FRANCIS VAN DEN EYNDE

Ik had het op deze weblog al eerder over Jaqueline Goossens uit Maldegem, die -waarschijnlijk met het oog op het verspreiden in de VS van het evangelie van de de politieke correctheid - in New York is gaan wonen en alvast vanuit de Big Apple in het dagblad De Morgen en het weekblad Knack stukken pleegt waarvan die politieke correctheid dermate afdruipt, dat ik een bijna sensueel genot beleef aan het lezen ervan.

In de krant van zaterdag jl. was het weer eens raak.  Onze Jaqueline had op vakantie in West-Vlaanderen aan een of andere feesttafel gezeten en daar kennis gemaakt met een jongeman, die politie-inspecteur in Brussel is maar die niet in de hoofdstad wil wonen omdat het er te gevaarlijk is.

Uiteraard voelde Jaqueline zich geroepen hierop vanuit “haar Amerikaanse ervaring” te reageren.  Ze had hem verteld dat de huidige toestand in Brussel niets was in vergelijking met het onveiligheidsklimaat dat in de jaren ’70 in New York heerste.  “Maar”, had ze eraan toegevoegd, “New York is nu volgens het FBI de veiligste stad van de VS geworden”.

Ze besefte waarschijnlijk niet dat ze hiermede een lans brak t.v.v. de drastische maatregelen die in de Amerikaanse megapool getroffen werden om ze opnieuw leefbaar te maken.

Ze vermeldde ook niet dat de burgemeester van New York om de wantoestanden aan te pakken de nultolerantie uitgevonden had.  Deze nultolerantie, die dan toch efficiënt blijkt te functioneren wordt nochtans constant door de geestesgenoten van de betrokken dame verketterd.

Wanneer zullen die linkse madammen nu eens logisch en consequent durven denken en spreken?

Tenslotte nog een uitsmijter: Jaqueline Goossens vertelde dat toen ze de betrokken politieman uit Brussel aan het woord hoorde, ze de bezettingsleger-mentaliteit herkende die in New York zo veel kwaad bloed heeft gezet, nl. de manier van denken van agenten die van buitenaf worden aangevoerd, geen voeling hebben met de plaats waar ze de orde handhaven, enz…

Het is duidelijk: zelfs vanuit New York kan onze Jaqueline beoordelen of politiemensen al dan niet voeling hebben met wat in Brussel gebeurt.

Ze is geniaal, vindt u ook niet?

N.a.v. de exploten van een Limburgse seriemoordenaar en vooral van de verslaggeving ervan, wordt deze dagen in onze vaderlandse pers duchtig door journalisten gediscuteerd over welk nieuws zij dienen te brengen en op welke wijze dit moet gebeuren.

Hierbij wordt uiteraard zowel naar de deontologie verwezen als naar de morele plicht die op de schouders van de verslaggevers zou rusten m.b.t. de gevolgen die hun manier van nieuws brengen in de maatschappij zou kunnen veroorzaken.

Mij komt het vreemd voor dat journalisten nu nog moeten discuteren over de wijze waarop zij hun werk dienen uit te  voeren terwijl er al meer dan 200 jaar kranten bestaan, maar bovendien lijkt het mij niet zo moeilijk een aantal regels vast te stellen waaraan verslaggevers zich dienen te houden.

Het is dan ook mijn bedoeling hier af en toe een vuistregel m.b.t. het uitoefenen van het beroep van journalist in herinnering te brengen omdat ik meen dat hiertegen maar al te vaak wordt gezondigd.

Eerst en vooral zou ik het willen hebben over het feit dat de gebrachte informatie juist moet zijn.

Dat dit niet altijd het geval is, wil ik illustreren met een voorbeeld dat niet onmiddellijk een zware politieke impact heeft, maar niettemin boekdelen spreekt;

Sinds enkele jaren organiseert het stadsbestuur van Gent een van de eerste zondagen van januari een nieuwjaarsreceptie voor de inwoners van de stad en dit telkens op het Sint-Baafsplein, m.a.w. tussen het Belfort en de Sint-Baafskathedraal. 

Elk jaar verschijnt hierover een verslag in een aantal kranten uiteraard ook bij het persagentschap Belga.

Of deze informatie gefundeerd is en als serieus moet beschouwd worden, is echter zeer de vraag.

Zo waren er in 2007 volgens Belga 6.500 aanwezigen en volgens het Nieuwsblad/De Gentenaar 10.000.

In 2008 waren dit er volgens Belga en Het Nieuwsblad/De Gentenaar 7.300, volgens Het Laatste Nieuws 10.000.

In 2009 waren er dan weer 6.500 volgens Het Nieuwsblad/De Gentenaar en voor 2010 maakte deze krant gewag van 8.000 aanwezigen.

Wie weet dat n.a.v. een optreden van Clouseau, dat tijdens de Gentse Feesten van 2005 plaats vond, het stadsbestuur geëist had dat er niet meer dan 5.000 mensen toegelaten zouden worden omdat het plein anders overvol zou zijn met alle gevolgen vandien, beseft onmiddellijk dat alle cijfers die ik hierboven heb geciteerd, uitsluitend op fantasie berusten.

Eén zaak is duidelijk: de nieuwjaarsreceptie van het Gentse stadsbestuur heeft nooit meer dan 5.000 deelnemers gekend.  In tegendeel.

Maar ja, het is nu eenmaal politiek correct om telkens de initiatieven van het stadsbestuur zo positief mogelijk in het daglicht te stellen.

Mij niet gelaten, maar hoe kan je de kranten die op deze wijze verslag uitbrengen nog au sérieux nemen?

In het stuk “The battle of the bottle” stelde ik dat dit evenement zich voorgedaan had in 1982.

Ik had mij in dit verband laten inspireren door een aantal artikels die hieromtrent in een aantal kranten verschenen zijn.

Een goede vriend, die ook bij het evenement aanwezig was en wiens objectiviteit ik onmogelijk in twijfel kan trekken, heeft er mijn aandacht op gevestigd dat deze “veldslag” in werkelijkheid in 1981 plaats vond.

Ik had mij eveneens op deze schrijfsels gebaseerd om te vertellen dat n.a.v. dit incident de NSV uit de PFK werd gezet.

Dezelfde correspondent vestigde er mijn aandacht op dat het pas in 1984 was dat deze maatregel werd getroffen en deze niets te maken had met wat zich in ’81 voordeed.

Ik neem graag akte van deze verbeteringen.

Eens te meer blijkt dat men bij ons de media niet mag vertrouwen en om eerlijk te zijn ook het eigen geheugen niet.

HET VERSCHIL VAN DIFFERENTIE BIJ HET GENTSE STADSBESTUUR

Tijdens de gemeenteraad van maart stelde Vlaams-Belanggemeenteraadslid Geert De Jaeger een vraag over het fenomeen van “comazuipen” in Gent (dit is naar verluidt een nieuwe rage bij sommige jongeren die erop neerkomt zo snel mogelijk veel alcohol te drinken en om ter vlugst lazarus te zijn).

Burgemeester Termont (sp.a) antwoordde toen dat er geen enkele reden was om zich zorgen te maken en dit aan de hand van cijfers die hij bij de politiediensten en door buurtonderzoek had verzameld.

Het dagblad De Gentenaar vond het niettemin nodig tijdens de Gentse Feesten een jongeman van 14 jaar op pad te sturen met de opdracht op een uur tijd zoveel mogelijk alcohol te kopen.  

De oogst die hij verzamelde was indrukwekkend en ging van sterke drank over wijn tot bier.

Een paar weken terug bracht de krant hierover een groot artikel.  Op basis van deze informatie stelde het socialistisch gemeenteraadslid Reynebau dan ook op 14 oktober aan het stadsbestuur dezelfde vraag als deze van Vlaams-Belanger De Jaeger waarvan sprake hierboven.

Het was deze keer de socialistische schepen Balthazar die de honneurs waarnam.  Merkwaardig: zijn antwoord hield precies het tegenovergestelde in van wat de burgemeester in maart had gezegd.  In tegenstelling met deze laatste was de schepen echt verontrust.  Hij had het o.m. over een extra sensibiliserende actie die hoogstnodig was.  Conclusie: in Gent hangt het antwoord van het stadsbestuur aan een gemeenteraadslid af van de politieke kleur van deze laatste.

DE DIFFERENTIE VAN HET VERSCHIL BIJ HET NIEUWSBLAD/DE GENTENAAR

Bij de redactie van Het Nieuwsblad/De Gentenaar is het van hetzelfde laken een pak.

Voor enkele maanden heeft de redactie een dossier gepubliceerd over de waarneembare gebreken van alle stations van o.m. Oost- en West-Vlaanderen.

Mijn goede vriend en collega Peter Logghe, die Kamerlid is voor West-Vlaanderen en ikzelf hadden daarover een aantal parlementaire vragen gesteld.

Op 11 september maakte Het Nieuwsblad/De Gentenaar zich hierover vrolijk door het volgende te schrijven:

“Sinds parlementsleden weten dat journalisten op het einde van de rit wel eens gaan kijken hoe actief ze geweest zijn - onder meer door het aantal parlementaire vragen te tellen - gaan sommige gekozenen in overdrive. En dat hoeft niet lastig te zijn. Het Nieuwsblad lichtte dit voorjaar alle treinstations door. VB'ers Francis Van den Eynde en Peter Logghe namen daar een kopietje van en stuurden vervolgens een schriftelijke vraag over elk station waar iets aan schort.
Het houdt iedereen bezig, het kost niet veel moeite en het lijkt een beetje alsof je hard aan het werk bent. Voor sommige gekozenen moet het niet meer zijn.”

Mijn verbazing was dan ook groot toen ik ontdekte dat De Gentenaar zich deze keer niet ergerde aan het politiek gevolg dat aan een gepubliceerd dossier gegeven werd en bovendien daags na de vraag van Reynebau niet alleen gans de eerste bladzijde van het stedelijk nieuws hieraan besteedde, maar een en ander bovendien ook nog met een grote titel op de voorpagina van de krant aankondigde.  Mijn verbazing steeg ten top toen ik de naam zag van de journalist die het stuk had geschreven.  Ik had immers een andere verslaggever van De Gentenaar tijdens de betrokken commissie gezien…  Zou het kunnen dat de redactie van het Nieuwsblad/De Gentenaar politieke initiatieven beoordeelt op basis van de ideologische overtuiging van de mandataris die ze neemt?

Twee Turkse verkiezingskandidaten hebben in Gent folders in het Turks verspreid.  Uiteraard heeft het Vlaams Belang geprotesteerd (we hebben ons steeds tegen Franstalige pamfletten in Vlaanderen verzet en dit was niet met de bedoeling ze door Turkse te vervangen…).

De betrokken kandidaten Fatma Pehlivan, Sp.a-schepen in Gent en Veli Yüksel, de coming man van de christendemocraten in de Arteveldestad hebben onze partij echter ook een dienst bewezen.

Het verspreiden van folders in het Turks toont immers aan dat deze twee “specialisten” zeer goed weten dat heel wat mensen die bij ons stemrecht gekregen hebben, nog steeds het Nederlands niet machtig zijn.  Ze spreken ze dus in het Turks aan.  Nochtans hebben de mensen allemaal onze nationaliteit.  Anders zouden zij immers ook geen stemrecht hebben.

Conclusie: een massa immigranten kreeg van dit regime een Belgisch paspoort zonder enig bewijs van inburgering te kunnen voorleggen. 

Dat is nu precies de stelling die het Vlaams Belang al jarenlang verkondigt.  Wie had ooit kunnen vermoeden dat de bewijzen, die zwart op wit aantonen dat wij gelijk hebben, uit die hoek zouden komen?

Koen Dillen, die Europees parlementslid is voor het Vlaams Belang, heeft van zijn vader Karel de smaak geërfd van het op de voet volgen van het reilen en zeilen van politiek en cultuur in Frankrijk.

Karel Dillen verzorgde immers jaren lang onder de naam Sacha de wekelijkse kroniek over Frankrijk die in ’t Pallieterke onder de titel “Si la France…” verscheen (dit was een verwijzing naar de film “Si la France m’était contée” van Sacha Guitry).

Deze warme belangstelling voor onze zuiderburen blijkt eens te meer uit de formidabele biografie van François Mitterand, die Koen onder het pseudoniem Vincent Gounod bij de Nederlandse uitgeverij Aspekt liet verschijnen.

Dit lijvige werk werd in het algemeen zeer goed onthaald en kreeg in Nederland een zeer gunstige kritiek, ook in links gerichte dag- en weekbladen en dit zelfs nadat de identiteit van de auteur uitlekte.

Ook Vlaanderen reageerde positief.  Zo bracht Klara een enthousiast stuk over het boek.

Maar toen in dit klein landje van ons vernomen werd dat Dillen van het Vlaams Belang de auteur was, veranderde het klimaat volledig.  

Een voorlopig hoogtepunt in dit verband: de linkse Antwerpse boekhandel De Groene Waterman, die al drie maanden lang het werk verkocht, haalde het onmiddellijk uit zijn rekken op de wijze waarop grootwarenhuizen niet langer voeding aanbieden waarvan vermoed wordt dat het met salmonella is besmet.

De aanhangers van de linkse chichi hebben het steeds over de bekrompenheid van Vlaanderen.  Ze hebben gelijk.  Ze zorgen er zelf voor.

Wat er ook van zij, Koen Dillen reageerde vrijdag jl. met de open brief die ik u in extenso overmaak:

OPEN BRIEF AAN ‘DE GROENE WATERMAN’

Censuur in Vlaanderen

Geachte,

In Knack van afgelopen woensdag – ik neem aan dat het geen aprilvis was - vernam ik gisteren dat uw boekhandel mijn boek over de Franse president François Mitterrand uit de rekken heeft gehaald, nu bekend raakte dat ondergetekende schuilgaat achter de pseudoniemen Vincent Gounod en Maarten van der Roest. In de Standaard-boekhandels is het boek wel te krijgen, maar alleen op bestelling. In Nederland ligt het overal in de etalages.

Sta me toe hierbij volgende bedenkingen te maken.

• ‘De Groene Waterman’ censureert mij alleszins niet op grond van de inhoud van mijn boek, anders had u het enkele maanden geleden niet in huis gehaald en zo lang te koop aangeboden. Neen, u censureert naar eigen zeggen niet op inhoud, maar op identiteit. Vlaams Belangers komen er niet in, punt. Niet wat in een boek staat, telt derhalve voor de censor, maar wel wie schrijft. Een loepzuiverder voorbeeld van essentialistisch denken, kan ik mij moeilijk voor de geest halen.

• In Nederland reageerde de linkse radiozender VPRO in het zondags boekenprogramma op 29 maart, na een ongetwijfeld té lovende bespreking van mijn boek, geïntrigeerd op het feit dat een Vlaams Belanger in Vlaanderen onder schuilnaam moet publiceren. "Eigenlijk zouden we met die man moeten praten", zei de journalist van dienst op het einde van de bespreking. Vlaanderen is Nederland niet. In Vlaanderen geldt vandaag de omerta voor publicaties van Vlaams Belang-mandatarissen, zelfs als het om geschriften gaat die helemaal niet partijpolitiek zijn.

• Uitgeverij Aspekt is een huis dat zich niet bezondigt aan hokjesdenken. Het CIDI (Centrum Informatie en Documentatie Israël) publiceert er, net zoals Jan Peter Balkenende die er "Anders en beter" uitgaf. Leon Trotski's biografie van Stalin verscheen er in heruitgave. SP-leider Jan Marijnissen gaf er zijn boek "Nieuw optimisme" uit, Ronald van Raak "Het rijke rooie leven" met een voorwoord van dezelfde Marijnissen. De linkse Vlaamse publicist Piet de Moor publiceerde er een vlot geschreven anti-Vlaams Belang-pamflet onder de titel "Brieven aan mijn postbode, Will Tura en Peter Vandermeersch". Zowel linkse als rechtse auteurs zijn er welkom.

• Toen enkele jaren geleden de stalinistische hagiografie Een andere kijk op Stalin van de maoïst Ludo Martens overal te koop werd aangeboden en er pagina's besprekingen over verschenen in de Vlaamse pers, maakte niemand bezwaar, en zo hoort het. Het boek van mijn collega Karim van Overmeire over de Guldensporenslag mocht nergens verkocht worden, want hij is Vlaams Belanger. Zo functioneert Vlaanderen vandaag.

• Nederland is geëvolueerd sinds de Fortuyn-revolte. De linkse kerk in Vlaanderen heeft vandaag nog altijd een probleem met intellectuele diversiteit. Waarbij ik niet alle linkse intellectuelen over dezelfde kam scheer. Wie "François Mitterrand" openslaat, zal zien dat ik mijn boek heb opgedragen aan wijlen Georges Adé, die na zijn overlijden in oktober 1992 nog een in memoriam kreeg op de voorpagina van De Morgen. Hij behoorde ook tot die Vlaamse linkse kerk en schreef ooit nog, naast zijn - onder het pseudoniem Laurent Veydt verschenen - 'nouveaux romans', een vlammend schotschrift tegen Nieuw Rechts. Maar hij was tevens de begeesterende hoogleraar Franse letterkunde aan de Katholieke Vlaamse Hogeschool die generaties studenten, waaronder mezelf, de liefde voor de Franse taal en literatuur meegaf. Open van geest en zeker niet iemand die boeken zou censureren wegens de identiteit van de auteur. Hij was destijds ook laaiend enthousiast als promotor van mijn verhandeling over de Franse schrijver en collaborateur Robert Brasillach.

• En tenslotte Mitterrand. Weet ‘De Groene Waterman’ dat de socialistische president dweepte met de schrijver Drieu la Rochelle, Don Juan zoals hij, fascist, antisemiet, collaborateur, vriend van Aragon en Malraux en tijdens de Duitse bezetting hoofd van de Nouvelle Revue Française van Gallimard ? Of dat hij dweepte met Jacques Chardonne, uit zijn geboortestreek, die ook 'fout' was tijdens de oorlog en in 1942 op bezoek ging bij Goebbels ?

De zelfverklaarde Vlaamse intellectuelen spreken vol afschuw over boekverbrandingen in het nationaal-socialistische Duitsland, maar blijken in de praktijk een goede leerling van dat systeem. Anno 2009 worden boeken van politieke tegenstanders zelfs niet meer verbrand, ze worden gewoon niet uitgegeven.

Aan de échte vrije intellectuelen in Vlaanderen, doe ik dan ook graag volgende oproep: maak van de gelegenheid gebruik om de dwaze censuur en de hedendaagse brandstapels aan te klagen.

Koen Dillen

Geachte directieleden,

Betreft: uw uitnodiging voor de “VIP-evening” van 1 april aanstaande.

Het evenement “VIP-evening” van 1 april waarop u me uitnodigt, zal ongetwijfeld zeer interessant zijn, maar toch zal ik er niet op aanwezig zijn. De uitnodiging is immers uitsluitend in het Engels opgesteld ook al worden de toespraken aangekondigd in Dutch/French.

Aangezien ik van mening ben dat het ongepast is dat een Kamerlid uit Vlaanderen door een firma die in datzelfde Vlaanderen gevestigd is, in een andere taal dan het Nederlands aangesproken wordt, zal ik dus verstek moeten laten gaan voor deze manifestatie die only for registered guests op April the 1st zal doorgaan op de Havenlaan 2/ Avenue du Port 1080 Brussels.

Met beleefde groeten,

Francis Van den Eynde

Volksvertegenwoordiger

Zondag 22 februari kreeg het geboortehuis van Paul van Ostaijen een herdenkingsplaket. Naar aanleiding daarvan verscheen in De Standaard der Letteren van vrijdag 20 februari een overschouwend stuk van Marc Reynebeau. Toch merkwaardig dat deze goeroe van chi-chi-links in Vlaanderen vergat te vermelden dat van Ostaijen Vlaamsgezind was en in het activisme terechtkwam, zodat deze dichter, die inderdaad bij de jongeren nog steeds sterk op prijs wordt gesteld (Boem! Paukenslag), na de eerste wereld oorlog in Duitsland moest onderduiken.

Opvallend hoe selectief de geschiedenis door mensen zoals Reynebeau behandeld wordt.

Naar verluidt heeft het Gentse stadsbestuur opnieuw een prijs in de wacht gesleept. Deze keer die van het beste Finance Team. Die zou verdiend zijn door de stedelijke financiële administratie. Moeilijk moet dit niet geweest zijn. Gisteren stelde ik  tijdens het vragenuurtje in de gemeenteraad een vraag naar de kosten die de buitenlandse reizen van burgemeester en/of van schepenen in 2005, 2006 en 2007 met zich mede hebben gebracht.

Het antwoord van de schepen van schepen van financiën was  simpel en eenvoudig: deze kosten zijn in de stedelijke boekhouding niet te achterhalen. Waarna hij hulpeloos naar de burgemeester keek en suggereerde dat voor 2009 de comptabiliteit anders zou worden georganiseerd zodat dit in de toekomst wel mogelijk zou zijn.

Commentaar lijkt mij hier overbodig.

Foei Groot-Brittannië

Hoera voor Oranje

Weg met België

Het Nederlandse parlementslid Geert Wilders werd vorige week in het Britse parlement verwacht. Hij was immers door een lid van het Hoger Huis uitgenodigd om er zijn islamkritische film te komen voorstellen. Verbazing alom: bij zijn aankomst in Londen werd Wilders in opdracht van de Britse regering opgepakt en teruggestuurd. Wie zou ooit kunnen denken hebben dat zoiets in het land van de ‘freedom of speech’ mogelijk zou zijn. De islam houdt er het bewind, zoals  waarschijnlijk in andere Westerse landen, toch zeer sterk in zijn greep. Foei voor de capitulatie van Groot-Brittannië.

Maar bravo Nederland. De regering van dat land vond het immers niet enkel nodig om met klem tegen de uitwijzing te protesteren, maar stuurde bovendien zijn ambassadeur naar de luchthaven om er Wilders bij te staan.

Zou u zich kunnen inbeelden dat België zoiets zou doen wanneer een parlementslid van het Vlaams Belang de toegang tot een ander EU-land zou worden geweigerd?

De vraag stellen, is ze beantwoorden.