FRANCIS VAN DEN EYNDE

Toen ik eergisteren de kersverse N-VA’er Siegfried Bracke hoorde vertellen dat hij geen enkele emotie ondervond t.o.v. de Vlaamse Leeuw en ervan droomde de politieke weg van wijlen Hugo Schiltz te bewandelen, schrok ik wel even.

Over zijn gevoelens is hij uiteraard zelf heer en meester, maar het voorbeeld van Schiltz volgen lijkt mij helemaal niet aanbevelenswaardig.  De rampzalige politieke weg die Hugo destijds insloeg leidde immers tot het roemloos einde van de voormalige Vlaams-nationale partij Volksunie.

Eventjes dacht ik dat het om een onhandigheid ging van Bracke, die zich wou indekken tegen zijn vroegere achterban.  In de milieus waarin hij tot hiertoe vertoefde, haat men immers het Vlaams-nationalisme, maar wordt er steeds vol lof over Schiltz gesproken en dit waarschijnlijk omdat hij dit Vlaams-nationalisme zo’n zware klap heeft toegediend.

Ik moest helaas heel vlug vaststellen dat Bracke in feite alleen maar een nieuwe lijn van de N-VA-politiek inluidde.  Gisterennamiddag hoorde ik immers in de Kamer Ben Weyts, als woordvoerder van de N-VA, tijdens de bespreking van de grondwetsherziening voor een nieuw België pleiten.   

Voeg hierbij de zure oprisping van Bart De Wever, die vandaag in de kranten te lezen staat m.b.t. de actie van de Voorposters, die vorige nacht leeuwenvlaggen aan al de bruggen boven onze Vlaamse autostrades hadden gehangen en je weet genoeg…

Zal het nog lang duren vooraleer Bart, net zoals zijn lichtend voorbeeld Hugo Schiltz, Vlaams-nationalistische militanten voor wandluizen uitscheldt?

Eerst en vooral een waarschuwing voor al wie dit artikel zou willen lezen als een venijnige klerikaal-reactionaire aanval op de vrijzinnigheid.  Ik huldig bepaald geen klerikale opvattingen en noem mezelf een vrije denker (ik gebruik het woordje vrijdenker niet omdat het te sterk gelinkt is aan de georganiseerde vrijzinnigheid waaraan ik mij vreemd voel).

Het is precies omdat ik dit vrije denken voor alle mensen opeis, dat ik van mening ben dat er geen heilige huisjes in onze maatschappij mogen bestaan en bijgevolg ook geen taboes omtrent bijvoorbeeld de standpunten die ingenomen worden door een aantal mensen die beweren de woordvoerders van de vrijzinnigheid te zijn.

Ik wil dan ook vandaag uiting geven aan mijn ergernis omtrent de maar al te vaak Vlaams-vijandige stellingnames van deze zelfverklaarde spreekbuizen.  De aanleiding: een lezersbrief van de erevoorzitter van de Unie van Vrijzinnige Verenigingen, verschenen in De Morgen van 8 april met als onderwerp de huidige felle politieke discussie omtrent de Vlaamse rand rond Brussel.

Hij probeert hierin de burgemeesters, die afspraken gemaakt hebben met bouwpromotoren om voorrang te geven aan potentiële Vlaamse kopers, onderuit te halen en dit in volgende bewoordingen: “Als we vandaag bepaalde mensen uit de huizenmarkt weren omdat ze een taal niet spreken, wat is dan de volgende stap?  Gaan we dan ook opnieuw vrijzinnigen marginaliseren omdat we het katholieke karakter van Vlaanderen willen restaureren?  Wanneer sommigen de Franstaligen uit de Vlaamse rand rond Brussel weren, moeten we spreken.  Al was het maar om tegen te gaan dat dit de voorbode is van veel erger.”

Maingain, Le Soir, of La Libre Belgique zouden het niet beter kunnen zeggen.  M.a.w.: de man schaart zich aan de kant van dezen die de Vlaamse rand willen verfransen en dit omwille van een totaal mythomane angst voor een vermeende achteruitstelling of vervolging van vrijzinnigen in een zelfstandig Vlaanderen.Het weg-met-ons-syndroom en de paranoia van de vermeende linkse intellectueel in een van hun meest opvallende vormen.

Wat heeft Vlaanderen deze mensen toch misdaan?  Zijn zij vergeten dat de Vlaamse Beweging (een emancipatiebeweging tenslotte) opgericht werd door mannen en vrouwen die vaak op hun vrijzinnigheid prat gingen?  Ik denk in het bijzonder aan Emiel Moyson, César De Paepe, Julius Vuylsteke, Charles De Coster en zo vele anderen.

Dit was bovendien niet de enige generatie flaminganten die zich op de vrijzinnigheid beriep.  Er waren vrijzinnige activisten: Van Extergem, Craeybeckx en De Guchtenaere bv.  De allereerste volksvertegenwoordiger van de Frontpartij die in Gent verkozen werd: Boudewijn Maes was een radicale vrijzinnige en ik zou zo nog een tijd verder kunnen gaan…

Maar er is erger aan dit: antiklerikaal zijn betekent niets meer of minder dan zich verzetten tegen het misbruik maken door een kerk van haar geestelijke macht om aan politiek te doen (iets waaraan de kerk in Vlaanderen zich in het verleden meermaals bezondigd heeft, denk maar aan het oorspronkelijke standpunt van de Belgische bisschoppenconferentie m.b.t. de vernederlandsing van Leuven of aan de wijze waarop priester Daens vervolgd werd).

Vrijzinnigen hebben dit antiklerikalisme steeds hoog in hun vaandel gedragen.  Maar wat doet de erevoorzitter van de Unie van Vrijzinnige Verenigingen (en hij is zeker geen uitzondering op dat vlak)?  Zich vanuit zijn filosofische overtuiging voluit in de politiek mengen.

M.a.w. de vrijzinnige pot doet precies wat hij aan de katholieke ketel altijd heeft verweten.

Het klerikalisme is dus niet dood.  Het schuilt zelfs vaak in hoekjes waar je het niet zou verwachten…

Mijn antwoord hierop, altijd en overal: Vive le geus!

Eergisteren bracht Le Soir een opiniestuk van een zekere Jean-Paul Marthoz, naar verluidt wereldberoemd in Franstalig België, maar totaal onbekend bij "de boerkes van Vlaanderen".

Het stuk handelde over de Vlaamse wooncode en was , conform de traditie in de krant van de Brusselse Koningstraat behoorlijk anti-Vlaams.

Het ging over "etnische zuiveringen", "genociden", enz. en als klap op de vuurpijl werd het artikel geïllustreerd met een foto van een massagraf van christenen in Nigeria.

De heibel die dit alles met zich meebracht, zorgde voor een aantal reacties van mensen die van mening zijn dat ze bij de Vlaamse intelligentsia horen.  Uiteraard was Yves Desmet van De Morgen één van de koplopers.  Alhoewel hij het niet eens was met de teneur van het stuk, was hij toch van mening dat de publicatie ervan moest kunnen.  Als reden hiervoor voerde hij aan dat de associatie met de bijgevoegde foto bijzonder onkies is en in feite thuis hoort bij een techniek waar Goebbels himself nog wat van zou kunnen leren, maar dat niettemin de vrijheid van meningsuitingen er niet alleen is voor meningen die algemeen aanvaard worden maar ook - en zelfs vooral - voor meningen who , shock and disturb.  Hebt u ooit dit standpunt door De Morgen i.v.m. het Vlaams Belang horen huldigen?

Maar ook De Standaard is in dat bedje ziek.  In zijn editoriaal van vandaag stelt hoofdredacteur Peter Vandermeersch het volgende: "die vrijheid van meningsuiting mag geen grenzen hebben.  Onze opiniepagina's moeten een vrije plaats blijven waar scherpe en zelfs kwetsende standpunten mogen worden verdedigd".

Hebt u zijn kwaliteitskrant al ooit zoiets horen verkondigen i.v.m. het Vlaams Belang?

M.a.w.: voor beide editorialisten is Le Soir misschien wel eventjes fout m.b.t. de Vlaamse wooncode, maar dit is niets in verhouding tot de zonde tegen de Heilige Geest die het Vlaams Belang op zijn geweten heeft (volgens de oude catechismus van Mechelen is deze zonde nl. de enige waarvoor geen vergiffenis kan geschonken worden).

Dat Le Soir Vlaamshatend is, staat nochtans buiten kijf.   Zoals velen onder u weten, ben ik in Brussel opgegroeid en dit in een tijd waarin die krant in de hoofdstad allesoverheersend was ( zonder Le Soir had het FDF nooit kunnen bestaan).  Velen weten ook dat ik Franstalig onderwijs volgde.  Ik las in die tijd alle dagen Le Soir - hoe kon het ook anders? - en ik wil vandaag bekennen dat het precies door de artikels van die krant is dat ik een flamingant werd en later een geëngageerd Vlaams-nationalist.  Dagelijks bracht die "gazet", die zich graag Le Quotidien Vespéral noemde, hatelijke stukjes over de Vlamingen.  Vooral in de rubriek "la petite gazette".  Deze giftige artikels werden geschreven in een bekakt Frans, dat doorspekt werd met archaïstische uitdrukkingen (dit laatste waarschijnlijk om intellectueel over te komen).

Na een tijdje begonnen wij als jonge militante Vlamingen ons onledig te houden met het imiteren van deze stijl.  Mijn geliefkoosde zin haalde ik uit een reportage van Le Soir waarin de mensen die naar de Ijzerbedevaart gingen aan de Franstalige lezer werden voorgesteld.  Over de jongeren die per fiets naar Diksmuide trokken, ging het als volgt: "Des jeunes éliacins boutonneux et exités par des petites vicaires fanatiques pédalent allègrement vers la tour de l'Yser".  Vertaald geeft dit: "Knapen met gezichten vol jeugdpuistjes, die opgehitst worden door fanatieke onderpastoortjes, fietsen vrolijk richting Ijzertoren".

En dit is maar een klein staaltje van de wijze waarop deze "Belgische" krant de Vlaamsgezinden beschreef.  Le Soir is niet alleen Radio Milles Collines, zoals sommigen beweren, het is ook een soort "Völkischer Beobachter". 

Wat mij meer ergert, is dat de laatste jaren de redacties van De Morgen en De Standaard zonder enige schroom meewerken met "die gazet".  Lezen ze haar nooit of hebben ze een collaborateursziel? 

Waarde redactie,

U bezorgt mij, zoals u het steeds doet, het pas verschenen nummer van Tiens-Tiens, waarvoor mijn dank.

Ik ben het vaak met de inhoud van uw blad niet eens, maar ben van mening dat de artikels die het brengt meestal interessant en goed geargumenteerd zijn.

In het stuk "Het Lijden Der Letteren" over Gent en de literatuur, slaat u deze keer echter de bal behoorlijk mis.

U maakt zich vrolijk over de tekst van de Vlaamse Leeuw, wat in deze tijd uiteraard zeer politiek correct is.  Tot daaraan toe.  Maar u maakt het zich - geef het toe - ook bijzonder makkelijk.  Uiteraard is de tekst van dit lied gezwollen en bombastisch, maar welk meer dan honderd jaar oude strijdlied is dat niet?  Moet ik u herinneren aan die volzin uit de Internationale: "Begeerte heeft ons aangeraakt"?  Erger is dat u een feitelijke fout maakt.  U schrijft namelijk dat de oorspronkelijke tekst luidde: "Hij scheurt, vernielt, verplettert/bedekt met bloed en slijk.  En zegepralend grijnst hij/op 's vijands trillend lijk", terwijl wij nu een gekuiste versie als volkslied zouden gekozen hebben.

Niets is echter minder waar: wij zingen de eerste en de tweede strofe <sommigen enkel de tweede omdat die republikeins klinkt> en de tekst die u citeert komt uit de vijfde strofe.

Uiteraard klinkt deze strofe nu vreselijk, maar dit was in de tijd toen ze geschreven werd duidelijk niet het geval.

U noemt dit "een genocide voor beginners".  Wat dan te zeggen van het einde van de eerste strofe van de Marseillaise, die luidt: "Qu'un sang impur abreuve nos sillons"?  Vertaald geeft dit: "Dat een onrein bloed onze akkers bevloeie". <dit is de tekst uit het Franse volkslied die nog steeds en altijd gezongen wordt>.

Mag ik hieruit concluderen dat het lied van de "liberté, égalité, fraternité" aanzet tot racisme?

Het artikel laat ook verstaan dat de flaminganten zich zouden geërgerd hebben aan het feit dat de Franstalige bourgeoisie een voorname rol speelde in de Gentse literatuur en u verwijst dan uiteraard graag naar Maeterlinck en zijn Nobelprijs.  Maar de auteur van het stuk is duidelijk zelf niet goed op de hoogte van de Franstalige literatuur uit de Arteveldestad.  Zo vergat hij ondermeer gewag te maken van Suzanne Lilar, echtgenote van de voormalige minister van Justitie met dezelfde naam, die in het Frans schreef om o.m. haar sympathie voor de Vlamingen, het Nederlands en het Gents tot uiting te brengen.  Ze werd zelfs germaniste.

Mag ik u haar boek: "Une enfance gantoise" aanbevelen?  Het is in het Nederlands vertaald onder de titel: "Kind zijn in Gent".

Suzanne Lilar is bovendien de moeder van de in Frankrijk zeer bekende Françoise Mallet-Joris, auteur van het toch beroemde boek: "Le Rempart des Béguines" <De Antwerpse Begijnengracht>.

Misschien komt deze brief wat pedant over, maar ik wou alleen maar aantonen dat de flaminganten, die in de ogen van de auteur waarschijnlijk achterlijke pummels zijn, qua Franstalige literatuur een stukje kunnen meespreken.

Sans rancune,

Francis Van den Eynde

Vlaams-nationalist

Hilde Sabbe is een linkse madam die 23 jaar geleden uit West-Vlaanderen naar Brussel is komen wonen en er waarschijnlijk verblind werd door de glamour van de grootstad, zodat ze trots is dat ze daar mag wonen i.p.v. in een rustig dorpje in haar streek van herkomst.

Ze werd columniste bij De Morgen en pleegde er regelmatig stukken over wat in het huidig journalistenjargon “human interest” genoemd wordt.

Zo vertelde ze vaak over haar ex, over wat ze meemaakte met haar opgroeiende zoon, over haar huidige vriend die ze steevast “mijn allerliefste” noemt en zelfs over het sexuele leven van haar vriendinnen, waarvan ik vermoed dat het Dansaert-Vlamingen zijn, hoe zou het anders kunnen?

Voor enkele jaren stapte ze over naar die andere krant van De Persgroep, Het Laatste Nieuws.

Ze mag er in feite dezelfde onderwerpen behandelen, maar dan in een soort van wekelijkse dialoog met de lezers, die ze met bepaalde standpunten provoceert om zo interactie uit te lokken en de zaak wat levendiger te maken.

Voor mij niet gelaten, elke vogel zingt zoals hij gebekt is en een provocatie kan af en toe wel wat leven in de brouwerij brengen.

Vandaag gaat ze echter totaal uit de bol en ik kan er niet aan weerstaan enkele paragrafen te brengen uit het artikel dat ik vanmorgen in Het Laatste Nieuws mocht doornemen.

Sabbe schrijft letterlijk:

“Eén keer is er bij ons thuis ingebroken, twee keer is m’n handtas gestolen, de laatste keer van de voorbank van mijn auto.  Dat was inderdaad even schrikken, zo’n ruit die wordt ingeslagen.  Zoonlief wordt geregeld uitgescholden voor ‘Sale Flamand’, maar het meest ernstige gevolg is dat hij daardoor ontvankelijker lijkt voor het discours van Bart De Wever dan mij lief is.  Zijn fiets is gestolen, en ooit heeft een groepje jongeren gedreigd zijn iPod af te pakken.  Mijn ex is zes keer bestolen op tram en café, en een keer bedreigd”.

En nu komt de clou, want ze gaat als volgt verder:

“vreemd genoeg heeft dat onze levenskwaliteit nooit echt aangetast…

In Brussel is het goed leven, als men de angst niet laat winnen en eenvoudige voorzorgen neemt.  Zo verliet ik mijn vorig werk ’s avonds nooit zonder mijn GSM tegen mijn oor aangedrukt zodat het leek alsof ik in gesprek was, en mijn tas ligt nooit meer op de zetel”.

Van ideologische blindheid en absolute vooringenomenheid gesproken…

Het ergste is misschien dat ze meent dat ze iemand met deze verhalen kan overtuigen.

Een toemaatje: misschien zou het voor Hilde Sabbe in Brussel pas heel erg worden wanneer ze zou vermoeden dat de situatie waarin Vlamingen in deze stad moeten leven, haar zoon er zou toe brengen over te hellen naar het Vlaams Belang i.p.v. naar de brave N-VA.

Mocht dit ooit het geval zijn, dan hoop ik voor de jongen dat hij er thuis nooit iets van laat blijken…

In Het Nieuwsblad van vandaag staat te lezen dat in Houthalen-Helchteren gisteren op precies één dag een twintig meter hoge minaret naast de daar functionerende moskee werd neer geplant.

Het gaat om een prefab minaret dat uit Turkije kwam omdat volgens de woordvoerders van de moskee “de Belgen logischerwijs niet in de bouw van minaretten gespecialiseerd zijn”.

Ik vind het enerzijds kras dat deze allochtonen op deze wijze de vakkennis van onze metsers onderuit halen, maar…de uitspraak doet mij anderzijds denken aan Karel Dillen: hij stelde immers steeds dat Vlaanderen groot geworden is rond belforten en kathedralen en niet rond minaretten.

Hij krijgt nu ook uit onverwachte hoek gelijk.  Zo zie je maar…

Net zoals Gerolf Annemans het in zijn column stelt, ben ik van mening dat de politiek zich niet moet mengen met kerkelijke aangelegenheden zoals bv. de aanstelling van een nieuwe aartsbisschop.

Stel je trouwens voor dat het omgekeerde zou gebeuren en de kerkelijke overheid kritiek zou uitoefenen op de nieuwe voorzitter van een beleidspartij.  Je zou wat horen… en terecht!

Ik heb er dan ook geen begrip voor dat politici het deze dagen nodig achten met veel poeha uiting te geven aan hun afkeuring voor de aanstelling van de nieuwe aartsbisschop,  Mgr. Léonard.  En dit van Laurette Onkelinx tot Zr. Monica Van Kerrebroeck.  De eerste vindt immers dat Léonard het Belgisch evenwicht in het gedrang brengt (Joost mag weten hoe zij tot deze conclusie komt) terwijl de non van de CD&V kritiek heeft op een citaat van Freud omtrent homofilie dat Léonard ooit in een interview zou gebruikt hebben (het is niet helemaal duidelijk of ze overhoop ligt met de oude Sigmund of met haar hiërarchische overheid, maar ik denk dat het eerder dit laatste is).

Ik sta ook versteld van het feit dat allerlei mensen, die weinig of niets met de kerk en met het geloof te maken hebben, zo driest tegen de benoeming tekeer gaan.  Het gaat tenslotte over een interne beslissing in een club waar zij geen deel van uitmaken.  Zo las ik vlammende artikels en commentaren van militante vrijzinnigen, vurige antiklerikalen en notoire vrijmetselaars, die blijkbaar allemaal menen dat ze inspraak moeten eisen omtrent benoemingen die gedaan worden in een kerk waarmee ze niets te maken willen hebben.

Ze worden in felheid geëvenaard en soms zelfs voorbij gestoken door een aantal zgn. progressieve christenen, die voor de zoveelste keer verbaasd ontdekken dat de kerk  niet democratisch functioneert.  Voor zover ik weet is dit nochtans al eeuwen het geval en hadden ze dit moeten weten…ik stel mij trouwens de vraag of het in een monotheïstische godsdienst mogelijk is democraat te zijn met God.

Het peil van de aangevoerde argumentatie is bovendien van een zeer laag allooi.

Zo zegt Yves Desmet (zijn bekommernis omtrent wat in de kerk gebeurt, verraadt een misdienaarsverleden) over de uitspraak van Léonard dat het verschil tussen euthanasie en het nazisme flinterdun is;  je zal maar katholieke verpleegster in een palliatieve instelling zijn…  Het zal wel aan mij gelegen zijn, maar naar mijn bescheiden mening gaat het hier over twee totaal verschillende zaken.

Het Nieuwsblad vond het dan weer nodig enerzijds een jonge priester, die fel tegen de nieuwe aartsbisschop tekeer ging, aan het woord te laten en anderzijds Léonard door een oudere priester (80 jaar) te laten verdedigen.  Kwestie van zeker te zijn dat de boodschap dat Léonard enkel zeer oude mensen aanspreekt wel overkomt…

Niemand die mij kent zal eraan denken het epitheton “vroom” naast mijn naam te plaatsen en ik blijf bij het standpunt dat de politiek zich buiten deze aangelegenheid moet houden, maar als ik zie hoe en door wie de ex-bisschop van Namen aangepakt wordt, dan heb ik er moeite mee zijn verdediging niet op te nemen.

Ik zal mij echter houden aan het principe van scheiding tussen kerk en staat, dat wij in Europa al kennen sinds het conflict tussen de Welfen de Gibbelijnen en betreur dan ook dat iemand het nodig vond namens de zgn. katholieke vleugel van het Vlaams Belang tussenbeide te moeten komen.

In het Vlaams Belang zijn er mensen met verschillende filosofische en religieuze opvattingen en uiteraard ook katholieken, maar de partij heeft geen katholieke vleugel en dit conform het godsvredestandpunt dat reeds sinds het einde van WOI deel uitmaakt van de kerngedachte van het Vlaams-nationalisme.

Laat ons het hierbij houden: geef aan de keizer wat aan de keizer toekomt en…

Eind december 2009 werd de studentenvereniging NSV (Nationalistische Studentenvereniging) na jaren procederen als lid opgenomen in het PFK (Politiek en Facultair Konvent) van de Gentse Universiteit.

Logistiek betekent dit voor de vereniging heel wat.  Vanaf nu kan ze bijvoorbeeld beschikken over een deel van de infrastructuur van de universiteit, zoals bv. zalen die ze gratis kan gebruiken.

Dit zou allemaal onopgemerkt voorbij gegaan zijn, indien links met zijn gekende zin voor nuance en tolerantie niet overeind zou gaan staan zijn om bij het horen van dit nieuws met de nodige klem te protesteren tegen het toelaten van deze “fascisten” in een officieel orgaan van de universiteit.

De herrie uit de rode hoek zorgde ervoor dat de kranten voor de zaak aandacht gingen krijgen en er een aantal artikels over brachten.  Hierin werd o.m. verwezen naar het feit dat de NSV in 1982 uit het hierboven vermelde konvent gezet was n.a.v. de “battle of the bottle”, waarvan dan gezegd werd dat het ging om een keiharde vechtpartij tussen links en rechts die in de faculteitsgebouwen had plaatsgevonden.

Deze vrij simplistische voorstelling van de feiten verdient meer uitleg en ook meer nuancering.  Als getuige, maar vooral als toenmalige betrokkene meen ik hiervoor te kunnen zorgen.  Vandaar dat ik het relaas der feiten wil brengen.

Een doodgewone politieke informatieavond…

We schrijven 1982 (meerbepaald het voorjaar). 

Zoals het toen de gewoonte was – en nu nog is – werd er regelmatig door studentenverenigingen gebruik gemaakt van de auditoria van de universiteitsgebouwen van de Blandijnberg voor het organiseren van meetings, politieke vergaderingen, enz.

Voor die avond had de Gentse afdeling van de NSV de toelating bekomen om een informatieavond te organiseren over de situatie in Zuid-Afrika.  De spreker was de befaamde professor Vlerick, voorzitter van de vereniging Protea die zich tot doel stelde in Vlaanderen objectieve informatie over Zuid-Afrika te verspreiden.

Zodra de linkse studentenverenigingen op de hoogte waren, werd er vanuit hun kamp fel gereageerd.  De vergadering mocht en zou niet doorgaan.  Er werd dan ook een harde tegenbetoging aangekondigd.

Zodra de NSV’ers dit wisten, hadden zij op hun beurt hun afdelingen uit Leuven, Brussel en Antwerpen gemobiliseerd.

Er heerste die avond dus een gespannen sfeer in en rond de Blandijn.

De spanning werd nog bevorderd door het feit dat de tegenbetogers i.p.v. - zoals gewoonlijk - hun betoging voor de ingang te laten plaatsvinden, zich in de inkomhal hadden verzameld, zodat het niet anders kon of ze kwamen tussen de NSV’ers te staan.

Deze laatsten vonden er niets anders op dan te beginnen zingen.  Het Ruiterslied werd ingezet.  Dit lied, dat traditioneel door laatstejaars gezongen wordt op de laatste cantus die ze als student meemaken, kwam misschien voor de tegenbetogers nogal dreigend over.  De laatste woorden van elke strofe luiden immers: “om te sterven”.

Wat er ook van zij, het had tot gevolg dat de linkse studenten zich naar buiten begaven en de indruk gaven dat ze tot een klassieke tegenbetoging zouden overgaan.  Ze begonnen dus voor de Blandijn slogans te scanderen en zodra dit gebeurde kwam een politiepeleton tussen hen en de ingang van de gebouwen staan.

Alles leek dus weer zijn normale gang te kunnen gaan en de NSV’ers lieten de bijeenkomst starten.

…werd een veldslag

Iedereen begaf zich dus naar de zaal waar de voordracht plaatsvond, behalve een tiental mensen, waaronder ondergetekende NSV-sympathisant, die voorzichtigheidshalve aan de ingang van het gebouw bleven staan om wat buiten gebeurde in het oog te kunnen houden.

Veel zorgen maakten wij ons niet.  Voor de hoofdingang stond de politie en de zijingang was op slot, dit hadden wij zelf nagetrokken.

Er ging bij ons dus geen alarmbelletje luiden toen de betogers zich op de straten naar de linkerzijingang begaven.

Des te harder verschoten we toen we vaststelden dat ze zich langs daar toch een toegang konden verschaffen en dit doordat ze simpelweg over de sleutels van de toegangspoort beschikten.

Om toch nog te proberen ze te beletten de zaal te bereiken, stelde ons ploegje van tien man zich zo snel mogelijk op in de gang langs waar zij binnen stormden.  Onze situatie werd onmiddellijk zeer hachelijk.  We werden immers onthaald op een regen van kasseien waarmede onze tegenstanders zich hadden uitgerust door ze in de straat uit te breken.  Er vielen dan ook meteen enkele gewonden in onze groep.  Ik zag een Antwerpse student wiens hand volledig doorstoken was met een lange glasscherf en Peter Logghe, nu Vlaams Belang volksvertegenwoordiger voor West-Vlaanderen, werd met een bloedend hoofd en drie gebroken tenen afgevoerd.

Ik moet bekennen dat ik de situatie nogal zwart inzag.  Lang zouden we dit niet kunnen volhouden, vooral omdat de politie - die de universiteit slechts met uitdrukkelijke toestemming van de rector binnen mocht – niet anders kon dan de situatie door de ramen gade te slaan.

Bart V. - toen een eerstejaars pol&soc’er, nu een brave familievader in de kempen, kreeg toen echter een geniale ingeving.  Hij vestigde mijn aandacht op een grote metalen kast, die zich bevond in één van de kantoortjes aan de zijkant van de gang waarin de veldslag plaats vond. 

Prompt werd deze kast tussen ons en onze tegenstanders opgesteld, wat het voordeel had dat zij niet konden verder stormen en wij toch min of meer afgeschermd waren van de stenen die zij op ons lieten donderen.

Een minuut later trok Bart opnieuw aan mijn mouw.  Hij had de frisdrankautomaat opgemerkt aan het einde van het stuk gang dat wij aan het verdedigen waren.  Toen ik hem zei dat we toch moeilijk ook dit toestel in de gang bij de barricade konden opstellen, antwoordde hij: “niet de automaat, de kratten met leeggoed die ernaast staan!”

Achteraf bleek dat deze idee Bonaparte waardig was.  De kratten werden aangebracht, zodat wij op onze beurt onze tegenstanders op een regen projectielen, nl. de lege flesjes, konden trakteren.  Bijkomend voordeel: elke lege krat kon gebruikt worden om als schild boven ons hoofd te houden.  Dit systeem werkte dermate efficiënt dat wij in de tegenaanval konden gaan door de metalen kast als een soort pantser naar voor te duwen en op deze wijze uiteindelijk de tegenstander uit het gebouw konden verjagen.  Onderweg maakten we zelfs een krijgsgevangene: een linkse student had zich verscholen in een zijkantoor van een door ons heroverd stuk gang.  Hij werd “conform de Conventie van Genève” behandeld en afgeleverd aan de politie, die nog altijd voor de hoofdingang stond opgesteld.

Wij hadden de slag gewonnen, de avond was ongestoord kunnen doorgaan.  In die mate zelfs, dat de mensen die op dat ogenblik in de zaal naar professor Vlerick luisterden, haast niets van de heibel hadden gemerkt.

Na het einde van de voordracht trokken we uiteraard al zingend naar het toenmalige Vlaams Huis “De Roeland” aan de Korte Kruisstraat, waar een spontane cantus op het getouw gezet werd.

Voor het eerst in de lange cantusgeschiedenis werd toen dankbaar verwezen naar Coca Cola en naar de rol die deze frisdrank in onze overwinning had gespeeld, zodat iemand het nodig vond de avond met de glorierijke naam “the battle of the bottle” te bedenken, en dit naar analogie met de slag der Ardennen, die “the Battle of the Bulge” genoemd werd.

Moraal van deze zaak:

-Als het er op aan komt is alles bruikbaar, zelfs colaflesjes.

-Hoed je voor brave huisvaders…je weet immers nooit wat ze tijdens hun jeugd uitgespookt hebben!

In Het Nieuwsblad van 4 januari – het tweede exemplaar van 2010 – verscheen al onmiddellijk een hoofdartikel van een zekere Kristof Simoens waarvan de politieke correctheid afdroop. 

De man schreef zijn stuk n.a.v. de aanslag waarvan de Deense cartoonist Kurt Westergaard, de tekenaar van de Mohammedcartoons die een vijftal jaar gelden voor nogal wat ophef zorgden, het slachtoffer had moeten zijn. Westergaard had zich, toen hij vaststelde dat er een ongenode gast in zijn huis zat, immers samen met zijn kleinzoontje in de badkamer opgesloten, zodat de man die hem wou vermoorden, een Somaliër die in opdracht van een islamitische organisatie handelde, er niet in slaagde hen te bereiken. 

Uiteraard keurt onze Nieuwsbladjournalist de moordpoging niet goed.  Hij vindt het echter wel nodig de mensen, die in het westen het recht op vrije meningsuiting bepleiten en ook kritiek op de islam leveren, op gelijke voet te stellen met de extremisten die in naam van Allah moorden plegen. 

Hij schrijft letterlijk: “Laat er geen misverstand over bestaan: vrije meningsuiting is een recht, maar respect voor andersdenkenden zou dat evenzeer moeten zijn.” 

M.a.w.: Simoens is van mening dat de vrije meningsuiting weliswaar mag bestaan, maar uitsluitend op voorwaarde dat niemand van mening kan zijn dat deze vrije meningsuiting voor hem of haar kwetsend is.  

Dat standpunt komt er op neer dat vrije meningsuiting i.v.m. de islam niet kan, want telkens dat iemand zich over deze godsdienst kritisch zou uitlaten zal er wel een groep islamieten gevonden worden die van mening is dat het hier gaat om een oneerbiedig standpunt. 

Het is touwens om dit te kunnen concretiseren dat de Internationale Conferentie van Islamitische Landen het begrip “islamofobie” heeft uitgevonden.  Ook al een begrip dat gretig door progressieven in het westen werd overgenomen. 

Dat sommige godsdienstfanaten uit het Midden-Oosten of Azië zo’n standpunt belijden is één zaak.  Dat het omwille van de politieke correctheid door journalisten van bij ons overgenomen wordt is er een andere, waar ik mij niet kan bij neerleggen.  Ik durf van u hetzelfde hopen.

Beste lezer,

Hieronder de tekst van een tweede open brief die ik vandaag aan de VRT vertuurde n.a.v. de reactie van de openbare omroep op mijn eerste open brief van vorige week die u eveneens op deze webstek kan vinden...

Geachte heer Peirs,

Op 25 september stuurde ik u een open brief i.v.m. de ruimte die op 22 september in de uitzending “De ochtend” van Radio1 aan sp.a-Kamerlid Dirk Van der Maelen gegeven werd om een parlementaire vraag aan te kondigen die hij naar eigen zeggen die dag zou stellen aan minister van Landsverdediging De Crem.

De vraag had betrekking op verklaringen die op vrijdag 18 september 2009 in de radio-uitzending “Vandaag” afgelegd werden door Luitenant-Generaal van Caelenberghe over een bijzondere oefening die de Belgische Special Forces aan het uitvoeren waren en die hen zou voorbereiden op de oorlog in Afghanistan.

Ik deelde u mede dat die vraag tot dan toe gesteld noch ingediend was (ze is het trouwens nog steeds niet), maar dat dit blijkbaar niet belet had dat dezelfde Van der Maelen op donderdag 24 september opnieuw aan bod kwam in “De ochtend”, maar deze keer i.v.m. een wetsvoorstel van zijn hand.

Ik verweet u in mijn brief dat de VRT opvallend meedoet aan wat doorgaans aankondigingspolitiek genoemd wordt en blijkbaar niet al te precies nagaat of de gebrachte informatie met de werkelijkheid strookt.

In uw antwoord van 28 september beweert u dat dit niet klopt en dat de kwestieuze parlementaire vraag, in tegenstelling tot met wat ik schreef, wel ingediend werd.

U voegde hieraan toe dat u mij een kopie van de betrokken vraag ten bewijze overmaakte.

Dit laatste getuigt van een toch wel merkwaardige perceptie van de chronologie: de vraag van Van der Maelen die u mij stuurde is van 9 september, terwijl – zoals reeds gezegd – dit parlementslid in uw uitzending van 22 september met veel poeha aankondigde dat hij ze die dag zou stellen.

De vraag die u mij stuurde, heeft weliswaar betrekking op de operaties in Afghanistan, maar rept met geen woord over de verklaringen van Luitenant-Generaal van Caelenberghe, die a.h.w. de kern vormden van het betoog van Van der Maelen (dit kon ook niet anders, de verklaringen werden op 18 september afgelegd).

U stelt ook dat het wetsvoorstel van Van der Maelen geen aankondiging was.  Ik heb dit nooit beweerd.  Wel heb ik mij geërgerd aan het feit dat iemand die op dinsdag een aankondiging doet die niet klopt, op donderdag reeds opnieuw zonder enige schroom in dezelfde uitzending aan bod mag komen terwijl t.o.v. politici van een andere partij door de VRT een totaal andere politiek gevoerd wordt.

Tenslotte dit nog: u verantwoordt het feit dat Van der Maelen in een korte tijdspanne twee keer gevraagd werd door te stellen dat hij de geestelijke vader is van beide besproken teksten.

Afgezien van het feit dat de eerste van die teksten niet bestaat, vestig ik er uw aandacht op dat heel wat parlementsleden op een week tijd veel meer dan twee initiatieven nemen.  Indien ze hierover telkens in het betrokken programma moeten geïnterviewd worden, zou “De ochtend” minstens tot middernacht moeten duren…

Ik herhaal dus dat de sp.a op de openbare omroep een voorkeursbehandeling geniet en zal hiertegen met klem blijven protesteren!

Francis Van den Eynde

Volksvertegenwoordiger