen komen.)”

  Verder zegt hij nog het volgende:

 “Ik stuitte op een rapport over geweld op scholen. Uit Johannesburg, opgesteld door de Zuid-Afrikaanse Commissie voor de Mensenrechten.

Op schoolpleinen spelen kinderen spelletjes als 'slame, sla-me' en 'verkracht-me, verkracht-me', staat in dat rapport.

De school is de 'meest voorkomende' plaats voor mishandeling en beroving van leerlingen, staat er. Volgens een studie van het Centrum voor Recht en Misdaadpreventie hebben jongeren twee keer zoveel kans slachtoffer van geweldsmisdrijven te worden als volwassenen. "Iets meer dan twee vijfde (41,1 procent) van de geïnterviewde jongeren is slachtoffer geweest van een vorm van misdaad."

Het centrum ontdekte dat de toiletten de door de leerlingen meest gevreesde plekken waren.

Meer dan een vijfde van alle seksuele mishandelingen van jongeren wordt gepleegd terwijl ze op school zijn, en uit een onderzoek onder 1.227 vrouwelijke studenten die slachtoffer zijn van seksueel geweld blijkt dat 8,6 procent (105 studentes) werd aangerand door docenten.”

Wat kan aan deze tekst nog toegevoegd worden?

Het Zuid-Afrikaans paradijs dat links ons voorspelde, is een hel geworden.  Het is een profeet van links die ons het zelf verkondigt…

09:52 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

17-04-09

OPEN BRIEF AAN “ITS BELGIUM”

nederlands

t.a.v. dhr. Peter Van der Perre, Director Telematics Cluster

 

 

Geachte heer Van der Perre,

 

Hartelijk dank voor de uitnodiging om deel te nemen aan het “2nd ITS Belgium Congress on Mobile Solutions for Transport Companies, Fleet Operators, Governments and Industry” dat op 21 april zal plaats vinden in het “Diamond Conference Center Brussels”.

 

Ik ben ervan overtuigd dat de inleidende toespraak van de Vlaamse minister-president Kris Peeters, alsook de aangekondigde referaten van mensen van o.m. Proximus, Belgacom en BMW zeer interessant zullen zijn, maar dit betekent niet dat u op mijn aanwezigheid zal mogen rekenen.

 

Uw uitnodiging was immers uitsluitend in het Engels opgesteld en ik vind het ongepast dat een Kamerlid uit Vlaanderen door een bedrijf of organisatie uit eigen land in een andere taal dan het Nederlands aangesproken wordt.

 

Met beleefde groeten,

 

Francis Van den Eynde

Volksvertegenwoordiger

14:54 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: its |  Facebook |

09-04-09

DE MORGEN VERKOOPT HISTORISCHE LEUGENS

dm

In De Morgen van 23 maart verscheen een lang en uitgebreid artikel over het samengaan in Italië van de Alleanza Nazionale en de partij van Berlusconi.

 

Hierin stond te lezen dat Giorgio Almirante, de historische leider van de neofascisten, in 1946 de leider werd van de Nationale Socialistische Beweging. 

In werkelijkheid stichtte hij toen een partij die hij de Italiaanse Sociale Beweging noemde.

Deze naam klonk waarschijnlijk voor de redactie van De Morgen niet erg genoeg en dus werd het in die krant maar een nationaal-socialistische beweging.

 

Van manipulatie van de geschiedenis gesproken…

14:18 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: de morgen, berlusconi, almirante |  Facebook |

12-01-09

De Morgen is een kwaliteitskrant

dm

In weldenkende kringen hoor ik regelmatig beweren dat De Morgen een kwaliteitskrant is, waarvan de buitenlandse berichtgeving tegelijkertijd zeer gedocumenteerd en zeer kritisch is.

Dit zal wel, want in een stuk dat op zaterdag 10 januari omtrent het conflict tussen Rusland en Oekraïne verscheen, las ik letterlijk het volgende: “Honderdduizenden hebben in de winter van 2004 in de straten van Kiev en elders in Oekraïne een volksbeweging op gang gebracht die het corrupte regime van Edvard Sjevardnadze, nochtans een held van het Gorbatsjov-tijdperk in de late Sovjet-Unie, ten val bracht”.

En ik die dacht dat Sjevardnadze, voormalig Sovjet-minister van Buitenlandse Zaken, president van Georgië geweest was en dat het Janoekovytsj was die in Oekraïne door de Oranjerevolutie voorlopig opzij werd gezet.

Maar ja, ik ben maar een Vlaams-Belanger…

 

14:51 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: de morgen |  Facebook |

03-11-08

Wie gelooft die krant nog?

dm

Dat De Morgen, wanneer het over Vlaanderen gaat, zich steeds met de vingers op de naad van de broek aan de kant van de Belgicisten schaart, verbaast al lang niet meer.  Die krant is nu eenmaal een spreekbuis van het regime. 

Opvallend blijft de wijze waarop deze taak uitgevoerd wordt.  Dan denk ik bv. aan de indianenverhalen die de redactie van deze gazet over het Vlaams Belang verspreidt.  Zo verscheen een paar weken terug een artikel over een proces dat het Vlaams Belang i.v.m. een patent op een naam voor de Arbeidsrechtbank (sic) verloren zou hebben.  Dit zou een boeiend verhaal kunnen geweest zijn, ware het niet dat er geen jota van klopte.  In heel de partij wist niemand iets over een hangende procedure van deze aard…voor welke rechtbank dan ook.

Dit weekend overtrof De Morgen echter zichzelf in een groot artikel (over twee bladzijden) dat onder de titel “Vlaanderen Vlaams!” moest aantonen hoe brutaal, fanatiek en kleingeestig de Vlamingen op dit ogenblik een wat de krant noemt “linguistic cleansing” doorvoeren.  Dit op basis van een aantal anekdotes die verondersteld worden op dat vlak boekdelen te spreken.  Enkele hiervan wil ik u niet onthouden:

 

-Er was bv. die hoge EU-ambtenaar uit Malta, die zich in Sint-Pieters-Leeuw wou komen vestigen en daar moest ervaren dat de gemeenteambtenaar tot wie hij zich richtte, verwees naar de taalwetten van 1963 om geen andere taal dan het Nederlands te spreken.  

-En wat te denken van die man, die ’s avonds laat in Brugge op straat per GSM zijn Franstalige vrouw opbelt, en zwaar afgetuigd wordt omdat hij dit in de taal van Molière doet?

-Zou u ook niet griezelen wanneer u moet vernemen dat in Gent de voorstellingen van Exploration du Monde in 1994 uiteindelijk gestopt werden omdat een aantal mannen in zwart uniform de zaal binnenstormden, de Hitlergroet brachten en vervolgens alles kort en klein sloegen?

 -En dan is er nog het trieste verhaal van die Française, die op Zaventem geland was en moest meemaken dat een taxichauffeur haar niet naar Brussel wou brengen omdat ze het Nederlands niet machtig was.

-De klap op de vuurpijl: op 16 oktober stapt in Kapelle-Op-den-Bos een zekere Sara van school naar huis.  Ze spreekt Frans met haar vriendin en wordt daarvoor omsingeld door medeleerlingen, die haar verbieden dit te doen.  Gevolg: de 14-jarige Sara kwam die avond thuis met 38 messteken.

 

-Voor wat die EU-ambtenaar uit Malta betreft, zou ik hem graag samen met mij zien binnenstappen in een administratief gebouw van een willekeurige gemeente van zijn eiland, zodat hij zou kunnen waarnemen op welke wijze de ambtenaren zouden reageren wanneer ik hen in het Nederlands zou aanspreken.  Dezelfde EU-persoonlijkheid zou toch ook moeten beseffen dat ambtenaren de wetten moeten toepassen…ook de taalwetten.

-Voor wat het incident van Brugge bertreft, ben ik bereid dwars door deze stad - waar men gewoon is toeristen van over gans de wereld te ontvangen – te wandelen en door mijn GSM voortdurend Frans te spreken.  Dit uiteraard in het bijzijn van een journalist, die dan zou kunnen vaststellen hoe erg ik het te verduren zou krijgen.

-Aan het verhaal van de raid, die door Hitlergroet brengende mannen in zwart uniform in 1994 in Gent zou hebben plaats gevonden, wil ik zelfs geen woord besteden.  Het is gewoon té gek.

-En wat met de taxichauffeur die aan de luchthaven van Zaventem op klanten staat te wachten, maar een rit van ongeveer 50 Euro weigert omdat de dame die zich aanbiedt Frans spreekt?  Denkt u ook niet dat taxichauffeurs in Zaventem alle klanten aanvaarden, ook al spreken ze Oeigoers, Swahili of Tsjetjeens?

-Het verhaal van het meisje uit Kapelle-Op-den-Bos ,dat 38 messteken opliep omdat ze Frans sprak en toch nog naar huis ging, komt uit La Dernière Heure en werd nergens in Vlaanderen bevestigd. 

 

De meeste van deze anekdotes komen trouwens uit La Dernière Heure, die wanneer het om informatie over Vlaanderen of de Vlamingen gaat, net zoals Le Soir totaal onbetrouwbaar is.  Iedereen die zelfs maar af en toe de Franstalige pers leest, weet dit.  Behalve De Morgen…of zou het zo zijn dat de krant deze verhaaltjes alleen maar brengt omdat ze goed passen in de politieke lijn van de redactie? 

Wat er ook van zij, ik blijf herhalen dat dit vanwege De Morgen niemand mag verbazen.  Erg is echter dat linkse Vlamingen, die ervan overtuigd zijn dat ze als intellectuelen door het leven gaan, deze “kwaliteitskrant” sterk au sérieux blijven nemen.

Het ziet er niet goed uit met de toekomst van de linkse intelligentia in Vlaanderen…

UPDATE

Uit Het Laatste Nieuws van 5 november: 

Franstalig meisje verzon aanval door Vlaamse schoolvrienden

Het Brusselse parket heeft tot nu toe geen bewijs gevonden dat de 14-jarige Sara door haar schoolgenoten in Kapelle-op-den-Bos in de armen zou gekerfd zijn. Het meisje had beweerd dat ze aangevallen was omdat ze Frans sprak maar volgens het Brusselse parket zijn daar ernstige twijfels over, meldt parketwoordvoerder Jos Colpin.

"Aangevallen met breekmes"
De 14-jarige Franstalige Sara deed haar verhaal op 17 oktober in de krant 'La Dernière Heure'. Daar vertelde ze hoe een medeleerlinge, die het niet verdroeg dat ze met een vriendin Frans sprak op straat, haar interpelleerde. Het meisje zou een aantal vrienden hebben opgetrommeld die Sara omsingelden. Omdat ze zich bedreigd voelde, haalde Sara een breekmes boven, maar liet het vallen. Haar belagers zouden dan het mes hebben opgeraapt en gebruikt hebben om haar 38 maal in de linkervoorarm te kerven.

Incident anders verlopen
Volgens het Brusselse parket heeft het onderzoek door de lokale politie nu uitgewezen dat het incident op een andere manier is verlopen. Er zou wel al enige tijd spanning geweest zijn tussen Sara en een dertienjarige schoolvriendin omdat Sara met een ander meisje steeds Frans sprak. De schoolvriendin zou zich daardoor buitengesloten gevoeld hebben en op 10 oktober zou het buiten de school tot een ruzie zijn gekomen. Daarbij zou Sara inderdaad een breekmes hebben bovengehaald dat door twee andere meisjes uit haar handen werd geslagen. Een vriendin van Sara zou het mes dan hebben meegenomen naar huis.

"Niemand raakte gewond"
"Uit het onderzoek is ook gebleken dat Sara schrammen op de arm vertoonde maar er kon niet worden vastgesteld hoe ze daaraan is gekomen", zegt parketwoordvoerder Colpin. "Zelf weet ze niet wie de schrammen zou hebben aangebracht en alle rechtstreekse getuigen verklaren dat er niemand gewond raakte op het moment van de feiten."

Incident met moeder
Een half uur na het eerste incident kwam het evenwel tot een tweede incident, toen Sara op de plaats van de feiten terugkeerde met haar moeder. Die zou naar aanleiding van het verhaal dat haar dochter deed, op zoek gegaan zijn naar haar aanvallers. Daarbij kwam het tot een confrontatie tussen Sara's moeder en enkele schoolgenoten, met wederzijdse slagen. Op dat moment kwam de lokale politie tussen en stelde proces-verbaal op voor bedreigingen. Later werd er ook een klacht neergelegd tegen Sara's moeder voor slagen aan een minderjarige. Beide dossiers zijn in handen van het Brusselse parket. Sara zelf werd door haar school, het Sint-Godelieve-Instituut, aan de deur gezet en loopt ondertussen school in Mechelen. (belga/vsv)

 

12:23 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: de morgen |  Facebook |

29-10-08

De forel van de Führer…en van Yves Desmet

forel

In dit landje is het surrealisme nooit ver weg.

België kampt met een financiële crisis die vergeleken kan worden met deze van de jaren ’30 van de vorige eeuw en geraakt bovendien ook niet uit zijn institutionele problemen en dit sinds de verkiezingen van juni 2007.  Wat hield echter een heel deel van de opiniepers de laatste dagen bezig?  Een TV-kookprogramma waarin naar verluidt zou verteld worden hoe je de geliefkoosde schotel van Adolf Hitler, forel in botersaus, moet klaarmaken.

De kampioen in de verdediging van de uitzending was niemand minder dan Yves Desmet, hoofdredacteur van de Osservatore Romano van de politieke correctheid in dit land.

In De Morgen van gisteren vond hij er niets beters op dan de tegenstanders van de uitzending van censuur te beschuldigen.

Nu is het zo dat de strijd tegen censuur ons allen heilig moet zijn, maar kon Desmet nu echt geen betere zaak verdedigen dan deze van een programma waarin ons medegedeeld zou worden wat de besnorde met de bles nu toch zo graag tussen zijn kiezen stak?

Leert deze culinaire aangelegenheid ons misschien iets bij?  Vernemen wij dankzij haar meer over de diepere oorzaken van de Tweede Wereldoorlog?  Vertelt ze ons meer over de psyche van mensen die het in het midden van de twintigste eeuw nodig vonden een ware genocide tegen de joden op het getouw te zetten en deze ook met de gekende grundlichkeit probeerden door te voeren?  Verklaart deze forel met botersaus iets meer over de achtergrond van die mensen die erin geslaagd waren in hun eigen land en in een groot deel van Europa op enkele jaren tijd een supertotalitair regime op te bouwen?

 

Desmet gaat nog verder: hij haalt er Hannah Arendt bij om zijn betoog wat meer body te geven.

Zou deze dame, die ons een prachtige analyses geleverd heeft van het totalitarisme zoals het ontstaat en functioneert, zich niet omdraaien in haar graf wanneer ze zou vernemen dat haar werk gebruikt wordt om een TV-uitzending over forel in botersaus te verdedigen?

 

Is het bovendien niet bijzonder ironisch dat precies Yves Desmet censuur in hoofde van anderen durft aanklagen?

In zijn krant De Morgen wordt immers al sinds jaren elke informatie over wat hij beschouwt als rechts gecensureerd en in het bijzonder wanneer het gaat over het Vlaams Belang.  De verslaggeving over parlementaire debatten bijvoorbeeld.  Hierin laat de redacteur steeds alle partijen die eraan deelnamen, aan het woord komen, behalve uiteraard het Vlaams Belang.  De lezer van deze krant mag blijkbaar niet weten wat deze partij verdedigt.  Schrik van contaminatie? 

En dan hebben we het nog niet over de fantasieverhalen die De Morgen regelmatig omtrent het Vlaams Belang in de wereld stuurt. 

Als er iemand is die in dit land wanneer het over censuur gaat beschaamd zou moeten zwijgen, dan is het wel Yves Desmet…

Tenslotte toch dit nog: wanneer hij absoluut iets over het eten van forel wil brengen, raad ik hem aan eens een gerookt exemplaar van deze vis te proberen en dan opgediend met een glas ijsgekoelde wodka…een lekkernij!

13:39 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: hitler, de morgen, forel, yves desmet |  Facebook |

07-10-08

VOORAL DE POLITIEKE BANKEN DOEN HET SLECHT

fortis2_cm

Het is u waarschijnlijk niet opgevallen, nog waarschijnlijker is dat u het niet wist, maar de Belgische banken die voor enkele dagen in dramatische omstandigheden hals over kop van de regering (van de belastingbetaler dus) een immense financiële injectie moesten krijgen, zijn die financiële instellingen die het nauwst bij de politiek en de overheid aanleunen.  M.a.w.: de wereldwijde financiële crisis is in België een fundamentele crisis van het regime.  Dit vraagt uiteraard een beetje uitleg:

De twee banken die ei zo na over kop gingen waren FORTIS en DEXIA.

 

Dexia

 

Laten we met DEXIA beginnen.  Dat bedrijf had o.m. 1 miljard euro van de federale regering en hetzelfde bedrag vanwege de gewestregeringen nodig om te overleven. 

Deze bank is in feite de opvolger van het destijds florissante Gemeentekrediet.  Vermits het Gemeentekrediet een soort overheidsbedrijf was, kwamen de politiekers bij de overstap mee naar DEXIA en meer in het bijzonder naar de raad van bestuur van deze nieuwe bank.  

Volgende personen maken hier o.m. deel van uit:

 

-         Francis Vermeiren, Vlaams Parlementslid en burgemeester van Zaventem (VLD)

-         Serge Kubla, Waals Parlementslid en burgemeester van Waterloo (MR)

-         Tony Van Parys, Federaal Volksvertegenwoordiger en gemeenteraadslid in Gent (CD&V)

-         Jan Renders, Algemeen voorzitter van het ACW

Deze laatste, die een linkse christen-democraat zou zijn, is ook de voorzitter van de raad van bestuur van HIVA (Hoger Instituut voor de Arbeid), ARCOPAR, ARCOFIN, SOCIAAL ENGAGEMENT-CVBA, DUURZAME TOEKOMST VZW en WERELDSOLIDARITEIT VZW.  Daarnaast is hij ook nog lid van de raad van beheer van de EXTERNE DIENST VOOR PREVENTIE EN BESCHERMING OP HET WERK en van die van het INSTITUUT VOOR BEDRIJFSVEILIGHEID.  Tenslotte is Renders ook nog voorzitter van de raad van beheer van het HUIS VAN DE ARBEID (Excusez du peu).

 

Niet te vergeten: Patrick Janssens, burgemeester van Antwerpen (sp.a) was tot eind 2007 bestuurder bij DEXIA.

 

Dan hadden we het nog niet over die bedrijven die grote aandeelhouders van Dexia zijn.  Ook in hun leiding vinden we enkele bekende politieke namen terug:

 

Volksvertegenwoordiger Rik Daems (VLD) en zijn collega Tony Van Parys (CD&V) bij de NV GEMEENTELIJK HOLDING.

Steve Stevaert, gouverneur van Limburg (s.pa) neemt dan weer het voorzitterschap waar van de verzekeringsmaatschappij ETHIAS, die ook bij DEXIA een dikke vinger in de pap te brokken heeft.

In de raden van bestuur van de verschillende onderafdelingen van ETHIAS vonden we ook nog o.m. Bart Tommelein, voorzitter van de VLD-Kamerfractie en Yannick De Clercq, regeringscommissaris van de Universiteit Gent, maar vooral zoon van Willy De Clercq en vader van Federaal Volksvertegenwoordiger en Gentse schepen Matthias De Clercq (VLD),  Freddy Thielemans, de beruchte burgemeester van Brussel (PS), Jean-Maurice Dehousse, al even berucht (PS), Daniel Bacquelaine, fractievoorzitter van de Franstalige liberalen in de Kamer en dan slaan we er nog een paar over…

Fortis

 

De andere bank, FORTIS, ontving 4,7 miljard euro. 

De CEO van deze bank was Herman Verwilst (ex-sp.a-senator).
FORTIS is bovendien één van de belangrijkste financiële peilers van het Belgische regime.  De instelling is o.m. samengesteld door enerzijds de vroegere GENERALE BANK en anderzijds de Nationale Maatschappij voor Krediet aan de Nijverheid en de ASLK, die in feite overheidsbanken waren.

Dat FORTIS en de GENERALE BANK  beiden een oogappel waren van het systeem, bleek o.m. uit het feit dat de politiek het verzet organiseerde toen eind de jaren ’90 de Nederlandse instelling ABN AMRO de bank wilde overnemen.  Het was in opdracht van het hof dat FORTIS toen zelf de GENERALE BANK overnam 

Ook kon het regime op FORTIS beroep doen om na het faillissement van SABENA onmiddellijk een nieuwe Belgische luchtvaartmaatschappij in het leven te roepen, nl. BRUSSELS AIRLINES.  Het is algemeen geweten dat ook het hof hierin een belangrijke rol speelde.  Het wekt dan ook geen verbazing dat de grote baas van FORTIS, Maurice Lippens, in de adel verheven werd en voortaan als graaf moet aangesproken worden. 

 

Uit dit alles blijkt overduidelijk dat, wanneer de regering het nodig vond massa’s geld in de betrokken banken te pompen, zij niet alleen de redding van de centen van de kleine man op het oog had, maar ook en misschien vooral de redding van de eigen instelling.

’t Is maar dat u het zou weten…

 

Maar wat er ook van zij, het zijn de politiekers die verantwoordelijk zijn voor het feit dat FORTIS en DEXIA, die twee parels waren aan de Belgische financiële kroon, nu praktisch volledig in Franse handen zijn.

 

Een toemaatje: heel wat politici deden verontwaardigd wanneer ze hoorden welke immense uittredingsvergoedingen uitbetaald werden aan de afgezette bedrijfsleiders van de betrokken banken.  Ze hadden nochtans zelf destijds de betrokken contracten goedgekeurd.  Ze verdienen Olympisch goud in de discipline…schijnheiligheid!

 

NB: Ondertussen werd Jean-Luc Dehaene (CD&V) aan het hoofd van Dexia benoemd.  “Ik zal handhaven” is de leuze van de bewindsvoerders in dit land…

 

 

11:10 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dexia, fortis |  Facebook |

17-09-08

DE AMERIKAANSE VERKIEZINGEN

amerika

Voorafgaand wil ik opmerken dat ik nooit begrepen heb waarom Europeanen zich zo geëngageerd betrokken voelen bij de Amerikaanse verkiezingsstrijd. 

Velen zijn onvoorwaardelijke aanhangers van de democraten, anderen (een kleiner aantal weliswaar) zijn dan weer supporters van de republikeinen.

Ikzelf ben het ene noch het andere.  Ik ben immers van mening dat het de Amerikanen zijn die hun president kiezen en niet wij. 

Verder stel ik vast dat het verschil tussen het programma van beide kampen - voor zover het rechtstreeks Europa aanbelangt - zeer klein is (Marc Grammens heeft gelijk wanneer hij zich verbaast over de linkse sympathieën voor Obama.  De kerel is helemaal niet links).

Dit alles betekent niet dat ik geen belangstelling zou hebben voor de komende presidentsverkiezingen in de VS.  Integendeel.  De man die het pleit zal winnen, zal tenminste gedurende vier jaar aan de leiding staan van de wereld waarin wij leven en dus…

Vandaar dat ik toch van nabij (en dit dankzij BBC World, CNN en ook de Engelstalige uitzendingen van Al Jazeera) de laatste weken zo goed mogelijk de electorale evolutie in de VS heb proberen te volgen.

Het was bepaald boeiend en ik kan er bij gevolg niet aan weerstaan u enkele van mijn persoonlijke conclusies hieromtrent voor te leggen.  Ik hoop zo objectief mogelijk te zijn.

 

Strategische fouten bij de democraten

 

Niemand kan voorbij gaan aan het feit dat de democraten bij de start van de campagne in pole position stonden.

Dit heeft alles te maken met het feit dat de huidige president, de republikein Bush,  twee oorlogen ontketend heeft (Afghanistan en Irak) die hij niet kan winnen.

De democraten zijn ondertussen t.g.v. drie strategische fouten hun voorrangspositie kwijt gespeeld:

 

-         Zij hebben de précampagne laten kristalliseren rond twee kandidaten met een specifiek en zeer gemotiveerd electoraat: de vrouw Hillary Clinton enerzijds, de zwarte Barack Obama anderzijds.  Het spreekt vanzelf dat, op het ogenblik dat zij voor één van beiden kozen, de kiezers die zich rond de andere hadden geschaard, sterk gingen ontgoocheld zijn.

-         Wanneer zij dan toch die keuze maakten werd het Obama, terwijl het vanzelfsprekend Hillary was die over de sterkste electorale troeven beschikte; de eerste vrouw die een meer dan ernstige kan maakte om president te worden van de VS, zou immers heel wat republikeinse dames hebben kunnen overhalen voor haar te stemmen, terwijl de kans dat Obama bij zijn tegenstanders kiezers zou wegkapen, veel kleiner was.

-         De tweestrijd Clinton-Obama heeft veel te lang geduurd.

 

 

De democratische conventie

 

De democratische conventie was ongetwijfeld een immens succes.  Ze zat professioneel prachtig in elkaar en de kwaliteit van de toespraken was fenomenaal.  Ik denk hier aan de tussenkomsten van Ted Kennedy, Bill Clinton, zijn vrouw Hillary en last but not least: Obama zelf, die een bijzonder goed redenaar is en zeer intelligent over kwam.  Toen de conventie voorbij was, dacht ik: amai, wat kunnen de republiekeinen hier tegen beginnen?

 

Het republikeins tegenoffensief

 

Het republikeins tegenoffensief liet echter niet lang op zich wachten.  Geen 24 uur nadat in Denver het gordijn gevallen was over de democratische show, kondigde McCain onder immense media-aandacht aan wie hij als running mate had gekozen.

Ik zal het maar toegeven: toen ik hem voor het eerst hoorde spreken over “She” dacht ik dat ik hem verkeerd begrepen had.  Maar hij bleef het over “She” hebben en toen begreep ik het: hij schopte de bal in een open doel.  Vermits de andere kant de vrouw Hillary had laten vallen, kwam hij met de vrouw Sarah Palin voor de pinnen.  Een meesterlijke zet.

Toen ze op het podium kwam, bleek ze een behoorlijk knappe moeder van een groot gezin te zijn, die bovendien ook goed van de tongriem gesneden is.

Ze wist daarenboven op sublieme wijze de gevoelens van het publiek te bespelen, door aan te kondigen dat haar oudste zoon, die bij het leger is, enkele dagen later in Irak zou worden ingezet.  Onmiddellijk werd aangehaald dat ze conservatief is, maar wie verwacht nu wat anders van een moeder van een groot gezin?  En aangezien McCain die reputatie niet heeft, kwam het hem voor de eigen partij-aanhang ongetwijfeld zeer goed uit dat dit verwijt haar naar het hoofd geslingerd werd.  Uiteraard beriep ze zich onmiddellijk op haar vrouw zijn, en bracht ze hulde aan die andere vrouw, Hillary, wat haar ongetwijfeld heel wat stemmen van ontgoochelde democratische vrouwen zal opleveren.  De tegenstanders van Palin maakten bovendien een grote fout door het over een schandaal te hebben, wanneer een paar dagen na de conventie bekend geraakte dat haar zeventienjarige dochter zwanger is.  Begrepen zij dan niet dat zoiets de sympathie opwekt van al wie zelf kinderen heeft en zich bewust is van het feit dat dit hem of haar ook kan overkomen?

 

De republikeinse conventie

 

De republikeinse conventie moest qua show en retorisch talent niet voor deze van de democraten onderdoen.  Er was de toespraak van de zeer populaire voormalige burgemeester van New York, Rudolph Giuliani, die omwille van de linkse idiote kritiek op Palin, namelijk “wie zal er voor de kinderen zorgen wanneer zij vice-president is?” de feministische kaart kon trekken met de woorden: “Wanneer hebben zij ooit zo’n vraag aan een man gesteld?”  Voor ons is dit geen nieuw argument.  Het werd al gebruikt door Segolène Royal, tijdens haar campagne voor de Franse presidentsverkiezingen (ze is ook moeder van vijf), maar in de VS zal dit zeker indruk hebben gemaakt.

Er was ook het bijna wegtoveren van Bush, die een prachtig excuus had aan de orkaan Gustav om niet op de conventie te zijn en enkel een videoboodschap bracht van amper vijf minuten. 

Dan volgde nog een opgemerkte toespraak van Joe Liebermann, voormalig vice-presidentskandidaat van de democraten, die deze laatste kwam oproepen voor McCain te stemmen.

Ondanks alle negatieve kritiek op voorhand waren ook de toespraken van McCain zelf en van zijn running mate Palin zeer goed.

Kortom: op een paar dagen tijd waren de republikeinen erin geslaagd de democraten bij te benen.  Als objectieve waarnemer kan ik enkel maar zeggen: “Petje af!”

 

Typisch Amerikaans

 

Behalve het feit dat elke spreker, in welk kamp hij of zij zich ook bevond, het nodig vond zich telkens op het einde van de toespraak op God te beroepen, viel mij ook op hoe sterk die Amerikanen hun gezin en familie in de verkiezingscampagne betrekken.  Bij de democraten bijvoorbeeld was één van de eerste sprekers op de conventie Michelle Obama, die niet alleen met haar kleine kinderen op het podium kwam, maar bovendien aan de conventie kwam vertellen hoe goed haar man wel was…  Verder werd ze tijdens de toespraak van deze laatste regelmatig in beeld gebracht en ze was hier duidelijk door haar mediatrainer op voorbereid vermits telkens wanneer de camera op haar gericht was, iedereen kon zien dat ze met glinsterende ogen bewonderend haar man toekeek. 

Ted Kennedy, van wie medegedeeld werd dat hij terminaal kankerpatiënt is, werd ingeleid door zijn dochter en dat was ook het geval voor Hillary clinton.  De man van deze laatste had het dan weer regelmatig over “Hillary and I”, terwijl iedereen weet dat hij haar horens gezet heeft van een dermate spanbreedte dat ze de Sint-Patrickskathedraal op Fifth Avenue in New York niet frontaal kan binnenstappen.

Vanzelfsprekend spande Obama himself hier ook de kroon door zelfs zijn grootmoeder in zijn redevoering te betrekken en te verklaren: “Ze kan hier niet zijn, maar ik weet dat ze dit op TV volgt”.

Op familiaal vlak lieten de republikeinen zich ook niet onbetuigd.  President Bush bracht, zoals reeds gezegd, slechts een videoboodschap van vijf minuten, maar dit belette hem niet hierin een warme hulde te brengen aan zijn ouders, die wel op de conventie aanwezig waren.

Vanzelfsprekend kwam ook mevrouw McCain vaak in beeld, maar hier was het vanzelfsprekend Sarah Palin die het meest haar familie uitspeelde.  Niet alleen haar man en kinderen waren aanwezig (inclusief haar jongste, een baby die pas in april geboren werd), maar ook het vermaledijde kereltje dat haar zeventienjarige dochter zwanger heeft gemaakt.

Rare jongens, die Amerikanen…

 

Tenslotte dit nog: de kritiek die een bepaalde pers in Vlaanderen tegen McCain spuit, is van een dermate laag allooi, dat hij en zijn ploeg er sympathiek door worden.  Zo schreef De Morgen op een zeker ogenblik dat mevrouw McCain gekleed loopt als een hoerenmadam…

Zéér rare jongens, die progressieven van bij ons…

13:47 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: vs, verkiezingen, president, obama, mccain |  Facebook |

06-08-08

AAN ALEKSANDER SOLZJENITSYN, OP DE DAG VAN ZIJN BEGRAFENIS

solz

Ik heb je niet gekend, vermetele oude vriend, maar dat jij het vaandel van de vrijheid manmoedig hebt gediend, dat weet ik niettemin, zoals ‘t eenieder weet, die in deze wereld zijn brood in schaamte eet.

Ik kon er niet aan weerstaan dit stuk te laten beginnen met een parafrase op het beroemde – en dus dissidente - kettersgedicht dat Willem Elsschot schreef ter ere van de geëxecuteerde Vlaams-nationalist August Borms.

Ketter en dissident, twee titels die perfect bij Solzjenitsyn passen.  Voor hem waren ze waarschijnlijk eretitels.  Hij had er alleszins veel voor over. Tien jaar opsluiting in een streng Sovjetwerkkamp, allerlei andere pesterijen van het regime (zelfs zijn nationaliteit werd hem ontnomen) en tenslotte ballingschap.  Dit belette hem echter niet boeken te schrijven waarin hij het aandurfde te vertellen wat er werkelijk gebeurde in die Sovjetunie, die door zoveel linkse intellectuelen uit het westen als een paradijs werd beschouwd.

Een dag in het leven van Ivan Desinovich, Het Kankerpaviljoen en In de eerste cirkel zijn stuk voor stuk harde aanklachten tegen het totalitair systeem dat toen over Rusland heerste.  Het eerste van deze boeken kon hij nog in eigen land uitgeven.  De twee volgende moest hij in het buitenland laten drukken.  Dit belette niet dat ze ook in de Sovjetunie werden gelezen, maar dan via het Samizdat-circuit, dat getypte exemplaren van verboden werken ondergronds verspreidde via lezers die zelf in gevaar kwamen als ze ermee betrapt werden.

In 1970 won Solzjenitsyn de Nobelprijs voor Literatuur.  Hij durfde hem niet gaan afhalen omdat hij er praktisch zeker van was dat hij dan zijn land niet meer zou binnen mogen.  Toen in 1973 De Goelagarchipel verscheen, zijn opus magnus, waarin hij al de informatie over de Sovjet-concentratiekampen die hij door de jaren heen had kunnen verzamelen, bekend maakte, was het hek helemaal van de dam.  De KGB (De geheime dienst van de Sovjets) zette alles op het spel om dit werk te kunnen vinden en in beslag te nemen, maar het raakte toch in het buitenland.

Uiteindelijk werd hij, zoals reeds gezegd, van zijn nationaliteit beroofd en uitgewezen.

Solzjenitsyn verhuisde naar het westen, maar veroorzaakte ook daar de nodige heibel.  Hij ergerde zich met luide stem aan de decadente liberale en materialistische  maatschappij waarin wij leven en kon zijn kritiek soms zeer scherp uiten.  Ik herinner mij zijn uitspraak “Het verschil tussen oost en west? In het oosten mag je niets zeggen.  In het westen mag je alles zeggen, maar het dient tot niets.”

Bovendien kon weldenkend links niet goed over de baan met Solzjenitsyn.  In tegenstelling met wat zij steeds willen doen geloven, was hij immers van mening dat het stalinisme niet zomaar een “accident de parcours” was in de geschiedenis van het marxisme.  In De Goelagarchipel toonde hij duidelijk aan dat de Sovjet-concentratiekampen al in functie waren vanaf de machtsovername door Lenin, en Stalin dus enkel maar consequent de lijn van zijn voorganger had doorgetrokken. 

Zoiets hoorden ze niet graag ter linkerzijde.  Solzjenitsyn ondermijnde immers heel hun marxistische levensfilosofie en dat deed pijn.

Ook nu nog bij zijn overlijden hebben “ze” hem proberen onschadelijk te maken.  Zo wordt in de meeste krantenartikels beweerd dat De Goelagarchipel een kritiek is van het stalinisme, terwijl wie het werk gelezen heeft best weet dat vanaf de eerste hoofdstukken ook Lenin serieus onder vuur wordt genomen.

Het is ook opmerkelijk dat de artikels die beschouwingen brengen over deze grote Rus – zeker in de zgn. kwaliteitskranten – pas op de laatste bladzijden verschenen. 

Maandagavond werd in het radionieuws van 18u zijn dood pas bekend gemaakt nadat gewag gemaakt was van een verkeersongeval in West-Vlaanderen en van een brand in Chatelet bij Charleroi.  Vergelijk dit eens met de heisa die de media gemaakt hebben n.a.v. het overlijden van Hugo Claus, een man wiens moed er zich toe beperkte het katholieke Vlaanderen af en toe eens als pispaal te gebruiken.  Solzjenitsyn stoort dus nog altijd.  Ik denk dat hij er trots zou op geweest zijn. 

Deze man, die tijdens de Tweede Wereldoorlog als artilleriecommandant aan het front gestaan heeft, meer dan tien jaar in een werkkamp gezeten heeft, enz…. heeft tenminste aan zijn leven een heroïsche dimensie kunnen geven waarvan onze Vlaamse chi-chi-intellectuelen, die met tuitlipjes zijn naam uitspreken, zelfs niet kunnen dromen.

Vaart wel, rebel!

 

 

 

 

 

15:51 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (3) | Tags: literatuur, stalin, lenin, nobelprijs, solzjenitsyn |  Facebook |

08-07-08

MISDADEN TEGEN DE MENSHEID DIE BEWUST VERGETEN WORDEN

holodomor

Er bestaat tegenwoordig een te grote neiging in de media en in het onderwijs om de misdaden van het marxisme in het algemeen en van het communisme in het bijzonder te verdoezelen, te minimaliseren of zelfs te loochenen (Vele jonge mensen weten bv. al niet meer dat er ooit zoiets als de Berlijnse Muur bestaan heeft).

Er wordt nergens nog gewag gemaakt van de afschuwelijke hongersnood die door Stalin georganiseerd werd om ondermeer het Oekraïense volk te straffen omwille van zijn verzet tegen het communisme .  Dit kostte het leven aan miljoenen mensen. 

De Oekraïners vragen al lang dat deze hongersnood, die zij de “Holodomor” noemen, als genocide zou worden erkend. 

Dit is in verschillende landen gebeurd, maar tot hiertoe niet bij ons.  Het is daarom dat ik samen met collega Alexandra Colen in de Kamer het voorstel van resolutie indiende waarnaar volgende link verwijst:

http://www.dekamer.be/FLWB/PDF/52/0398/52K0398001.pdf

 

17:48 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: communisme, marxisme, holodomor |  Facebook |

30-06-08

DE REGENBOOGNATIE: EEN FLOP

afrikaner

Voor wie belangstelling heeft voor Zuid-Afrika en wat daar gebeurt en bovendien begaan is met het lot van ons broedervolk: de Afrikaner, verwijs ik naar onderstaande link naar het voorstel tot resolutie over de plaasmoorde, dat ik samen met Alexandra Colen in de Kamer heb ingediend: http://www.dekamer.be/FLWB/PDF/52/1169/52K1169001.pdf

 

11:48 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-afrika, afrikaner, plaasmoorden |  Facebook |

13-06-08

Open brief aan dhr. Eric Defoort, voorzitter van de Vlaamse Volksbeweging

defoort

Mijnheer de voorzitter,

Eric,

 

Ik blijf je met de voornaam aanspreken omwille van de talrijke lange en boeiende gesprekken die wij de jongste jaren hebben gevoerd, maar beken onmiddellijk dat ik je deze brief schrijf omdat ik pijnlijk verbaasd  ben door wat je vertelt in je pas verschenen Knack-interview.  

 

Je zal je ongetwijfeld mijn vorige open brief herinneren (op 23 januari van dit jaar,

ten persoonlijken titel geschreven zoals dit epistel, maar toen n.a.v. je nieuwjaarstoespraak voor de VVB).  Ik was enthousiast over de nieuwe en frisse klanken die ik erin meende te horen en was het met jou eens wanneer je vaststelde dat links zich de laatste jaren opmerkelijk – en laat ons zeggen op een bijna tegennatuurlijke wijze – aan de kant schaarde van de monarchie en van het Belgisch establishment.  Ik was ook oprecht blij toen ik je de mensen van deze strekking hoorde oproepen om zich consequent aan de kant van Vlaanderen en van de onafhankelijkheidsgedachte op te stellen. 

Je verklaarde in die tijd dat je links en rechts – met respect voor hun verschillen en hun democratisch recht om deze te belijden – wou bundelen om samen de strijd voor die onafhankelijkheid aan te gaan.

Mijn antwoord hierop was letterlijk: “Indien je dit lukt, zal deze strijd een prefiguratie zijn van het Vlaanderen dat we willen: een onafhankelijk land van vrije Vlamingen, die, vrank en zonder vrees voor verkettering en morele brandstapels, voor hun mening mogen uitkomen.”

Ik wist dat dit in overeenstemming was met wat je toen zelf dacht en aanvoelde. 

Je zal dan ook begrijpen dat ik geschokt reageer wanneer je nu, een paar maanden later, dit alles overboord gooit.

Uit al wat je nu zegt, blijkt immers een soort minachting voor al de mensen die zich radicaal flamingantisch opstellen.  Erger: je deinst er niet voor terug woorden uit hun context te halen om de mensen van de Vlaamse Beweging in een verkeerd daglicht te stellen (Weet je dat dit een methode is die Le Soir al jaren toepast?).  Je verwijst bv. naar de slogan “Franse ratten, rol uw matten”, die de “griezels” – het woord is van jou – van Voorpost en Tak scandeerden bij de “meeting de soutien” van de geschorste burgemeesters. 

De meer dan professionele historicus die jij bent, zou toch moeten weten dat het hier om de titel gaat van een lied dat in Vlaanderen maar vooral in Nederland gezongen werd toen in 1814 het Franse bezettingsleger van Bonaparte door de geallieerden van toen uit onze lage landen werd verjaagd.  Net zoals je best weet dat de mensen die deze slogan gebruiken, niet dromen van een etnische zuivering maar wel van een Vlaanderen waarvan het Nederlandse erfgoed in al zijn facetten door de Franstalige inwijkelingen wordt aanvaard en gerespecteerd.

  

Verder stel ik vast dat je je nu ook op het louter partijpolitieke vlak begeeft.  Dit meerbepaald door je uitval tegen de nieuwe voorzitter van het Vlaams Belang, die met het oog op een betere verdediging van de gemeenschappelijke zaak tot een bundeling van een aantal Vlaamse politieke krachten tracht te komen.

Ik wou je hieromtrent zeggen dat je als voorzitter van een vereniging, die zich terecht buiten en boven de partijpolitiek opstelt, verheugd zou moeten zijn dat een politieke formatie bereid gevonden wordt verder te kijken dan het onmiddellijke electorale eigenbelang.

 

Ik zou zo nog een tijdje kunnen doorgaan en je beweringen uit het interview stuk voor stuk weerleggen of tegenspreken.  Maar wat heeft dit voor zin?  Je hebt voor de salonfähigkeit gekozen en zoekt op dit ogenblik blijkbaar graag het gezelschap van die postmodernistische “intellectuelen” die in de Vlaamse salons (van de Brusselse Dansaertstraat bv.) zich achter een glas Toscaanse wijn vrolijk maken over het flamingantisch verzet tegen de verengelsing en zich ergeren aan het feit dat er een behoorlijk aantal Vlamingen bestaat dat de Brusselse rand wil verdedigen.

Die ironie en zelfs het feit dat zij regelmatig vanwege chi-chilinks (mijn vertaling van “la gauche caviar”) een mes in de rug gestoken krijgen, heeft deze laatsten, die het zelfs aandurven (Stel je voor!) nog eens op het zangfeest te gaan zingen, nooit belet trouw te blijven aan de zaak.

Het is bij hen dat ik mij thuis voel.  Zij waren er altijd.  De anderen zijn voor mij welkom, maar moeten in de meeste gevallen nog komen.

 

Met rebelse groeten,

 

Francis Van den Eynde

Vlaams-nationalist

  

NB: Je zal wel gemerkt hebben dat de Vlaams-nationalisten, die men zo vaak onverdraagzaamheid en kleinzieligheid verwijt, weliswaar kritisch, maar toch met meer enthousiasme op je nieuwjaarstoespraak gereageerd hebben dan de “linksen”, voor wie de oproep in eerste instantie bedoeld was.

16:19 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vvb, knack, eric defoort |  Facebook |

11-06-08

CHI-CHI LINKS REDT BELGIË

gauche_caviar

Al meer dan eens vestigde ik op deze weblog de aandacht op het feit dat – hoe bizar het ook moge overkomen – chi-chi links (mijn vertaling van de Franse uitdrukking “la gauche caviar”) steeds Belgicistischer aan het worden is.

Het blijven doorwoekeren van de ernstige regimecrisis waarmee ‘t Belgiekske nu al meer dan een jaar lang geconfronteerd wordt, is uiteraard van aard om deze weldenkende vertegenwoordigers van het systeem zenuwachtig en zelfs paniekerig te maken.

Gelukkig vinden ze in de “kwaliteitskranten” De Morgen en De Standaard een schouder waarop ze naar hartelust kunnen uithuilen.  In de opiniebladzijden van de betrokken kranten proberen deze postmodernisten die tegelijkertijd neo-patriotten zijn, bijna dagelijks de drang naar onafhankelijkheid van steeds meer Vlamingen te minimaliseren, maar laten zij ook hun creativiteit de vrije loop in de hoop een miraculeuze formule te vinden om het tricolore vaderland te redden.  En op dat vlak moet toegegeven worden dat hun fantasie geen grenzen kent.  In de opiniebladzijden van De Standaard van 11 juni bv. (deze opiniebladzijde draagt sinds kort ook een tweede veelzeggende naam: België) vinden we de volgende stukken:

 

1)     “Geef het buitenland een plaats in toekomstig België” van Bogdan Vanden Berghe (11-11-11), dat er niet alleen voor pleit de allochtonen bij de staatshervorming te betrekken, maar bovendien het buitenland hiervoor aan te spreken, en dit omdat volgens de auteur ons landje toch zoveel prestige in de wereld heeft.

2)     “Loftfederalisme” van Nicolas Bouteca, die vindt dat federaal België sterker moet gemaakt worden door de begroting gezond te maken en hiervoor de gemeenschappen te doen betalen.

3)     “Kan België zonder nationale partijen?” van een zekere Jean-Benoit Pilet, die het antwoord meent te geven door de vraag te stellen en bijgevolg van mening is dat de partijen terug “nationaal” moeten worden.

4)     “TV Belgique-TV België” van Maarten Goethals en An Moerenhout, respectievelijk hoofdredacteur en redactiesecretaris van het Leuvense studentenblad Veto, die van mening zijn dat België kan gered worden met TV-shows gepresenteerd in beide landsgedeelten, met films, series en soaps die zowel in het Nederlands als het Frans ondertiteld worden, met sportwedstrijden die voorzien worden van commentaar door een Vlaamse en een Waalse presentator, met spelprogramma’s met kandidaten uit beide cultuurgemeenschappen en…last but not least: een nationaal TV-journaal waar François Brigode van de RTBF naast Martine Tanghe van de VRT zit.

5)     “Een Vlaams kanaal” van Joëlle Scoriels, voorgesteld als illustratrice en presentator van programma’s op La Deux en Arte, waarin de auteur beweert een Vlaams kanaal geschilderd te hebben dat – voor zo ver ik het goed begrepen heb – moet bekeken worden door een surrealistische bril en vanuit het standpunt van de abstracte kunst, waaruit dan een Belgische “voorovergebogen identiteit” (wat dat ook moge wezen?) tot uiting moet komen, net zoals het kanaal op haar dok “voorovergebogen” is (sic, sic, sic).  

6)     “Tabula Rasa” van Loryn Parys.  Hierin wordt niet alleen gepleit voor het afschaffen van de taalgrens en voor het invoeren van een federale kieskring, maar ook voor het raadplegen van Harvard-professor Michael Porter, die een expert zou zijn in strategie- en concurrentieposities van landen, en tenslotte ook voor het volgen van het advies van een New Yorkse vriend van de betrokkene dat luidt: “Start by investing some money to tell people you actually exist”.

 

Hoe zouden wij Vlaams-nationalisten, met onze rationele argumenten over geldtransfers en de bescherming van de identiteit van de Vlamingen, kunnen optornen tegen deze flashy intellectuelen?

 

NB: Er zijn toch nog een paar maatregelen om het vaderland te redden.  Ik stel ze graag gratis ter beschikking:

 

1)     Iedereen die een Nederlandstalige krant koopt ook verplichten zich een Franstalig dagblad aan te schaffen of omgekeerd.

2)     Wie op vakantie wil naar de Noordzee verplichten aan te tonen dat hij hetzelfde jaar nog naar de Ardennen zal gaan of al geweest is, of omgekeerd.

3)     Wie toch naar het buitenland gaat, opleggen van een flesje lekker bier van bij ons en pralines mee te nemen en deze aan de eerste de beste autochtoon van het betrokken land namens België te overhandigen.  Dit om het prestige van het kleine koninkrijk aan de Noordzee nog groter te maken…

16:30 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: belgie, de morgen, de standaard, links |  Facebook |

09-06-08

VRT-HET LAATSTE NIEUWS: 0-1

onafh

N.a.v. het feit dat de verkiezingen van 10 juni 2007 ongeveer een jaar achter ons liggen en er ondertussen nog geen deftige regering is gevormd, heeft de krant Het Laatste Nieuws een opiniepeiling georganiseerd waarvan de resultaten zaterdag jl. werden gepubliceerd.  Zo kwam bv. aan het licht dat in er Vlaanderen meer voorstanders (49,7%) zijn van Vlaamse onafhankelijkheid dan tegenstanders (45,7).  Daar zoiets voor de eerste keer het geval is, vestigde Het Laatste Nieuws in eerste instantie de aandacht hierop.  Normaal zou zoiets ook het Radio1-nieuws van zeven, acht en ook nog dat van negen uur halen.  Maar dit was niet het geval.  Er werd nergens van de opiniepeiling gewag gemaakt.  Zelfs niet in het persoverzicht dat om half acht door de openbare omroep gebracht wordt.  Het was pas om 13.00u dat de peiling voor de eerste keer in een nieuwsuitzending aan bod kwam.  Merkwaardig genoeg werd er over de vraag naar de mening van de mensen inzake Vlaamse onafhankelijkheid en naar het resultaat ervan, niet verwezen.  Wel legde de openbare omroep de nadruk op het feit dat er behoorlijk meer Vlamingen zijn die vinden dat de regering zich over de economische crisis moet buigen, dan dat er zijn die vinden dat er voorrang aan de staatshervorming moet worden gegeven. 

Vlaamse onafhankelijkheid is iets dat niet past in het ideologische kraam van de VRT.  Staatshervorming ook niet.  Dit verklaart uiteraard deze merkwaardige selectie.  De VRT als openbare omroep wordt nochtans geacht zich strikt aan de regels van objectiviteit en politieke neutraliteit te houden.  Het Laatste Nieuws is een privéonderneming en is hier niet aan onderhevig.  Het is ook geen voorstander van Vlaamse onafhankelijkheid.  Dit belette echter niet dat de krant het nieuws wel bracht.  Begrijpt u nu dat ik in dit dossier van mening ben dat de VRT hier niet gescoord heeft en Het Laatste Nieuws wel?

16:08 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: het laatste nieuws, vrt, onafhankelijkheid |  Facebook |

ER IS GEEN BELGISCHE BUITENLANDSE POLITIEK MEER

kuifje

In grotere landen zoals bv. Frankrijk, Groot-Brittannië en de Verenigde Staten, is de buitenlandse politiek vaak een onderwerp in discussies en debatten en kan ze zelfs determinerend bij verkiezingen zijn.  Dit is in een klein land zoals België praktisch nooit het geval.  Onze landgenoten zijn meestal realistisch genoeg om te beseffen dat de invloed die België op de gebeurtenissen in de wereld kan uitoefenen, meer dan relatief is.

In essentie beperkt de Belgische buitenlandse politiek zich tot twee domeinen: de EU en Centraal-Afrika.  Er zijn op deze regel uiteraard uitzonderingen zoals de huidige belangstelling voor wat zich in China afspeelt, maar dit is eerder zeldzaam.  Wanneer we bovendien echt realistisch durven doordenken, kunnen we niet anders dan beseffen dat ons werk in de EU veel minder belangrijk is dan we willen doen geloven.  België maakt vanzelfsprekend veel schuim, omdat er heel wat Europese instellingen hier gevestigd zijn en wil ook omwille van deze reden de beste leerling uit de Europese klas zijn, maar van naderbij beschouwd is de Belgische invloed op Europese beslissingen en de evolutie van de Unie vrij beperkt. 

 Afrika, geen “Belgische knowhow” 

Het voornaamste terrein van de Belgische buitenlandse politiek is dan ook Afrika en meerbepaald Centraal-Afrika.  Sinds in 1960 hals over kop Congo onafhankelijk gemaakt werd, zonder rekening te houden met het feit dat dit land er helemaal niet op was voorbereid, heeft België steeds geprobeerd op het zwarte continent aanwezig te blijven.  De regeringen hebben de ene na de andere veel tijd besteed aan Congo, er veel geld ingestoken en af en toe zelfs troepen gestuurd.  Soms werden voor dit alles zakelijke argumenten aangehaald, soms morele en soms ging het doodgewoon om de bescherming van onze landgenoten die nog ter plaatse waren, maar steeds beriep men zich op de zgn. “Belgische knowhow” die België omtrent dit gebied zou opgebouwd hebben.  Wie de zaak wat van naderbij bekijkt, komt echter vrij snel tot de conclusie dat dit laatste een mythe is, die misschien zorgvuldig onderhouden wordt, maar helemaal niet met de realiteit in overeenstemming is.

Sinds 30 juni 1960, de dag van de onafhankelijkheid, is Congo stilaan verzonken in een moeras van corruptie en geweld en is het land er feitelijk systematisch op achteruit gegaan.  Al wat wij hiertegen ondernomen hebben, zelfs de massa’s geld die we erin geïnvesteerd hebben, mochten niet baten.  M.a.w. België is nu al bijna een halve eeuw in Congo aan het floppen. 

 “Out of Africa” of “Back to Africa”? 

Tijd om hier conclusies uit te trekken.  De Vlamingen hebben dit reeds lang gedaan en dit was meer dan duidelijk onder het beleid van minister van Buitenlandse Zaken De Rycke.  Deze werd hiervoor dan ook regelmatig door de Franstalige media zwaar onder vuur genomen.  

Toen De Rycke het departement verliet werd hij vervangen door de Waal Louis Michel, die het roer totaal omgooide.  Hij viel niet alleen op met een aantal onhandige opmerkingen m.b.t. de binnenlandse politiek van landen als Oostenrijk, Italië en zelfs de Verenigde Staten, maar vooral door het organiseren van een back-to-Africa-politiek.  Hij werd in feite de verpersoonlijking van die nostalgie en drang naar Afrika, die nog steeds zo sterk in Franstalige beleidskringen – en dus ook aan het hof – aanwezig is.  Het is alsof in deze milieus het oude belgicistisch imperialistisch lied: “is uw landje niet groot, ginds toch wacht u een strand als een wereld zo groot waar uw vlag staat geplant” blijven leven is. 

Onder het voorwendsel dat er vooruitgang geboekt werd, heeft De Gucht willens nillens deze politiek verder gezet.  Hij herhaalde steeds weer dat hoe ingewikkeld en moeilijk de zaak ook was, er uiteindelijk toch vooruitgang geboekt werd.  Zo werden bv. met heel veel Belgisch geld en ook heel wat fondsen uit de internationale gemeenschap, verkiezingen op het getouw gezet, waarmee dan later moest aangetoond worden dat verandering toch mogelijk was.  De waarheid is dat deze verkiezingen neerkwamen op een duel tussen enerzijds Kabila junior, waarvan de Minister van Buitenlandse Zaken regelmatig, tot spijt van wie ’t benijdt, durft te zeggen dat zijn regime corrupt is tot op het bot, en anderzijds dhr. Bemba, die zopas in dit land aangehouden werd omdat hij wegens genocide en massale verkrachtingen voor de internationale rechtbank van Den Haag gedaagd wordt. 

Ondertussen gaan de verschillende burgeroorlogen in Oost-Congo meedogenloos door.  Wat wel duidelijk is: de door De Gucht gevoerde politiek is ondanks zijn voorzichtigheid niet naar de smaak van de hierboven reeds vermelde Franstalige heersende kringen.  Hij wordt dan ook al even fel onder vuur genomen als zijn voorganger De Rycke.  Met ander woorden: het verschil in visie over de Belgische buitenlandse politiek tussen Vlamingen en Walen is dermate groot dat de wanneer de Minister van Buitenlandse Zaken een Vlaming is, ook al is hij geen flamingant, dit onmiddellijk tot conflicten leidt, die ondanks het feit dat het maar om buitenlandse politiek gaat, plots toch belangrijk zijn.  Waarom?  Omdat deze buitenlandpolitiek tenslotte toch in het binnenlandse politieke vaarwater terecht komt. 

M.a.w.: België barst zelfs in Congo…

Maar wat er ook van zij, één zaak staat vast: behalve voor wat humanitaire hulp betreft (noodhulp in geval van hongersnood bv.), kunnen wij in Centraal-Afrika niets nuttigs meer uitrichten.  Hoog tijd dus voor De Gucht om de enige mogelijke conclusie te trekken: Out of Africa!

16:06 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ontwikkelingssamenwerking, congo, de gucht |  Facebook |

19-05-08

ONTWIKKELINGSHULP: HET LAATSTE TABOE

djankov

De snelste en efficiëntste methode om in de politiek gemarginaliseerd te worden en op een morele brandstapel terecht te komen, is in het openbaar vragen durven stellen over het nut van de ontwikkelingssamenwerking.  Wie dit doet, wordt onmiddellijk als een paria behandeld.

Zelfs het grote aantal schandalen dat voor een aantal jaren het ABOS (het toenmalige bestuur van Ontwikkelingssamenwerking) geteisterd heeft, veranderde hier niets aan.  Omtrent ontwikkelingssamenwerking mag geen kritiek geuit worden.  Eén voorbeeld: sinds 30 jaar zijn de opeenvolgende regeringen er niet in geslaagd het geld dat ze in de begroting voor Ontwikkelingssamenwerking voorzien hadden, volledig uit te geven.  Dit belet echter niet dat in de programma’s van alle politieke partijen - behalve het Vlaams Belang uiteraard – al bijna even lang in zoveel woorden geschreven staat dat er moet gestreefd worden naar het optrekken van het budget Ontwikkelingssamenwerking tot 0,7% van het bruto nationaal inkomen.  Dat dit er niet bij vergetelheid instaat, wordt aangetoond door het feit dat n.a.v. elke begrotingsbespreking al deze politieke partijen telkens de tribune van het parlement beklimmen om te betreuren dat dit magisch cijfer nog niet bereikt werd.

Men hoeft nochtans geen principiële en absolute tegenstander van intermenselijke solidariteit en van hulp aan hongerlijdende groepen mensen te zijn om zich vragen te stellen over de wijze waarop het westen deze solidariteit en hulp organiseert.  Het Vlaams Belang heeft mij in de Kamer aangeduid om voor de fractie zitting te nemen in een OS-organisatie, die er op initiatief van het parlement gekomen is en de pompeuze naam draagt: Belgisch Overlevingsfonds.  Ik ben in de loop der jaren in die functie af en toe projecten op het terrein gaan inspecteren en kwam tot de bevinding dat er inderdaad een aantal zijn waarvan het nut honderd procent in twijfel moet getrokken worden maar dat anderen echt functioneren en meer dan behoorlijk presteren.  Dit heeft mij er nochtans niet van weerhouden regelmatig in het parlement fundamentele vragen i.v.m. de politiek rond Ontwikkelingssamenwerking te stellen. 

Hoe is het bv. te verklaren dat daar waar Azië en Afrika zich qua ontwikkeling in het begin van de zestiger jaren van vorige eeuw ongeveer op hetzelfde peil bevonden, de meeste Aziatische landen ondertussen een enorme vooruitgang geboekt hebben, terwijl er in sub-Sahara-Afrika geen enkel land is dat niet steeds dieper wegzinkt (Ik herhaal: geen enkel land.  Tot voor kort dacht in dat Kenia een uitzondering vormde, maar de recentste ontwikkelingen aldaar hebben aangetoond dat ik ongelijk had)?

Dat mijn opmerkingen terzake niet met dank aanvaard werden, hoeft geen enkel betoog.  In het Vlaams Belang zijn we dit gewoon, maar het doet des te meer plezier vast te stellen dat ook anderen tot dezelfde conclusies komen en ze nog durven uiten ook.  Zo vernam ik dat Simeon Djankov, die ontwikkelingseconoom is bij de Wereldbank, het onlangs nodig vond in het openbaar te stellen dat grote hulpstromen nefast zijn voor de democratie in arme landen.  Dit in het raam van een onderzoek dat hij gevoerd heeft en waaromtrent hij ook het volgende verklaart: “We wisten al dat de miljarden hulp, die rijke landen de afgelopen decennia hebben verstrekt, niet of nauwelijks hebben bijgedragen tot de verhoging van de economische groei in de gebieden waarvoor ze bestemd worden.  Maar wat ik in mijn onderzoek aantoon, is dat grote hulpstromen naar arme landen ook nog eens tot gevolg hebben dat die landen minder democratisch worden.  Sterker nog, als ze twintig jaar forse hulp ontvangen, blijft er van de democratie niets meer over.  Zimbabwe is daar een goed voorbeeld van.”

Djankov komt ook tot de conclusie dat de machthebbers en hun ambtenaren meteen proberen een behoorlijk deel van het geld voor zichzelf binnen te halen.  Soms door bedragen weg te sluizen naar bankrekeningen van zichzelf en de hunnen, maar ook door het te besteden aan zaken die bij groepen kiezers goed liggen.  Zo kunnen ze immers langer aan de macht blijven.

Ook stelt hij dat de hulpstroom bovendien voor die landen zo groot uitvalt, dat hun regeringen geen enkele reden meer vinden om zich t.o.v. hun bevolking fatsoenlijk op te stellen, de economie aan te zwengelen of belasting te doen betalen.  Djankov veroordeelt dan ook dat de acht grote industrielanden (G8) in 2005 besloten hebben de hulp aan Afrika te verdubbelen.  Meer geld geven vindt hij een verspilling.  Wat volgens hem wel efficiënt zou zijn, is een zeer strenge controle op het terrein m.b.t. de aanbesteding van wat geschonken wordt.

Ik ben bang dat het westen niet staat te springen om iets in die richting te doen.  De ontwikkelingslanden zou zich immers kunnen geschoffeerd voelen…stel je voor!

  

15:16 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: simeon djankov, ontwikkelingssamenwerking, abos |  Facebook |