11-01-08

Bedenkingen bij feestvieren en…allochtonen

souguir

Het stadsbestuur van Gent organiseert elk jaar op het Sint-Baafsplein een massanieuwjaarsreceptie voor de inwoners van de stad.

Ik verneem uit de krant dat de voorzitter van Open VLD in de gemeenteraad, die zelf van Tunesische afkomst is, dit jaar tot de vaststelling kwam dat er ei zo na geen migranten aan deze festiviteit deelnamen.  Dit is rijkelijk laat, want het is nooit anders geweest.  Wat er ook van zij, Sami Sougiur – dit is de naam van de betrokken liberaal – gaat een gezamenlijk initiatief op poten zetten van al de allochtone gemeenteraadsleden van de Arteveldestad (zij zijn met zes) om hier verandering in te brengen.  Hij wil dat het stadsbestuur speciale initiatieven zou ontwikkelen om de allochtonen naar de receptie te doen komen.  Hij meent immers dat het informatie is die deze mensen tekort komen en wil speciaal fondsen voor een en ander vrijmaken. 

Sami Sougiur vergist zich.  De afwezigheid van Turken en Marokkanen op de nieuwjaarsreceptie van de stad of op andere festiviteiten zoals bv. de Gentse Feesten (ook daar nemen ze zeer weinig aan deel) heeft niets te maken met een gebrek aan informatie.  Wel met het feit dat deze mensen veel minder geïntegreerd zijn (of willen zijn) dan men ons probeert wijs te maken.

Er is immers niets dat zo identiteitsgebonden is als feest vieren.  Zo kan u bv. – indien u er de tijd en het geld voor hebt – naar het carnaval van Rio de Janeiro trekken waar u ongetwijfeld zult genieten van de prachtige stoeten en van de demonstraties van de sambascholen, maar dit zal niet beletten dat u steeds een buitenstaander zal blijven voor wat betreft de diepere ziel van de gebeurtenis.  Echt feest vieren betekent immers kennis, begrip en aanvoelen hebben van de tradities waaruit het evenement voortvloeit en bovendien de ongeschreven gedragscode kennen waaraan elk deelnemer zich op straffe van de facto uitsluiting dient te houden.  Een voorbeeld: een carnaval in het Rijnland is een viering van een soort absolute vrijheid.  Tijdens het carnaval mag je in Keulen alles doen.  Bv.: als man een dikke laag lippenstift op je lippen aanbrengen en dan een politieagent in dienst op de wang gaan zoenen zodat de sporen van je kus zichtbaar zullen blijven.  Maar je kan bv. niet de rokken van een voorbijkomende dame voor je plezier gaan optillen.  M.a.w. zelfs in deze absolute vrijheid zijn vele zaken niet mogelijk. 

Ook sensibiliteit voor wat er zich tijdens een feest afspeelt, heeft een identiteit.  Zo zou je best een jazzfan kunnen zijn (dit is voor mij het geval) en een avond gaan doorbrengen in een vnl. door zwarten bezochte jazzclub in New York.  De muziek zal er wel prachtig zijn maar zou het niet zeer pretentieus zijn te beweren dat je ze op dezelfde wijze beleeft als de aanwezige mensen uit Harlem?  Ik bedoel maar: om aan een feest écht deel te nemen moet je er jezelf thuis in voelen en dit in de diepere betekenis van het woord.  Anders blijf je in het beste geval maar een toeschouwer.  Ik denk dat de allochtonen in Gent en in de andere steden dit al lang hebben begrepen en ze bijgevolg liever thuis blijven dan aanwezig te zijn op manifestaties waar ze niet veel aan hebben.  Dure publiciteitscampagnes zullen hier niets aan verhelpen.

15:16 Gepost door Francis Van den Eynde in Politiek | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

In uw persbericht zegt u dat u wilt meehelpen om dit te realiseren. Hoe ziet u dit? Hier lees ik veeleer een standpunt

Gepost door: Hannah Berger | 12-01-08

De commentaren zijn gesloten.