15-04-10

JAQUELINE GOOSSENS SLAAT WEER TOE!

goossens

Ik had het op deze weblog al eerder over Jaqueline Goossens uit Maldegem, die -waarschijnlijk met het oog op het verspreiden in de VS van het evangelie van de de politieke correctheid - in New York is gaan wonen en alvast vanuit de Big Apple in het dagblad De Morgen en het weekblad Knack stukken pleegt waarvan die politieke correctheid dermate afdruipt, dat ik een bijna sensueel genot beleef aan het lezen ervan.

 

In de krant van zaterdag jl. was het weer eens raak.  Onze Jaqueline had op vakantie in West-Vlaanderen aan een of andere feesttafel gezeten en daar kennis gemaakt met een jongeman, die politie-inspecteur in Brussel is maar die niet in de hoofdstad wil wonen omdat het er te gevaarlijk is.

 

Uiteraard voelde Jaqueline zich geroepen hierop vanuit “haar Amerikaanse ervaring” te reageren.  Ze had hem verteld dat de huidige toestand in Brussel niets was in vergelijking met het onveiligheidsklimaat dat in de jaren ’70 in New York heerste.  “Maar”, had ze eraan toegevoegd, “New York is nu volgens het FBI de veiligste stad van de VS geworden”.

 

Ze besefte waarschijnlijk niet dat ze hiermede een lans brak t.v.v. de drastische maatregelen die in de Amerikaanse megapool getroffen werden om ze opnieuw leefbaar te maken.

 

Ze vermeldde ook niet dat de burgemeester van New York om de wantoestanden aan te pakken de nultolerantie uitgevonden had.  Deze nultolerantie, die dan toch efficiënt blijkt te functioneren wordt nochtans constant door de geestesgenoten van de betrokken dame verketterd.

 

Wanneer zullen die linkse madammen nu eens logisch en consequent durven denken en spreken?

 

Tenslotte nog een uitsmijter: Jaqueline Goossens vertelde dat toen ze de betrokken politieman uit Brussel aan het woord hoorde, ze de bezettingsleger-mentaliteit herkende die in New York zo veel kwaad bloed heeft gezet, nl. de manier van denken van agenten die van buitenaf worden aangevoerd, geen voeling hebben met de plaats waar ze de orde handhaven, enz…

 

Het is duidelijk: zelfs vanuit New York kan onze Jaqueline beoordelen of politiemensen al dan niet voeling hebben met wat in Brussel gebeurt.

Ze is geniaal, vindt u ook niet?

14:13 Gepost door Francis Van den Eynde in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: de morgen, knack, new york, jaqueline goossens |  Facebook |

19-01-10

Journalisten…

baafs

N.a.v. de exploten van een Limburgse seriemoordenaar en vooral van de verslaggeving ervan, wordt deze dagen in onze vaderlandse pers duchtig door journalisten gediscuteerd over welk nieuws zij dienen te brengen en op welke wijze dit moet gebeuren.

 

Hierbij wordt uiteraard zowel naar de deontologie verwezen als naar de morele plicht die op de schouders van de verslaggevers zou rusten m.b.t. de gevolgen die hun manier van nieuws brengen in de maatschappij zou kunnen veroorzaken.

 

Mij komt het vreemd voor dat journalisten nu nog moeten discuteren over de wijze waarop zij hun werk dienen uit te  voeren terwijl er al meer dan 200 jaar kranten bestaan, maar bovendien lijkt het mij niet zo moeilijk een aantal regels vast te stellen waaraan verslaggevers zich dienen te houden.

 

Het is dan ook mijn bedoeling hier af en toe een vuistregel m.b.t. het uitoefenen van het beroep van journalist in herinnering te brengen omdat ik meen dat hiertegen maar al te vaak wordt gezondigd.

Eerst en vooral zou ik het willen hebben over het feit dat de gebrachte informatie juist moet zijn.

Dat dit niet altijd het geval is, wil ik illustreren met een voorbeeld dat niet onmiddellijk een zware politieke impact heeft, maar niettemin boekdelen spreekt;

 

Sinds enkele jaren organiseert het stadsbestuur van Gent een van de eerste zondagen van januari een nieuwjaarsreceptie voor de inwoners van de stad en dit telkens op het Sint-Baafsplein, m.a.w. tussen het Belfort en de Sint-Baafskathedraal. 

Elk jaar verschijnt hierover een verslag in een aantal kranten uiteraard ook bij het persagentschap Belga.

 

Of deze informatie gefundeerd is en als serieus moet beschouwd worden, is echter zeer de vraag.

Zo waren er in 2007 volgens Belga 6.500 aanwezigen en volgens het Nieuwsblad/De Gentenaar 10.000.

In 2008 waren dit er volgens Belga en Het Nieuwsblad/De Gentenaar 7.300, volgens Het Laatste Nieuws 10.000.

In 2009 waren er dan weer 6.500 volgens Het Nieuwsblad/De Gentenaar en voor 2010 maakte deze krant gewag van 8.000 aanwezigen.

 

Wie weet dat n.a.v. een optreden van Clouseau, dat tijdens de Gentse Feesten van 2005 plaats vond, het stadsbestuur geëist had dat er niet meer dan 5.000 mensen toegelaten zouden worden omdat het plein anders overvol zou zijn met alle gevolgen vandien, beseft onmiddellijk dat alle cijfers die ik hierboven heb geciteerd, uitsluitend op fantasie berusten.

 

Eén zaak is duidelijk: de nieuwjaarsreceptie van het Gentse stadsbestuur heeft nooit meer dan 5.000 deelnemers gekend.  In tegendeel.

Maar ja, het is nu eenmaal politiek correct om telkens de initiatieven van het stadsbestuur zo positief mogelijk in het daglicht te stellen.

Mij niet gelaten, maar hoe kan je de kranten die op deze wijze verslag uitbrengen nog au sérieux nemen?

 

12:20 Gepost door Francis Van den Eynde in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gent, het nieuwsblad, nieuwjaarsreceptie, belga |  Facebook |

14-01-10

ERRATUM

In het stuk “The battle of the bottle” stelde ik dat dit evenement zich voorgedaan had in 1982.

Ik had mij in dit verband laten inspireren door een aantal artikels die hieromtrent in een aantal kranten verschenen zijn.

Een goede vriend, die ook bij het evenement aanwezig was en wiens objectiviteit ik onmogelijk in twijfel kan trekken, heeft er mijn aandacht op gevestigd dat deze “veldslag” in werkelijkheid in 1981 plaats vond.

Ik had mij eveneens op deze schrijfsels gebaseerd om te vertellen dat n.a.v. dit incident de NSV uit de PFK werd gezet.

Dezelfde correspondent vestigde er mijn aandacht op dat het pas in 1984 was dat deze maatregel werd getroffen en deze niets te maken had met wat zich in ’81 voordeed.

Ik neem graag akte van deze verbeteringen.

Eens te meer blijkt dat men bij ons de media niet mag vertrouwen en om eerlijk te zijn ook het eigen geheugen niet.

16:34 Gepost door Francis Van den Eynde in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-10-09

2 MATEN, 2 GEWICHTEN

weegschaal

HET VERSCHIL VAN DIFFERENTIE BIJ HET GENTSE STADSBESTUUR

 

Tijdens de gemeenteraad van maart stelde Vlaams-Belanggemeenteraadslid Geert De Jaeger een vraag over het fenomeen van “comazuipen” in Gent (dit is naar verluidt een nieuwe rage bij sommige jongeren die erop neerkomt zo snel mogelijk veel alcohol te drinken en om ter vlugst lazarus te zijn).

Burgemeester Termont (sp.a) antwoordde toen dat er geen enkele reden was om zich zorgen te maken en dit aan de hand van cijfers die hij bij de politiediensten en door buurtonderzoek had verzameld.

Het dagblad De Gentenaar vond het niettemin nodig tijdens de Gentse Feesten een jongeman van 14 jaar op pad te sturen met de opdracht op een uur tijd zoveel mogelijk alcohol te kopen.  

De oogst die hij verzamelde was indrukwekkend en ging van sterke drank over wijn tot bier.

Een paar weken terug bracht de krant hierover een groot artikel.  Op basis van deze informatie stelde het socialistisch gemeenteraadslid Reynebau dan ook op 14 oktober aan het stadsbestuur dezelfde vraag als deze van Vlaams-Belanger De Jaeger waarvan sprake hierboven.

Het was deze keer de socialistische schepen Balthazar die de honneurs waarnam.  Merkwaardig: zijn antwoord hield precies het tegenovergestelde in van wat de burgemeester in maart had gezegd.  In tegenstelling met deze laatste was de schepen echt verontrust.  Hij had het o.m. over een extra sensibiliserende actie die hoogstnodig was.  Conclusie: in Gent hangt het antwoord van het stadsbestuur aan een gemeenteraadslid af van de politieke kleur van deze laatste.

  

DE DIFFERENTIE VAN HET VERSCHIL BIJ HET NIEUWSBLAD/DE GENTENAAR

 

Bij de redactie van Het Nieuwsblad/De Gentenaar is het van hetzelfde laken een pak.

Voor enkele maanden heeft de redactie een dossier gepubliceerd over de waarneembare gebreken van alle stations van o.m. Oost- en West-Vlaanderen.

Mijn goede vriend en collega Peter Logghe, die Kamerlid is voor West-Vlaanderen en ikzelf hadden daarover een aantal parlementaire vragen gesteld.

Op 11 september maakte Het Nieuwsblad/De Gentenaar zich hierover vrolijk door het volgende te schrijven:

“Sinds parlementsleden weten dat journalisten op het einde van de rit wel eens gaan kijken hoe actief ze geweest zijn - onder meer door het aantal parlementaire vragen te tellen - gaan sommige gekozenen in overdrive. En dat hoeft niet lastig te zijn. Het Nieuwsblad lichtte dit voorjaar alle treinstations door. VB'ers Francis Van den Eynde en Peter Logghe namen daar een kopietje van en stuurden vervolgens een schriftelijke vraag over elk station waar iets aan schort.
Het houdt iedereen bezig, het kost niet veel moeite en het lijkt een beetje alsof je hard aan het werk bent. Voor sommige gekozenen moet het niet meer zijn.”

Mijn verbazing was dan ook groot toen ik ontdekte dat De Gentenaar zich deze keer niet ergerde aan het politiek gevolg dat aan een gepubliceerd dossier gegeven werd en bovendien daags na de vraag van Reynebau niet alleen gans de eerste bladzijde van het stedelijk nieuws hieraan besteedde, maar een en ander bovendien ook nog met een grote titel op de voorpagina van de krant aankondigde.  Mijn verbazing steeg ten top toen ik de naam zag van de journalist die het stuk had geschreven.  Ik had immers een andere verslaggever van De Gentenaar tijdens de betrokken commissie gezien…  Zou het kunnen dat de redactie van het Nieuwsblad/De Gentenaar politieke initiatieven beoordeelt op basis van de ideologische overtuiging van de mandataris die ze neemt?

 

15:01 Gepost door Francis Van den Eynde in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: sp a, nieuwsblad, comazuipen, gentenaar |  Facebook |

19-05-09

TURKSE POLITICI TONEN AAN DAT ONZE NATIONALITEIT WEGGEGEVEN WERD

turkije

Twee Turkse verkiezingskandidaten hebben in Gent folders in het Turks verspreid.  Uiteraard heeft het Vlaams Belang geprotesteerd (we hebben ons steeds tegen Franstalige pamfletten in Vlaanderen verzet en dit was niet met de bedoeling ze door Turkse te vervangen…).

De betrokken kandidaten Fatma Pehlivan, Sp.a-schepen in Gent en Veli Yüksel, de coming man van de christendemocraten in de Arteveldestad hebben onze partij echter ook een dienst bewezen.

Het verspreiden van folders in het Turks toont immers aan dat deze twee “specialisten” zeer goed weten dat heel wat mensen die bij ons stemrecht gekregen hebben, nog steeds het Nederlands niet machtig zijn.  Ze spreken ze dus in het Turks aan.  Nochtans hebben de mensen allemaal onze nationaliteit.  Anders zouden zij immers ook geen stemrecht hebben.

Conclusie: een massa immigranten kreeg van dit regime een Belgisch paspoort zonder enig bewijs van inburgering te kunnen voorleggen. 

Dat is nu precies de stelling die het Vlaams Belang al jarenlang verkondigt.  Wie had ooit kunnen vermoeden dat de bewijzen, die zwart op wit aantonen dat wij gelijk hebben, uit die hoek zouden komen?

 

 

15:59 Gepost door Francis Van den Eynde in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: turks, pamflet, pehlivan, yuksel |  Facebook |

06-04-09

Hoe bekrompen is links Vlaanderen?

koen dillen

Koen Dillen, die Europees parlementslid is voor het Vlaams Belang, heeft van zijn vader Karel de smaak geërfd van het op de voet volgen van het reilen en zeilen van politiek en cultuur in Frankrijk.

Karel Dillen verzorgde immers jaren lang onder de naam Sacha de wekelijkse kroniek over Frankrijk die in ’t Pallieterke onder de titel “Si la France…” verscheen (dit was een verwijzing naar de film “Si la France m’était contée” van Sacha Guitry).

 

Deze warme belangstelling voor onze zuiderburen blijkt eens te meer uit de formidabele biografie van François Mitterand, die Koen onder het pseudoniem Vincent Gounod bij de Nederlandse uitgeverij Aspekt liet verschijnen.

Dit lijvige werk werd in het algemeen zeer goed onthaald en kreeg in Nederland een zeer gunstige kritiek, ook in links gerichte dag- en weekbladen en dit zelfs nadat de identiteit van de auteur uitlekte.

 

Ook Vlaanderen reageerde positief.  Zo bracht Klara een enthousiast stuk over het boek.

Maar toen in dit klein landje van ons vernomen werd dat Dillen van het Vlaams Belang de auteur was, veranderde het klimaat volledig.  

Een voorlopig hoogtepunt in dit verband: de linkse Antwerpse boekhandel De Groene Waterman, die al drie maanden lang het werk verkocht, haalde het onmiddellijk uit zijn rekken op de wijze waarop grootwarenhuizen niet langer voeding aanbieden waarvan vermoed wordt dat het met salmonella is besmet.

 

De aanhangers van de linkse chichi hebben het steeds over de bekrompenheid van Vlaanderen.  Ze hebben gelijk.  Ze zorgen er zelf voor.

 

Wat er ook van zij, Koen Dillen reageerde vrijdag jl. met de open brief die ik u in extenso overmaak:

 

OPEN BRIEF AAN ‘DE GROENE WATERMAN’

Censuur in Vlaanderen

 

 

Geachte,

 

In Knack van afgelopen woensdag – ik neem aan dat het geen aprilvis was - vernam ik gisteren dat uw boekhandel mijn boek over de Franse president François Mitterrand uit de rekken heeft gehaald, nu bekend raakte dat ondergetekende schuilgaat achter de pseudoniemen Vincent Gounod en Maarten van der Roest. In de Standaard-boekhandels is het boek wel te krijgen, maar alleen op bestelling. In Nederland ligt het overal in de etalages.

 

Sta me toe hierbij volgende bedenkingen te maken.

 

  • ‘De Groene Waterman’ censureert mij alleszins niet op grond van de inhoud van mijn boek, anders had u het enkele maanden geleden niet in huis gehaald en zo lang te koop aangeboden. Neen, u censureert naar eigen zeggen niet op inhoud, maar op identiteit. Vlaams Belangers komen er niet in, punt. Niet wat in een boek staat, telt derhalve voor de censor, maar wel wie schrijft. Een loepzuiverder voorbeeld van essentialistisch denken, kan ik mij moeilijk voor de geest halen.

 

  • In Nederland reageerde de linkse radiozender VPRO in het zondags boekenprogramma op 29 maart, na een ongetwijfeld té lovende bespreking van mijn boek, geïntrigeerd op het feit dat een Vlaams Belanger in Vlaanderen onder schuilnaam moet publiceren. "Eigenlijk zouden we met die man moeten praten", zei de journalist van dienst op het einde van de bespreking. Vlaanderen is Nederland niet. In Vlaanderen geldt vandaag de omerta voor publicaties van Vlaams Belang-mandatarissen, zelfs als het om geschriften gaat die helemaal niet partijpolitiek zijn.

 

  • Uitgeverij Aspekt is een huis dat zich niet bezondigt aan hokjesdenken. Het CIDI (Centrum Informatie en Documentatie Israël) publiceert er, net zoals Jan Peter Balkenende die er "Anders en beter" uitgaf. Leon Trotski's biografie van Stalin verscheen er in heruitgave. SP-leider Jan Marijnissen gaf er zijn boek "Nieuw optimisme" uit, Ronald van Raak "Het rijke rooie leven" met een voorwoord van dezelfde Marijnissen. De linkse Vlaamse publicist Piet de Moor publiceerde er een vlot geschreven anti-Vlaams Belang-pamflet onder de titel "Brieven aan mijn postbode, Will Tura en Peter Vandermeersch". Zowel linkse als rechtse auteurs zijn er welkom.

 

  • Toen enkele jaren geleden de stalinistische hagiografie Een andere kijk op Stalin van de maoïst Ludo Martens overal te koop werd aangeboden en er pagina's besprekingen over verschenen in de Vlaamse pers, maakte niemand bezwaar, en zo hoort het. Het boek van mijn collega Karim van Overmeire over de Guldensporenslag mocht nergens verkocht worden, want hij is Vlaams Belanger. Zo functioneert Vlaanderen vandaag.

 

  • Nederland is geëvolueerd sinds de Fortuyn-revolte. De linkse kerk in Vlaanderen heeft vandaag nog altijd een probleem met intellectuele diversiteit. Waarbij ik niet alle linkse intellectuelen over dezelfde kam scheer. Wie "François Mitterrand" openslaat, zal zien dat ik mijn boek heb opgedragen aan wijlen Georges Adé, die na zijn overlijden in oktober 1992 nog een in memoriam kreeg op de voorpagina van De Morgen. Hij behoorde ook tot die Vlaamse linkse kerk en schreef ooit nog, naast zijn - onder het pseudoniem Laurent Veydt verschenen - 'nouveaux romans', een vlammend schotschrift tegen Nieuw Rechts. Maar hij was tevens de begeesterende hoogleraar Franse letterkunde aan de Katholieke Vlaamse Hogeschool die generaties studenten, waaronder mezelf, de liefde voor de Franse taal en literatuur meegaf. Open van geest en zeker niet iemand die boeken zou censureren wegens de identiteit van de auteur. Hij was destijds ook laaiend enthousiast als promotor van mijn verhandeling over de Franse schrijver en collaborateur Robert Brasillach.

 

  • En tenslotte Mitterrand. Weet ‘De Groene Waterman’ dat de socialistische president dweepte met de schrijver Drieu la Rochelle, Don Juan zoals hij, fascist, antisemiet, collaborateur, vriend van Aragon en Malraux en tijdens de Duitse bezetting hoofd van de Nouvelle Revue Française van Gallimard ? Of dat hij dweepte met Jacques Chardonne, uit zijn geboortestreek, die ook 'fout' was tijdens de oorlog en in 1942 op bezoek ging bij Goebbels ?

 

De zelfverklaarde Vlaamse intellectuelen spreken vol afschuw over boekverbrandingen in het nationaal-socialistische Duitsland, maar blijken in de praktijk een goede leerling van dat systeem. Anno 2009 worden boeken van politieke tegenstanders zelfs niet meer verbrand, ze worden gewoon niet uitgegeven.

 

Aan de échte vrije intellectuelen in Vlaanderen, doe ik dan ook graag volgende oproep: maak van de gelegenheid gebruik om de dwaze censuur en de hedendaagse brandstapels aan te klagen.

 

 

Koen Dillen

 

 

 

 

 

 

15:57 Gepost door Francis Van den Eynde in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: censuur, koen dillen, de groene waterman, mitterand |  Facebook |

27-02-09

Open brief aan de directie van het bedrijf Beltug uit Sint-Niklaas

hier spreekt men nederlandsGeachte directieleden,

 

 

Betreft: uw uitnodiging voor de “VIP-evening” van 1 april aanstaande.

 

 

Het evenement “VIP-evening” van 1 april waarop u me uitnodigt, zal ongetwijfeld zeer interessant zijn, maar toch zal ik er niet op aanwezig zijn. De uitnodiging is immers uitsluitend in het Engels opgesteld ook al worden de toespraken aangekondigd in Dutch/French.

 

Aangezien ik van mening ben dat het ongepast is dat een Kamerlid uit Vlaanderen door een firma die in datzelfde Vlaanderen gevestigd is, in een andere taal dan het Nederlands aangesproken wordt, zal ik dus verstek moeten laten gaan voor deze manifestatie die only for registered guests op April the 1st zal doorgaan op de Havenlaan 2/ Avenue du Port 1080 Brussels.

 

Met beleefde groeten,

 

Francis Van den Eynde

Volksvertegenwoordiger

15:53 Gepost door Francis Van den Eynde in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-02-09

Selectieve geschiedenis

paul van ostaijenZondag 22 februari kreeg het geboortehuis van Paul van Ostaijen een herdenkingsplaket. Naar aanleiding daarvan verscheen in De Standaard der Letteren van vrijdag 20 februari een overschouwend stuk van Marc Reynebeau. Toch merkwaardig dat deze goeroe van chi-chi-links in Vlaanderen vergat te vermelden dat van Ostaijen Vlaamsgezind was en in het activisme terechtkwam, zodat deze dichter, die inderdaad bij de jongeren nog steeds sterk op prijs wordt gesteld (Boem! Paukenslag), na de eerste wereld oorlog in Duitsland moest onderduiken.

Opvallend hoe selectief de geschiedenis door mensen zoals Reynebeau behandeld wordt.

13:30 Gepost door Francis Van den Eynde in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: literatuur, marc reynebeau, paul van ostaijen |  Facebook |

17-02-09

De prijzen voor de Stad Gent zijn gemakkelijk te halen

geldNaar verluidt heeft het Gentse stadsbestuur opnieuw een prijs in de wacht gesleept. Deze keer die van het beste Finance Team. Die zou verdiend zijn door de stedelijke financiële administratie. Moeilijk moet dit niet geweest zijn. Gisteren stelde ik  tijdens het vragenuurtje in de gemeenteraad een vraag naar de kosten die de buitenlandse reizen van burgemeester en/of van schepenen in 2005, 2006 en 2007 met zich mede hebben gebracht.

Het antwoord van de schepen van schepen van financiën was  simpel en eenvoudig: deze kosten zijn in de stedelijke boekhouding niet te achterhalen. Waarna hij hulpeloos naar de burgemeester keek en suggereerde dat voor 2009 de comptabiliteit anders zou worden georganiseerd zodat dit in de toekomst wel mogelijk zou zijn.

Commentaar lijkt mij hier overbodig.

 

 

16:29 Gepost door Francis Van den Eynde in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gentse gemeenteraad, gentse financien |  Facebook |

16-02-09

Foei Groot-Brittannië

vlag engeland

Foei Groot-Brittannië

 

Hoera voor Oranje

 

Weg met België

 

Het Nederlandse parlementslid Geert Wilders werd vorige week in het Britse parlement verwacht. Hij was immers door een lid van het Hoger Huis uitgenodigd om er zijn islamkritische film te komen voorstellen. Verbazing alom: bij zijn aankomst in Londen werd Wilders in opdracht van de Britse regering opgepakt en teruggestuurd. Wie zou ooit kunnen denken hebben dat zoiets in het land van de ‘freedom of speech’ mogelijk zou zijn. De islam houdt er het bewind, zoals  waarschijnlijk in andere Westerse landen, toch zeer sterk in zijn greep. Foei voor de capitulatie van Groot-Brittannië.

 

Maar bravo Nederland. De regering van dat land vond het immers niet enkel nodig om met klem tegen de uitwijzing te protesteren, maar stuurde bovendien zijn ambassadeur naar de luchthaven om er Wilders bij te staan.

 

Zou u zich kunnen inbeelden dat België zoiets zou doen wanneer een parlementslid van het Vlaams Belang de toegang tot een ander EU-land zou worden geweigerd?

 

De vraag stellen, is ze beantwoorden.

13:29 Gepost door Francis Van den Eynde in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: islam, wilders |  Facebook |

06-02-09

Islamofobie en … dextrofobie

gesluierde vrouwenVoor enkele dagen verscheen een studie van de K.U.L. waaruit blijkt dat ongeveer de helft van de Vlaamse kiezers bijzonder negatief staat t.o.v. de islam. De reactie van de politieke klasse hierop verdient van naderbij bekeken te worden. Ze zou het fenomeen kunnen verklaren zoals Wim van Rooy in De Standaard van 29 januari: ‘Een cineast werd vermoord omdat hij zware beledigingen had geuit over het heilige boek van de moslims. (No hard feelings, zei zijn moslimmoordenaar), een Bengaalse schrijfster wordt met de dood bedreigd, moet haar land ontvluchten en vindt nergens plek meer. Een Nederlandse cartoonist wordt van zijn bed gelicht wegens 'beledigende cartoons' over de islam. Een Deense collega wordt voortdurend beschermd, een Frans filosoof moet onderduiken omdat hij over de islam man en paard had genoemd. Een Duitse opera wordt gecensureerd omdat er volgens moslims iets mis was met de enscenering. Een Iraanse fotografe vindt in Nederland geen tentoonstellingsruimte voor haar 'blasfemische' foto's, een Japanse vertaler van Rushdie wordt vermoord, een Egyptische schrijver van grote envergure wordt door een gekrenkte moslim brutaal aangevallen en raakt ten dele verlamd, vrijdenkers in de islamwereld moeten naar Europa of naar de VS versassen.’ En van Rooy haalt nog behoorlijk meer feiten aan.

 

Maar deze voor de hand liggende verklaring spreekt de mensen die het bij ons voor het zeggen hebben niet aan. De meeste politieke partijen reageerden verontwaardigd. Voor hen zijn het de Vlamingen die in de fout zijn gegaan. Of wat dacht u? ‘We kunnen niet ontkennen dat we 40 jaar lang de moslims genegeerd hebben’ zegt bv. Marino Keulen Vlaams minister van Inburgering. En uiteraard steken zowel Mie Vogels van Groen! als Caroline Gennez van de SP.a hun links betuttelend vingertje op. Vanzelfsprekend wordt omtrent een en ander de schuld ook in de schoenen van de pers gestoken. Deze laatste durft af en toe de mensen infomeren, stel je voor … De hoofdvogel werd echter deze keer afgeschoten door minister van Asiel en Migratie Annemie Turtelboom die ondanks de door de studie van de K.U.L. aangetoonde negatieve reactie van een groot deel van de bevolking toch absoluut voor economische migratie wil blijven pleiten. De politieke klasse is het er overigens over eens dat de mening van de bevolking over de islam via onderwijs en informatie moet aangepakt en bijgewerkt worden.

 

Zouden deze politici die nochtans voor zichzelf het monopolie op democratie opeisen nu echt niet beseffen dat ze niet verkozen zijn om de mensen her op te voeden, maar wel om een beleid te voeren dat rekening houdt met wat hun kiezers denken en voelen.  

 

Maar ze zijn in dit bedje nog erger ziek. Ze hebben een naam willen geven aan  de negatieve  houding van de bevolking t.o.v. de islam. Namelijk: islamofobie. Een fobie is zoals u wel zult weten een ziekte (denk aan claustrofobie, een ziekelijke angst om opgesloten te zijn, of aan agorafobie: een ziekelijke pleinvrees). Het gaat hier dus volgens hen niet over om het tegenspreken van een politiek standpunt, maar wel om het uitroeien van een epidemie die blijkbaar de gedachtegang van vele mensen heeft aangetast. Voelt u het totalitair angeltje in deze redenering zitten? Doet dit u ook denken aan een vrij recent verleden? Aan de Sovjet-Unie van de jaren 60 en 70 b.v. waar mensen die anders dachten dan wat de partijlijn voorschreef als krankzinnigen werden beschouwd en in dito instellingen werden opgesloten.

 

Bij ons zijn we nog niet zo ver, maar we zijn toch al een eindje onderweg.

 

Stel u voor dat wij van al de aanhangers van de multicul die allemaal regelmatig uiting geven aan hun grote angst voor ‘rechts’ zouden beweren dat zij aan dextrofobie (een irrationele angst voor wat zich ‘rechts’ bevindt) zouden lijden. Je zou nogal wat horen.

 

Maar ze mogen gerust zijn. Wij zouden dit weliswaar wel eens al lachend kunnen zeggen, maar nooit menens want dan zouden wij hun stijl en methodes overnemen en dat kan niet en willen we niet.

 

Het enige antwoord dat we echt van uit het diepste van ons hart kunnen geven aan de mensen die ons van islamofobie beschuldigen luidt: leve de vrijheid en dus leve het vrije denken.

16:55 Gepost door Francis Van den Eynde in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: links, rechts, islamofobie |  Facebook |

05-02-09

Minachting tot aan de rand van het graf

congreskolom_02In De Standaard en in Het Nieuwsblad van 3 februari verscheen op de bladzijde familienieuws het overlijdensbericht van een oude aristocraat die de volgende dag ter aarde zou worden gedragen. Niets bijzonders tenzij dat de mededeling uitsluitend in het Frans was opgesteld. Dat de nobeljons van bij ons vaak het Frans gebruiken om zich van het ‘vulgum pecus’ te onderscheiden, is op zichzelf ook al geen nieuws. Maar ik moet bekennen dat ik dit voor de eerste keer ervaar via een overlijdensbericht in een Vlaamse krant.

Wat zou de familie van de overleden graaf (Comte Cormet d’Elzius du Chenoy) hiermee bedoeld hebben? Was de boodschap: Vlaanderen is nu wel vernederlandst, maar wij aristocraten plooien niet of … alleen Franstaligen mogen van dit overlijden geïnformeerd worden? Of wilde ze ons doodgewoon vertellen dat iedereen gelijk is in de dood maar zij lekker niet?

Al bij al geen reden om zich te ergeren, het gaat tenslotte alleen maar over een bijna gefossiliseerd uitstervend ras.

Een opmerking toch, de betrokkenen zullen zich verder als trouwe dienaars van het ‘ene en ondeelbare België’ blijven beschouwen terwijl zij in feite door hun arrogantie de put waarin ‘hun’ vaderland gevallen is steeds maar dieper maken.

Ze doen maar.

13:02 Gepost door Francis Van den Eynde in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: vlaamse beweging, aristocratie, belgicisme |  Facebook |

30-01-09

Weg met de ‘allochtoon’

marinoLinks heeft altijd de merkwaardige gedachte gekoesterd dat situaties en problemen volledig of tenminste gedeeltelijk kunnen opgelost worden door het verbieden van bepaalde woorden of uitdrukkingen en het verplichte gebruik van anderen in te voeren (Denk maar aan de Franse revolutie. Toen werd er gedacht dat er meer ‘gelijkheid’ kwam wanneer iemand met ‘citoyen’ i.p.v. ‘monsieur’ aangesproken werd.). Vanzelfsprekend is het beleid bij ons dat, zoals iedereen weet, metapolitiek in handen van links is, in hetzelfde bedje ziek (deze ziekte heet politieke correctheid). Sinds jaren is ‘men’ er dus van overtuigd dat bepaalde woorden als geneesmiddel voor een aantal maatschappelijke problemen kunnen worden ingezet. Denk maar aan de ‘invaliden’ die plots ‘mindervaliden’ werden en nu al een tijdje ‘andersvaliden’ heten. Een zeer goede vriend die inmiddels overleden is, maar gehandicapt was, kon zich vreselijk aan dit wollig taalgebruik ergeren. Wanneer hij er mee geconfronteerd werd, verklaarde hij steeds opnieuw: “alsof dit iets aan mijn situatie kan verhelpen”.

 

De voorbeelden van dit semantisch ingrijpen dat bovendien vaak betuttelend overkomt, zijn legio. Zo was het plots politiek correct homoseksuelen nog uitsluitend ‘homofielen’ te noemen met als gevolg dat tegenwoordig een aantal militante groepen van mensen met deze geaardheid zich zeer bewust op hun ‘homoseksualiteit’ beroepen.

 

Dat het fenomeen zich niet alleen bij ons voordoet, mag blijken uit het volgende: het is ongepast in Frankrijk mensen met een zwarte huidskleur ‘noirs’ te noemen. Dit zou pejoratief zijn. In de plaats daarvan moet men het hebben over: ‘les blacks’. Waarom in dit geval, en dan nog precies in Frankrijk, de Franstalige kleuraanduiding kwetsend overkomt en de Engelstalige niet? Joost mag het weten. De politieke correctheid getuigt vaak van een weinig rationele logica.

 

Vanzelfsprekend woedt deze rage ook in de politiek bij ons. Vroeger had men het over ‘vreemdelingen’. Omdat men plots ging beweren dat dit als kwetsend kon aangevoeld worden, diende men ze van dan af ‘gastarbeiders’ te noemen. Wat later werd echter  aangevoerd dat iedereen het woordje gastarbeider met het begrip vreemdeling associeerde. Geen nood, de semantiek werd ter hulp geroepen en er werd een neologisme uitgevonden: ‘migranten’ (tot dan kende onze taal alleen maar immigranten of emigranten). Het duurde niet lang of iedereen gebruikte de ‘migrant’  als synoniem van ‘vreemdeling.’ Alweer werd de semantiek ter hulp geroepen. Uit de toverhoed van de politiek correctheid kwam nu de term ‘allochtoon’ te voorschijn.

                                        

Al ras werd echter vastgesteld dat Jan met de pet weliswaar ‘allochtoon’ zei maar ‘vreemdeling’ dacht. Hoogtijd dus om met iets nieuws op de proppen te komen. En ja, het is zover. Ik las in de krant van zaterdag 24 januari dat de Vlaamse minister van Inburgering Marino Keulen nu van mening is dat het woordje allochtoon als te stigmatiserend wordt ervaren. In een nieuw decreet heeft hij het over: ‘Vlamingen die bij de geboorte geen Belg waren of van wie minstens een van de ouders bij de geboorte geen Belg was’. (Geachte lezer, ik zweer u dat ik niet overdrijf. Zoiets zou ik niet kunnen uitvinden.)

 

Ik moet toegeven dat de hier gebruikte nieuwe omschrijving mij op het eerste zicht aan het dromen bracht. Als Vlaams nationalist en dus voorstander van de Vlaamse onafhankelijkheid zou ik het op prijs stellen dat mijn kleinkinderen omschreven zouden worden als Vlamingen die bij de geboorte geen Belg waren … Maar daar gaat het hier niet over. Wel over het feit dat ‘men’ nog steeds denkt problemen en situaties met woorden te kunnen oplossen of op zijn minst te kunnen verdoezelen. Dus vanaf nu geldt in dit land officieel: weg met de allochtoon, leve de Vlaming die bij de geboorte geen Belg was. Maar of iemand hiervan beter wordt …

17:33 Gepost door Francis Van den Eynde in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: actualiteit, marino keulen, allochtonen |  Facebook |

28-01-09

Aan Marie-Rose Morel

speechmrBeste Marie-Rose,

 

Ik was vandaag zinnens een webbrief over politiek en semantiek te verspreiden. Dat zal echter wat moeten wachten. Wat nu voorrang heeft, is jou te vertellen hoe pijnlijk verbaasd ik was toen ik over je ziekte hoorde. Het lot had je de laatste tijd al niet gespaard, maar als jonge vrouw en moeder dit er nog moeten bijnemen …

 

Ik wil je dan ook moed inspreken. Niet dat het je daaraan zou ontbreken. Je bent weliswaar geen vrouw van het type waarvan als ze in een mannengezelschap zit, gezegd wordt: de enige vent in die groep is zij. Daar ben je te vrouwelijk voor. Maar zoals echte vrouwen heb je in tegenstelling met de meeste mannen geen strijdperk nodig om je moed te bewijzen. De eerste helft van je voornaam verwijst trouwens naar iemand die ook een zeer moedige madam is geweest. Met de tweede helft kan je de jou ingeboren strijdlust aanscherpen door te bewijzen dat de Franse dichter die ooit schreef “… et rose elle vécu ce que vivent les roses, l’espace d’un matin.” een leugenaar en een oude sassa was (volgens mij schreef hij dit gedicht omdat zijn gevorderde leeftijd hem belette nog jonge meisjes te versieren).

 

Tenslotte dit nog: je weet dat je altijd op mijn vriendschap en kameraadschap hebt mogen rekenen. Ik bied ze jou hiermee opnieuw aan en dit ongetwijfeld net als zovele anderen. Het is omwille van dit laatste dat ik deze brief ook openbaar maak. Vermits ik toch al Frans gebruikt heb, wil ik als oud-Brusselaar eindigen met het gezegde dat ik vaak in mijn geboortestad heb gehoord en nu aan jou opdraag: “Patience et courage, on les aura”.

 

Houzee meid!

 

Francis

12:57 Gepost door Francis Van den Eynde in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: actualiteit, marie-rose morel |  Facebook |

22-01-09

Open brief van de Volksvertegenwoordigers Francis Van den Eynde en Peter Logghe aan de heer Barack Obama president van de Verenigde Staten

obamaOpen brief van de Volksvertegenwoordigers Francis Van den Eynde en Peter Logghe aan de heer Barack Obama president van de Verenigde Staten

Mijnheer de president,

Wij durven er van uitgaan dat u op dit ogenblik overspoeld wordt door boodschappen uit heel de wereld. Een blik op onze vaderlandse pers volstaat om ons hiervan te overtuigen. Wij hebben echter de indruk dat het vooral uit politiek correcte hoek is dat u wordt benaderd en durven veronderstellen dat u als kersvers wereldleider ook wel eens zou kunnen geïnteresseerd zijn door wat gedacht wordt in die zeer eerbare politieke kringen die men maar al te vaak als politiek niet-correct definieert. De twee ondertekenaars van dit schrijven horen hier bij. Zij zijn immers Volksvertegenwoordigers van die grote Vlaamse partij, het Vlaams Belang, waarvan de Senaatsfractie oorspronkelijk uitgenodigd werd op het feest dat op de dag van uw eedaflegging op de Amerikaanse ambassade in Brussel plaatsvond maar in de ochtend van die dag er van op de hoogte gebracht werd dat ze tenslotte niet welkom zou zijn. Terloops weze opgemerkt dat vermits u tijdens uw eerste presidentiele toespraak zeer sterk de nadruk legde op de gelijkheidsgedachte, wij durven veronderstellen dat in de toekomst zoiets niet meer zal gebeuren omdat de Amerikaanse administratie niet langer mensen op basis van hun politieke overtuiging zal discrimineren.

Maar laat ons u eerst en vooral vanuit ons politiek niet-correct verdomhoekje feliciteren met uw verkiezing en uw aanstelling tot 44ste president van de Verenigde Staten.

Van deze gelegenheid maken wij gebruik om u enkele desiderata voor te leggen.

- Het leidmotief van uw verkiezingscampagne was: “change”, verandering dus. Mogen wij u in dit verband met nadruk vragen dat de VS niet langer druk zouden uitoefenen op Europa om ons te verplichten Turkije in de EU op te nemen. Dit land kan best een goede bondgenoot zijn van de Verenigde Staten en van Europa maar maakt geografisch noch cultureel deel uit van ons continent. Uiteraard wordt dit een ernstige koerswijziging in de Amerikaanse politiek. Maar … yes, you can!
- Wij begrijpen als Europeanen uw bezorgdheid voor de verschillende landen uit de voormalige Sovjetunie die gebruik gemaakt hebben van de implosie van het communisme om zich onafhankelijk te verklaren.  Ook wij voelen ons solidair met de betrokken volkeren. Dit belet echter niet dat wij er begrip voor hebben dat Rusland zich ergert aan het feit dat het omringd wordt door raketinstallaties ook al zouden deze bedoeld zijn om raketten uit Iran op te vangen. Wij zijn er van overtuigd dat op dat vlak andere maatregelen mogelijk zijn … yes, you can!
- Amerika en Europa hebben niet persé dezelfde belangen. Al was het maar omdat (en dit slechts een voorbeeld) Amerika beschikt over lange kusten die op de belangrijkste wereldoceanen uitgeven en de VS dus als grootmacht ook een zeer grote thalassocratie is. Dit laatste is veel minder het geval voor ons Europa dat eerder een continentale roeping heeft. Het ene kan complementair zijn met het andere, maar toch dient rekening gehouden te worden met verschillende politieke belangstelling, verschillende politieke noodzakelijkheden en dus met differente politieke acties. Zou het mogelijk zijn dat het Amerikaans beleid hiermee in de toekomst rekening zou houden. Ook dat zal niet eenvoudig zijn. Maar … yes, you can!
- Amerika streefde tot hiertoe naar een bipolaire en zelfs monopolaire wereldpolitiek. De werkelijkheid van onze wereld is echter multipolair en deze multipolariteit zou, indien ze erkend wordt, misschien een betere waarborg vormen voor vrede dan wat we in de laatste decennia op dat vlak hebben meegemaakt. Wij verzoeken u dan ook deze multipolariteit te aanvaarden en zelfs na te streven. Dit komt op een zeer zware politieke verandering neer, maar … yes, you can!
- Dit laatste veronderstelt eerst en vooral het herkennen van de verscheidenheid van deze wereld. Tot hiertoe verdedigde Amerika steeds de zogenaamde one-world-theorie en dit zowel op politiek als op maatschappelijk vlak. Er is in de wereld echter zoveel meer dan de Westerse kijk op de zaak. Zou Amerika hiermee niet in de toekomst rekening willen houden? Ook dat zal allemaal niet eenvoudig zijn, maar … yes, you can!
- Tenslotte dit nog, u verwees in uw toespraak naar de founding fathers van de Amerikaanse natie. Zij hebben gestreden om Amerika onafhankelijk te maken van Groot-Brittannië. U zult er bijgevolg wel begrip voor hebben dat de Europeanen zich af en toe onafhankelijk tegenoverstaande de Amerikaanse politiek opstellen. Mogen wij u vragen dit begrip in uw politiek  tegen ons Europa te laten meespelen? Ook voor dit geldt: … yes, you can!

Mijnheer de president, u wacht een zeer zware verantwoordelijkheid en een zeer moeilijke opdracht. Wij wensen u hierbij de nodige sterkte toe en hopen het allerbeste voor u en uw vaderland Amerika.

Met respectvolle maar niet-politiek correcte groeten.



Francis Van den Eynde      Peter Logghe
Volksvertegenwoordiger    Volksvertegenwoordiger

NB: Voor zover als nodig willen wij beklemtonen dat wij deze brief in persoonlijke naam hebben geschreven.    

14:44 Gepost door Francis Van den Eynde in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: usa, europa, verenigde staten, obama |  Facebook |

14-11-08

La Libre Belgique liegt over de Vlamingen…

ll

Ik had het al vaak over de haatproza tegen de Vlamingen die regelmatig in Le Soir verschijnt.

In mijn vorig opiniestuk klaagde ik de indianenverhalen aan die La Dernière Heure over ons fantaseert en overigens door De Morgen gretig en kritiekloos worden overgenomen:

op de luchthaven van Zaventem zouden taxichauffeurs Nederlandsonkundige cliënten weigeren enz…  Klap op de vuurpijl: de geschiedenis van dat meisje dat in Kapelle-Op-den-Bos Frans sprak en daarom 38 messteken opgelopen zou hebben.  Ik zou het ook nog kunnen hebben over die zgn. Amerikaanse professor van Joodse afkomst die in Brugge met zijn keppeltje op het hoofd een koffie wou gaan nuttigen en in de betrokken horecazaak zou hebben te horen gekregen dat Joden er niet bediend worden.

Via Franstalige kranten geraakte dit verhaal zelfs in de internationale pers.  Het incident was nochtans, net zoals dat van de vermeende messteken in Kapelle-Op-den-Bos, compleet uit de lucht gegrepen.

Deze perverse berichtgeving, die uitsluitend tot doel heeft de Vlamingen zowel in het zuiden van het land als internationaal in een slecht daglicht te stellen, volstaat blijkbaar niet meer.

Nieuwe hobby van een zekere Franstalige pers: het zgn. ontmaskeren van de geschiedenis van de Vlaamse Beweging.  Meestal gebeurt dit met de medeplichtigheid van één of andere franskiljonse of Belgischgezinde Vlaming die dan als objectief deskundige ten tonele wordt gevoerd.

In La Libre Belgique van 12 november was het weer zover: een zekere Laurence van Ypersele (nomen est omen), die voorgesteld werd als een historica van de universiteit van Leuven, werd aan het woord gelaten om uit te leggen dat er niets aan is van de zgn. “vernederingen”, die de Vlaamse soldaten aan het Ijzerfront hebben ondergaan.

Het zou ook niet kloppen dat zij uitsluitend Franse bevelen kregen.  De “historica” voegt hier fijntjes aan toe: “Als je leven op het spel staat, dan volstaan enkele woorden en het is bovendien zo dat de Waalse soldaten, die dialect praatten, ook hun officieren niet begrepen.”

Laurence van Ypersele heeft gelijk wanneer ze stelt dat in nood een paar woorden iemands leven kunnen redden, maar…dan moeten ze wel duidelijk begrepen worden en door iedereen.  Dit was zeker voor de Vlamingen niet het geval.  Beweren dat de Walen, die Picardisch, Luikerwaals of een ander dialect spraken, dat Frans ook niet begrepen, is absurd.  Ze hadden allemaal aan hun schoolplicht voldaan en in Wallonië gebeurde het onderwijs in het Frans en niet in het Waals. 

De dame blijft ook niet stilstaan bij het feit dat zelfs de grafopschriften van de Vlaamse soldaten eentalig Frans waren.  Mort pour la patrie. Dat moest volstaan.  De “historica” weet blijkbaar ook niet dat het tot 1935 zou duren eer er taalwetten m.b.t. het leger werden goedgekeurd.  Men kan zich bovendien de vraag stellen hoe het komt dat de Vlaamse Beweging in feite in de loopgraven van de Ijzer een volksbeweging kon worden terwijl er daar geen sprake van enig taalprobleem zou geweest zijn.  Mag ik ter zake de getuigenis aanhalen van de gekende Franstalige historicus Francis Balace, die het als volgt verwoordde: “Sans la Première guerre mondiale, il n’y aurait pas eu de Vlaamse Beweging”?

Een verhaal dat het in de Franstalige pers ook steeds opnieuw doet is dat van de flaminganten, die halsstarrig weigeren toe te geven dat de Waalse korporaal Aimé Fievez tegelijkertijd met de gebroeders Van Raemdonck is gesneuveld en dit dan nog in hun onmiddellijke nabijheid.  Het zou die Vlamingen storen dat zijn Waals bloed vermengd werd met dat van de twee helden uit Temse.  Op het Heldenhuldezerkje van de gebroeders Van Raemdonck staat nochtans ook de naam van Aimé Fievez gebeiteld.  En ik herinner mij dat eind de jaren ’60 of begin de jaren ’70 Aimé Fievez op de Ijzerbedevaart samen met de broers Edward en Frans werd gehuldigd, en dit in het bijzijn van familieleden van deze Waalse soldaat, die als eregasten door het toenmalige Ijzerbedevaartcomité uitgenodigd werden.  Deze familieleden werden trouwens door de massa op een warm applaus onthaald. 

Alle leugens zijn blijkbaar verantwoord als het er op aankomt de Vlamingen zwart te maken…

 

 

 

 

16:47 Gepost door Francis Van den Eynde in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: la libre |  Facebook |

17-07-08

11 juli 2008

leeuwevlag
Naar aanleiding van een 11 juli-toespraak ontving ik van een toehoorder het gedicht dat hier volgt. Ik wil het de lezer niet onthouden.

 

OM ’T ZWARTE BROOD

 

Om ’t zwarte brood

dat ik als knaap moest kauwen,

het zwart verdriet dat,

aan mijn tanden kleeft

 

en om de zwarte sneeuw,

die ik verplicht werd te aanschouwen

en om de zwarte dagen

die ik heb beleefd

 

en omdat “zwart”,

die scheldnaam was,

waarvan ik heb gehou’en,

als eremerk,

zolang ik heb geleefd,

 

Daarom vraag ik de vrienden,

de getrouwen :

“Legt op mijn kist,

vóór gij de laatste zegen geeft,

de zwarte leeuw op ’t gele veld,

de leeuw met zwarte klauwen.”

 

Simon Schamp

Mei 2008

10:23 Gepost door Francis Van den Eynde in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-06-08

LE SOIR: De moniteur van de haat tegen de Vlamingen.

Bart De Wever is boos op Le Soir omdat deze krant een systematische hetze voert tegen alles wat Vlaams is en daarbij voor niets terug deinst. Zo is er bijvoorbeeld het artikel van Le Soir waarin er voor gepleit wordt alle NV-A’ers, Bart op kop, op een schip te zetten en dit dan in het midden van de oceaan te laten zinken. 

Bart De Wever heeft geen ongelijk. Integendeel.

Wat mij echter verbaasd is dat hij pas nu de hatelijke proza van Le Soir ontdekt.  Het dagblad is immers nooit van toon veranderd. Smerige anti-Vlaamse artikels waren in die krant al in de jaren ‘60 schering en inslag. En ik zal het maar bekennen: ik woonde in die tijd in Brussel en las het alle dagen. De anti-Vlaamse haat die er tot uiting in kwam ergerde mij toen al in die mate dat ik er mijn nationalistische overtuiging voor een groot deel aan te danken heb. Tja, als je als Vlaming ondervond wat deze spreekbuis van de Brusselse Franstaligen over ons vertelde kon je niets anders dan een radicale Flamingant worden.  

Ook op deze weblog heb ik meer dan eens uiting gegeven aan mijn ergernis over wat Le Soir vertelt over Vlaanderen en de Vlamingen en over de wijze waarop deze laatsten door de pretentieuze redactie van de krant uit de Koningsstraat steeds weer in een verkeerd daglicht worden gesteld. 

Ik verwijs bijvoorbeeld naar mijn stukje van 19 november 2007 onder de titel: zo worden de Vlamingen door Le Soir gezien (http://francisvandeneynde.skynetblogs.be/post/5234601 waarin ik een artikel van hoofdredacteur Michel Marteau citeerde en meer in het bijzonder volgende woorden: “la bête flamingante sort de sa cage” (vertaling: het flamingantisch beest is uit zijn kooi gebroken). 

Een ander voorbeeld: het artikel dat op 19 juni over de geschiedenis van het Vlaams Belang in die krant verscheen en waarin ondermeer te lezen staat dat de mensen van Were Di, waarvan Karel Dillen lang de voorzitter was,  permanent in bruin uniform door Vlaanderen opmarcheerden. Dit is niet moeilijk te weerleggen: Were di’ers hebben nooit een uniform gedragen maar  bij de Franstaligen gaan zulke verhalen er als zoete koek in. 

Ook treft mij de wijze waarop, als ze al aan bod komen, Vlaams Belangers in dit blad worden beschreven. 

Wanneer Le Soir het heeft over verklaringen van politici uit de traditionele partijen dan worden deze ingeleid door gebruik te maken van de normale Franse werkwoorden die hiervoor moeten gebruikt worden. Bv. dire (zeggen) of raconter (vertellen).

Verklaringen van Vlaams Belangers komen zeer weinig aan bod maar wanneer Le Soir dit dan toch doet dan gebruikt de krant het werkwoord  eructer (vertaling: uitbraken).  

Met andere woorden Vlaams nationalisten spreken niet op een normale manier, nee zij kunnen alleen maar uitbraken. 

Wat mij echter het meest ergert is het feit dat een aantal Vlaamse journalisten die gespecialiseerd zijn in de politieke correctheid, en dan denk ik aan de redactie van De Morgen, een aantal redactieleden van De Standaard en zelfs aan mevrouw Hilde Sabbe van Het Laatste Nieuws ons steeds Le Soir proberen voor te stellen als een gematigde krant die samen met Vlamingen van goede wil, wil zoeken naar constructieve oplossingen voor België.


Ik vraag mij af of deze mensen ooit die krant lezen. Maar misschien kennen ze doodgewoon niet voldoende Frans om dit op een correcte wijze te doen. 

Wat er ook van zij: ik durf beweren dat wat Le Soir over de Vlamingen vertelt best zou kunnen vergeleken worden met wat het partijblad van Hitler: “Der Völkische Beobachter” voor de tweede wereldoorlog over de Joden schreef.   

 

13:46 Gepost door Francis Van den Eynde in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: de standaard, de morgen, bart de wever, le soir, hilde sabbe |  Facebook |

23-06-08

Wij zijn allemaal Ieren

ierse vlag


27 Landen maken deel uit van de huidige EU. Het is al lang geweten dat de koele technocraten en bureaucraten die opvallend arrogant de leiding van deze club waarnemen, zich weinig gelegen laten aan de mening van de Europeanen omtrent hun beslissingen en bedoelingen. Zo kon het gebeuren dat toen het verdrag van Maastricht  bij referendum in Denemarken werd verworpen, niemand er aan dacht dit verdrag te herzien of aan te passen. Neen, de Denen hadden ‘verkeerd’ gestemd en moesten dus opnieuw naar de stembus nadat ze duchtig op de vingers waren getikt, zodat ze uiteindelijk toch een meerderheid leverden.

Hetzelfde gebeurde met het verdrag van Nice dat oorspronkelijk door de Ieren verworpen werd. Ook deze laatsten moesten hun huiswerk herbeginnen.

Daarna kwam de Europese Unie dan weer aandraven met een project van Europese grondwet. Dit werd zowel door de Fransen als door de Nederlanders bij stemming afgevoerd. In een normale democratie had men op dat ogenblik tot de begrafenis van het project moeten beslissen. Niet zo in de Europese Unie. De tekst die door de Fransen en de Nederlanders niet aanvaard werd, kwam terug maar dan in een veel gecompliceerdere versie. Er werd gehoopt dat de Europeanen zich aan die camouflage zouden laten vangen en bovendien werd de ‘Europese grondwet’ omgedoopt in: ‘Verdrag van Lissabon’. Om de maat vol te maken werd er tegelijkertijd voor gezorgd dat nergens nog in Europa de kiezer zich rechtstreeks over één en ander zou mogen uitspreken.


Maar er was Ierland...

Dat eilandje waar halsstarrig vastgehouden werd aan de verplichting om de bevolking in deze materie te raadplegen. De Ieren mochten dus stemmen en ze deden dit verdomd goed.

Ondanks de druk die op hen werd uitgeoefend gaven ze de EU een les in democratie. De ‘politieke correctheid’ die ook daar probeert ingang te vinden, kon hen er niet van overtuigen het verdrag van Lissabon te aanvaarden.

Bravo dus voor de Ieren.

Jammer genoeg deelt niet iedereen deze mening. De eurocraten niet, de bonzen van de grote traditionele partijen niet en zelfs … de linkse bourgeois van De Morgen niet.

In die krant, die beweert progressief te zijn, kwam eerst en vooral de grote goeroe van chi-chi links in Vlaanderen, Paul Goossens te voorschijn met een artikel dat der mate beledigend was voor de Ieren dat de Europese parlementsleden van het Vlaams Belang het nodig vonden er klacht wegens racisme tegen in te dienen.

Dat ze hierin overschot van gelijk hebben mocht blijken uit het feit dat de krant in de ingeslagen weg volhardt. In De Morgen van zaterdag 21 juni mocht ik het volgende lezen over de Ieren die hadden durven ‘Neen’ stemmen:

“Je had Ierland moeten zien voor het toetrad tot de Unie. Een troosteloos, donker tochtgat in de zee. Een koppig verdeeld volk van godsdienstwaanzinnigen, terroristen, turfstekers en portdrinkers. Dat woonde in koterijen waarin de buren elkander hoorden bevruchten en verrot slaan, liep op straat te lanterfanten met uitgeteerde, door acne geprofileerde smoelen. Wijken vol werklozen die elkaar naar het leven stonden. En heel die miserie gingen ze met hun libido te lijf, waardoor de kindwijven zwanger in de schoolbanken zaten, want onze lieve heer had zich uitgesproken tegen de pil. Ha ja. En als zelfs de paus zijn poedel nog niet liet steriliseren, wat zouden de Ieren dan hun in caféwc’s bij elkaar gerampetampte nageslacht mogen aborteren? En al die kindwijven verlieten vervolgens dan maar de school, zonder diploma. Maar wat gaf dat, er was toch geen werk, die instelling …, om moederke te spelen en zich uit onvrede met het leven en de rugbyuitslagen vol fishsticks te steken.”  

Wat een haat, wat een nijd, wat een minachting!


Stel u voor dat iemand iets gelijkaardigs zou schrijven over bv. Noord-Afrikaanse allochtonen. Hij werd onmiddellijk voor de rechtbank gesleept en zou zeker niet op genade moeten rekenen.

Wat hebben de Ieren toch misdaan?

Het antwoord op deze vraag is eenvoudig: zij hebben durven neen zeggen tegen iets waarop ze hadden moeten ja antwoorden, tenminste volgens de mensen die menen te mogen bepalen wat we politiek moeten doen en laten.


Dit is erger dan een doodzonde. Het is een zonde tegen de Heilige Geest. En hiervoor bestaat volgens de catechismus geen vergiffenis

Vandaag voel ik mij een Ier en ik hoop van u hetzelfde!

14:18 Gepost door Francis Van den Eynde in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: eu, ierland, de morgen, lissabon |  Facebook |

29-04-08

CHARLOTTE BRONTE, EEN ONVERDACHTE GETUIGE T.V.V. DE VLAAMSE ZAAK

bronte

Het is weinig geweten, maar de beroemde 19e eeuwse Engelse schrijfster Charlotte Brontë (u weet wel, van Wuthering heights/Woeste hoogtes) woonde rond 1840 een tijdje in Brussel om er Frans te leren.

Ze vond in onze hoofdstad heel wat inspiratie, ondermeer voor haar boek “The Professor”.  Hierin komt het Britse hoofdpersonage op een zeker ogenblik verbaasd tot het besef dat hij stukken beter behandeld wordt dan het Belgisch personeel van het bedrijf waar hij werkt.  En wanneer hij daar een opmerking over maakt, antwoordt de directeur: “Ce ne sont que des Flamands – allez!”.  Dit brengt met zich mede dat in deze roman de betrokken Brit het in gedachten voor de Vlamingen opneemt: “Maar het waren mensen, en meestal zelfs eerlijke mensen; en ik zag niet in waarom het feit dat ze inboorlingen waren van het vlakke, saaie land als voorwendsel diende om hen met minachting en gestrengheid te behandelen”. Het woord “inboorlingen” is in dit geval de vertaling van het Engelse “Aboriginals”, de term die voor de inboorlingen van Australië wordt gebruikt.

Wat er ook van zij, de getuigenis van Charlotte Brontë zegt heel wat over hoe het de Vlamingen verging in hun toen pas uitgevonden vaderland, België…

15:34 Gepost door Francis Van den Eynde in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the professor, charlotte bronte, wuthering heights |  Facebook |

27-03-08

Vlamingen zijn wilden, Chinezen niet. Althans volgens Danneels.

images
Volgende week gaat een delegatie van Belgische Bisschoppen onder leiding van kardinaal Danneels naar China.
 

 

Volgens de woordvoerder van de kardinaal zal deze laatste zich ginder zo neutraal en voorzichtig mogelijk opstellen ten overstaan van de repressie die datzelfde China op dit ogenblik tegen het Tibetaanse volk voert en waarbij reeds tientallen doden gevallen zijn.  

 

Deze houding staat in schril contrast met het feit dat dezelfde kardinaal voor enkele jaren de Vlaams Blok kiezers ‘wilden’ heeft genoemd.  

 

Mag hieruit afgeleid worden dat het volgens onze hogere kerkelijke hiërarchie erger is ‘verkeerd’ te stemmen dan een volk brutaal te onderdrukken?  

 

Of is het zo dat de wereldmacht China met meer égards moet behandeld worden als het kleine Vlaanderen dat voor de vrijwaring van zijn identiteit worstelt?  

 

Christelijke ethiek?

 

11:33 Gepost door Francis Van den Eynde in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-03-08

Omtrent … Hugo Claus en het verdriet van … Verhofstadt

images
Witte donderdag is dit jaar bijzonder opgevallen. Op die dag brachten alle weldenkende media in Vlaanderen immers allemaal op dezelfde plechtige en rouwige toon zowel het overlijden van Hugo Claus als het weggaan van Guy Verhofstadt als eerste minister.

 

De twee gebeurtenissen werden zo grondig door elkaar verweven dat ik me afvroeg of het Hugo Claus was die als premier aftrad en Verhofstadt die overleden was of omgekeerd. De rouwstemming bij progressief Vlaanderen had immers zowel op het ene als op het andere feit betrekking en het was allesbehalve duidelijk wat als het meest droevige ervaren werd.

 

Rond beide figuren werd een mythomane sfeer gecreëerd ... met alles erop en eraan.

 

Hoog tijd dus om de zaak met enige nuchterheid te bekijken.


Hugo Claus was ongetwijfeld iemand die kon schrijven. Maar het is uiteraard niet voldoende veel talent in zijn pen te hebben om een ‘groot schrijver’ te zijn. Iets te vertellen hebben is al even noodzakelijk. En daar schortte het bij Hugo Claus wel eens aan.

 

“Men” zegt mij: hij had lef en moed. In het conservatieve en achterlijke Vlaanderen van de jaren ’50 en ’60 durfde hij het in zijn boeken bv. over incest hebben. Toegegeven: een alledaags onderwerp was dit niet. Maar “ze” moeten ook niet overdrijven. De Grieken kenden al enkele honderden jaren voor Christus het verhaal van Oedipus en elke Vlaming die Grieks-Latijns middelbaar onderwijs achter de rug had (en ze waren legio in die tijd) had stukken uit die tragedie moeten vertalen. Dus zo’n immens groot taboe was dit onderwerp nu ook weer niet.

 

“Men” beweert dat hij gaan revolteren was en dat hij daardoor in botsing was gekomen met de “machtige” Roomse zuil die het hier in Vlaanderen voor het zeggen had.

 

Kevin Absillis maakt in een opmerkelijke brief aan De Morgen (22 maart) brandhout van deze stelling. Hij kent de materie omdat hij werkt aan een proefschrift over de uitgeverij Manteau.

 

Absillis stelt dat wanneer in 1951 Claus zijn debuutboek: ‘De metsiers’ bij Manteau  liet verschijnen het werk op een stormachtig onthaal in Vlaanderen kon rekenen. Hij zegt letterlijk het volgende: “Een wonderkind had zich geopenbaard. Natuurlijk kwam er ook kritiek - de roman raakte immers gevoelige thema’s aan als incest en abortus – maar morele reserves weerhielden katholieke critici er niet van om het grote talent van Claus te prijzen. Zelfs in het reactionaire katholieke blad ’t Pallieterke werd De metsiers een verrassend en veelbelovend debuut genoemd.”

 

Een ander citaat uit de brief van Absillis:

 

“Vooral de relatie tussen het ‘bekrompen’ katholieke Vlaanderen en de mondaine artiest Claus is dubbelzinniger dan sommigen geloven. Slechts twee voorbeelden uit een lange lijst. In De bron, een bekende bloemlezing bestemd voor het katholieke scholennet, wordt Claus al in de allereerste editie uit 1955 geïntroduceerd als een belangrijke contemporaine auteur.”

 

Toch wel merkwaardig voor iemand waarvan “men” ons vertelt dat hij als het ware de banvloeken van de heilige inquisitie heeft getrotseerd.

 

“Ze” zeggen ons ook dat Claus een rebel was. “Ze” hebben nooit doorgehad dat Claus telkens wanneer hij het had over de ‘katholieke kortzichtigheid’, ‘saai gemoraliseer’, ‘benepen nationalisme’, … tegen deuren stampte die in ‘hun’ Vlaanderen al lang openstonden. Met rebels zijn heeft dit weinig of niets te maken. En voor wie nog niet overtuigd is, het volgende: er liggen in de stadhuizen van de meeste Vlaamse steden rouwregisters voor Hugo Claus. Voor een echte rebel zou dit nooit het geval zijn.

 

Maar ja, Hugo Claus was een meester, vooral in het creëren van mythes rond zijn eigen persoontje en ‘weldenkend’ Vlaanderen trapte hier steeds opnieuw in. Zo werd ons elk jaar wijsgemaakt dat Claus kans maakte op de Nobelprijs literatuur. Er is hier in feite nooit sprake van geweest maar telkens opnieuw wou progressief Vlaanderen dit absoluut geloven.

 

Wel moet gezegd worden dat Claus, voor zover ik weet nooit op ‘een spindokter’ beroep heeft moeten doen. Hij kon zichzelf verkopen.

 

Dit in tegenstelling met Guy Verhofstadt die Noël Slangen nodig had om op zijn vrijzinnig hoofd een aureool te plaatsen en om aan mensen zoals Yves Desmet wijs te maken dat zijn villa in Toscane er niet alleen was om hem de kans te geven over de grote problemen van deze wereld na te denken maar ook om er zware moderne intellectuele boeken te lezen en wat er ook van zij, dit maakte indruk op het links weldenkend zooitje dat in Vlaanderen de lakens uitdeelt…

 

In die mate zelfs dat Witte donderdag er dit jaar zwart van werd.

12:20 Gepost door Francis Van den Eynde in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-02-08

Margaretha Guidone, slachtoffer van de politiek

soeursourire
Soeur Sourire was halfweg de jaren ‘60 een jonge non uit de orde der Dominicanessen die enkele eenvoudige frisse liedjes die ze zelf gecomponeerd had, op plaat had gezet. Het werd een wereldsucces. Ze haalde zelfs nummer één op de Amerikaanse hitparade.

 

Soeur Sourire besefte echter niet dat ze dit allemaal niet zo zeer te danken had aan haar liedjes dan wel aan het feit dat ze de eerste ‘zingende non’ was. Na een paar maanden was die sensatie er echter af en verdween ze opnieuw in de anonimiteit. Wat ze ook deed om hier uit weg te geraken, het mocht niet baten. Eén en ander bracht met zich mede dat ze aan dit kortstondig contact met roem en eer, een zware kater overhield. Ze was het noorden kwijt. Na heel wat strubbelingen verliet ze het klooster,  kwam naar verluidt met drugs in contact en ging een lesbische verhouding aan. Ze pleegde uiteindelijk zelfmoord.

 

Ik dacht aan dit droevig verhaal toen ik vernam dat Margaretha Guidone naar Canada wil verhuizen om zich daar als ‘ecologische vluchteling’ te vestigen. Waarschijnlijk bent u al vergeten wie Margaretha Guidone was. Het gaat om die brave huisvrouw die een goed jaar terug dermate onder de indruk kwam van de beruchte film van Al Gore, An inconvenient truth, dat ze een aantal regeringsleden en politici aanschreef om hen te vragen de prent te bekijken. Eén of andere spindokter van het toenmalige paars bewind zag in dat initiatief een mogelijkheid om in de media een flinke campagne ten voordele van de regering te voeren. De militante huisvrouw kreeg dan ook prompt een vedettestatus. Ze werd geprezen, gelauwerd en geëerd als het ‘gezond verstand van de gewone volksmens die zich bewust is van de ecologische ramp die we tegemoet gaan indien er geen dringende maatregelen worden getroffen’. Dit alles gaf aan een aantal ministers dan weer de kans om in de kranten, radio en televisie te vertellen dat Margaretha hen had wakker geschud en dat ze onmiddellijk zouden overgaan tot het treffen van alle passende en nodige maatregelen. Het ging zelfs zo ver dat Bruno Tobback Margaretha meenam naar de klimaatconferentie van de Verenigde Naties in Nairobi waar ze in zijn plaats het spreekgestoelte mocht bestijgen.

 

Aan Margaretha en ook aan ons werd verteld dat ze wereldberoemd geworden was en dat was ze ook. Ten minste in België …

 

Ze liet zich uiteindelijk overtuigen om voor de SP.A. aan de verkiezingen deel te nemen… Op een onverkiesbare plaats weliswaar.

 

Het werd helemaal geen succes. Integendeel.

 

Daarom was de citroen die Margaretha Guidone heette, politiek uitgeperst. De dame rendeerde niet meer en werd dus ook nergens meer naar voor gebracht.

 

Begrijpt u dat ik aan Soeur Sourire dacht toen ik vernam dat Margaretha naar Canada wil vertrekken? Alleen was de zingende non het slachtoffer van omstandigheden en de huisvrouw dat van kille politieke spelletjes.

10:01 Gepost door Francis Van den Eynde in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

30-01-08

De kost van de Belgische monarchie

 euro_biljetten

Het leven is duur en de koopkracht daalt. Tijd dus om de dotaties van het Belgisch vorstenhuis te indexeren. Dit jaar gebeurde dit maar liefst met 800.000 euro.

 

Hier volgen de bedragen in dalende orde van grootte die jaarlijks naar onze geliefde Koninklijke familie gaan :

 
  • Aan koning Albert en zijn echtgenote die nog steeds geen behoorlijk Nederlands spreekt: ruim 10 miljoen euro;
  • Aan koningin Fabiola, die weduwe is: 1.472.000 euro;
  • Aan kroonprins Filip en zijn gezin: 940.000 euro;
  • Aan prinses Astrid en haar Habsburgse familie: 326.000 euro;
  • Aan prins Laurent, zijn tweetalige echtgenote Claire (ze spreekt Frans en Engels) en zijn kroost: 318.000 euro.
 

Het is maar dat u het zou weten!

13:55 Gepost door Francis Van den Eynde in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-01-08

Het ene politieke proces is het andere niet

Op initiatief van de Gentse professor Herman De Ley van wie gerust kan gezegd worden dat hij niet alleen islamofiel is maar zelfs islamomaan, hebben 33 zogenaamde Vlaamse intellectuelen, kunstenaars en opiniemakers in De Standaard van 26 januari een opiniestuk gepleegd om te protesteren tegen de strafrechterlijke veroordeling die de AEL-leiders Ahmed Azzuz en Dyab Abou Jahjah eind vorig jaar opgelopen hebben voor rellen die zich eind 2002 in Antwerpen voordeden en waarbij beide heren, volgens de rechtbank een belangrijke rol zouden gespeeld hebben.  De ondertekenaars van het stuk waarbij uiteraard Paul Goosens, Jaap Kruithof, Tom Lanoye, Walter Zinzen en Etienne Vermeersch niet mochten ontbreken, zijn van mening dat de gerechtelijke uitspraak iedereen moet verontrusten die begaan is met democratie en gerechtigdheid.

 

Ze schrijven ondermeer het volgende: De indruk bestaat dat dit proces het sluitstuk vormt van een jarenlang volgehouden poging van politiek, media en gerecht om de betrokkenen en hun organisatie te demoniseren en criminaliseren.

 

Deze zin past perfect bij de veroordeling van de politieke partij Vlaams Blok. Zoals u weet werd jarenlang de wetgeving aangepast om uiteindelijk de rechtbank de kans te geven deze Vlaams-nationale partij als een ‘racistische formatie’ aan het kruis te kunnen nagelen.

 

Merkwaardig genoeg heb ik de ondertekenaars van het manifest ten voordele van Abou Jahjah toen niet horen protesteren.

 

11:53 Gepost door Francis Van den Eynde in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De Morgen toch …

paris10
 

Agnes Goyvaerts maakt al jarenlang deel uit van de redactie van De Morgen. Ze verzorgt ondermeer in deze krant - die zich links en progressief noemt - wekelijks een culinaire rubriek omtrent poepchique  en dure restaurants. Dit is blijkbaar echter nog niet voldoende voor de BCBG (Bon Chic, Bon Genre) aard van de betrokken gazet. Zaterdag 26 januari weidde Agnes Goyvaerts in de rubriek mode van dit ‘kwaliteitsdagblad’ een stuk aan de extreem dure juwelenzaak Boucheron die op de Place Vendôme in Parijs gevestigd is. In het artikel komt ondermeer een interview met een zekere mevrouw Emanuelli aan bod, manager van die zaak.

 Hieruit graag een citaat voor u: ‘gekleurde stenen zijn onze specialiteit, meer dan diamanten’, vertelt Emanuelli.Vorig jaar hebben we nog een robijn verkocht voor meer dan 10 miljoen euro’. Met voorzichtige handen neemt ze een halssnoer vast, bezet met meer dan 300 diamanten en robijnen, dat recent is afgewerkt. Het is een van de vijf creaties die niet op bestelling werden gemaakt, maar die dienen als showstukken voor de boetiek.’  In een soort extase gaat de redactrice van De Morgen dan verder met het volgende: ‘we mogen het even vasthouden, zelfs om de hals leggen, en toegeven dat het, neen, helemaal niet hindert, want soepel gemaakt is uit beweegbare onderdelen...’ In het Frans hebben ze een uitdrukking om het soort ‘links’ van De Morgen te kwalificeren: La gauche caviar. Ik vertaal dit in het Nederlands als: chichi links

11:52 Gepost door Francis Van den Eynde in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-01-08

Open brief aan Eric Defoort (vervolg)

Met mijn open brief aan voorzitter Defoort van de Vlaamse Volksbeweging verkondigde ik blijkbaar de mening van vele Vlaams-nationalisten. Dit meen ik althans te mogen afleiden uit de talrijke positieve reacties die ik ontving. Ik wens iedereen hiervoor van harte te bedanken.

 

Wel heb ik er nog iets aan toe te voegen. Ik ben Eric Defoort dankbaar omdat hij in gans zijn betoog het woord ‘pluralisme’ niet gebruikt heeft. Niet omdat de inhoud ervan mij niet zou aanstaan. Wel omdat dit begrip destijds door zijn voorgangers (ondermeer door Paul Daels) gebruikt werd om ‘rechts’ te verjagen in de hoop dat ‘links’ zou komen. IJdele hoop want dit laatste gebeurde niet zodat het woord pluralisme in feite niets meer en niets minder was dan de torpedo waarmede enkele grote Vlaamse tradities, en dan denk ik in het bijzonder aan de IJzerbedevaart, gekelderd werden.

 

Voor alle duidelijkheid ook dit is geen verwijt t.a.v. Defoort die ter zake geen enkele verantwoordelijk draagt.

 

14:22 Gepost door Francis Van den Eynde in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

14-12-07

Bescherm niet mij, bescherm mijn vrijheid.

In Nederland is er nogal wat te doen over het feit dat Geert Wilders een film maakt waarin hij de Koran verscheurt en ook over de kunstfoto’s van Soorah Herah waarop homoseksuele mannen te zien zijn die maskers dragen van de profeet Mohammed.

Een Nederlandse freelance journaliste die in Jordanië woont, schreef hierover in de NRC van woensdag 5 december een vrije tribune onder de tittel: bescherm niet mij, bescherm mijn vrijheid. Ze vertelt dat ze in een moslimland woont en dat als ze de islam achterlijk zou vinden ze dit daar niet zou durven vertellen. Sterker, dat ze op dit ogenblik al niet durft toegeven dat ze ongelovige is. Ongelovig is immers erger dan christen of joods. Volgens sommige moslims mogen ongelovigen trouwens worden gedood en respect kunnen ze uiteraard niet verwachten.  Ze leeft dus nu in angst.  Maar voegt er aan toe dat deze angst verergert wanneer ze denkt aan bovenvermelde film en foto’s. Toch vindt ze dat ze het voor Geert Wilders en Soorah Herah moet opnemen.

Ze zegt dat indien moslims zich bijvoorbeeld door de film beledigd voelen ze dan in Nederland maar naar de rechter moeten stappen. Hetzelfde geldt voor de kunstwerken van Soorah Herah.

Ze gaat ervan uit dat Nederland op de wet vertrouwt en dat bijgevolg conflicten langs de wettelijke weg dienen geregeld te worden.

Ze ergert zich dan ook aan het feit dat de Nederlandse regering volgens de kranten haar bezorgdheid heeft geuit omtrent de filmplannen. Ze vindt het maar niets dat de directeur van het museum waarvoor de bewuste foto’s bestemd waren, deze nu weigert.

Het probleem is, zo zegt ze, niet Wilders maar het feit dat in sommige delen van de wereld discussie onmogelijk is geworden en ze vindt dat we ons hiertegen moeten blijven verzetten. Provoceren mag nooit tot geweld leiden, wel tot gesprek en ook tot de rechtbank, als dat moet.

Helaas, zegt ze, lijkt de Nederlandse regering dat te vergeten: deze regering legt niet uit waarom een film als die van Wilders wel moet kunnen. In plaats daarvan wil het kabinet een gekozen parlementslid zijn mond doen houden door hem te wijzen op zijn ‘verantwoordelijkheid t.o.v. de samenleving’ (aldus de minister van justitie).  Ze stelt vast dat we meer en meer gaan naar een maatschappij die door angst gedomineerd wordt en dit kan niet aanvaard worden.

Daarom is zij de mening toegedaan dat zij, zelfs al brengt dit haar in Jordanië in de problemen, zowel het initiatief van Wilders als dat van Soorah Herah moet blijven verdedigen.

Moedige vrouw die journaliste. Zouden de Europese regeringen er geen voorbeeld aan nemen?

10:00 Gepost door Francis Van den Eynde in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-12-07

Hoe gek kan je worden?

De dag nadat in de Arteveldestad de gemeenteraad het verbod op het dragen van de islamitische hoofddoek door ambtenaren had goedgekeurd, verscheen in het Sint-Barbaracollege een leraar godsdienst met een hoofddoek op zijn hoofd. Dit was als protest bedoeld.

Kan het nog gekker?

10:45 Gepost door Francis Van den Eynde in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-12-07

Mille Collines: Leterme heeft gelijk.

Dat de Franstaligen fel gereageerd hebben op de uitspraak van Leterme waarin hij de RTBF vergeleek met de Rwandese haatzender "Radio Mille Collines" is niet abnormaal.
 
Politiek heerst in het Franstalig Brussel en in Wallonië wat ze in hun taal “la pensée unique” noemen.
 
Nog meer dan in Vlaanderen bepalen de heersende ideologieën daar wat mag en wat niet gezegd mag worden.
 
Er zijn als het ware een aantal fatsoensnormen opgedrongen en één daarvan luidt dat de RTBF nooit mag bekritiseerd worden, zeker niet om anti-Vlaamse standpunten want die worden door alle media van het zuiden van het land verkondigd.
 
Het zijn de reacties van de Vlaamse linkse intellectuelen die pas ergerlijk zijn.
 
Ik stel me de vraag of deze mensen wel ooit aandacht hebben voor wat in de Franstalige media, en dus ook op de RTBF, over de Vlamingen wordt verteld. (Misschien kennen ze geen Frans.)
 
Ik heb op deze webblog al meer dan eens de aandacht gevestigd op de ware Vlamingenhaat die het toch niet onbelangrijk dagblad zoals Le Soir nu al jaren ten toon spreidt.
 
Le Soir staat echter niet alleen, in het jongste nummer van Journaal verwijst Mark Grammens naar een uitspraak van de zogenaamde Walenkenner Guido Fonteyn in De Morgen van 8 april 2003: “Het pro-België gevoel (van de Franstaligen) berust in een zeer grote mate op een anti-Vlaamse houding”. Mark Grammens voegt hier het volgende aan toe: “Wie de laatste maanden uit masochisme of (zoals wij) uit beroepsplicht de Franstalige pers heeft gelezen of naar de Franstalige tv heeft gekeken, heeft een orgie van verdachtmaking, manipulatie van de opinie en ronduit van haat meegemaakt. Ik hoop dat iemand daar ooit eens een boek zal mee vullen tot lering van de Vlamingen die nog altijd denken dat de racisten onder hun volksgenoten dienen te worden gezocht, terwijl het dagelijks anti-Vlaams racisme van elke editie van Le Soir afdruipt.”
 
Hoogtijd dat links in Vlaanderen zich van zijn typisch “weg met ons”-gevoel bevrijd en de ogen voor de realiteit opent.

16:10 Gepost door Francis Van den Eynde in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |