03-01-08

Albert Van Saksen-Coburg, too little too late

large_321432

Sommigen zullen het moeilijk kunnen geloven, maar ik luister elk jaar met de nodige aandacht naar de kerstboodschap van “Zijne majesteit de koning”.

Alhoewel alles op een typisch zalvende toon geschreven en uitgesproken wordt, kan toch tussen de lijnen door de hartslag van het regime worden gehoord.

Dit jaar was er bijvoorbeeld geen tijd voor de klassieke wollige oproep tot wereldsolidariteit en het steeds wederkerende refrein van de boodschap die de multiculturele maatschappij voor ons inhoudt.  Dit jaar ging alle aandacht naar de regeringscrisis, waarvan beweerd werd dat ze nu voorbij is, en vooral naar de boodschap dat de “Belgen” mekaar meer moeten respecteren en zelfs een concrete oproep voor meer tweetaligheid.  Uit een en ander kan zonder meer afgeleid worden dat Laken meer dan ongerust is over het voortbestaan van België en dat alle hens aan dek geroepen worden om het zinkend staatsschip boven water te houden.  Ook de onhandigheid die hier door de monarchie tentoon gespreid wordt, spreekt boekdelen over de paniek die zich van de salons van het regime heeft meester gemaakt. 

Hoe is het anders te verklaren dat Albert II, wiens vrouw hier bijna 50 jaar woont en nog geen Nederlands kent, het aandurft om de mensen aan te zetten tot het leren van de andere landstaal?  Die oproep tot tweetaligheid kon vroeger misschien hebben kunnen inslaan, tenminste in Vlaanderen, maar die tijd is voorbij.  Zeker bij de Vlamingen.  Wie - behalve de redactieleden van De Morgen en een aantal VRT-journalisten – gelooft nog in de goede wil van de Franstaligen om Nederlands te leren?  Ik ben er van overtuigd dat de kerstboodschap van Albert dit jaar in Vlaanderen met een hartelijke lach werd aanhoord.  De kranten en vooral de lezersbrieven die erin verschijnen, spreken boekdelen. 

Albert II zou moeten begrijpen dat zijn oproep tot tweetaligheid veel te laat komt en dat het feit dat de meeste leden van zijn familie niet echt voldoen aan deze tweetaligheidsvereiste, de geloofwaardigheid van de boodschap sterk in het gedrang brengt. 

Conclusie: de paniek van het regime is terecht.  België is veroordeeld.

13:00 Gepost door Francis Van den Eynde in Politiek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.