23-01-08

Open brief aan dhr. Eric Defoort, voorzitter van de Vlaamse Volksbeweging

vvb

 

Geachte heer voorzitter,

Beste Eric,

 

Ik schrijf deze brief ten persoonlijken titel en in de hoedanigheid van iemand die al sinds jaar en dag actief is in de Vlaamse Beweging, maar dan in wat het “rechtse” kamp genoemd wordt.

Ik zet “rechts” tussen aanhalingstekens omdat voor wat mij betreft de begrippen “links” en “rechts” ook maar een relatieve waarde hebben.

 

Ik heb zaterdag jl. (18 januari) naar je nieuwjaarstoespraak voor de Vlaamse Volksbeweging geluisterd en er heel wat nieuwe en frisse klanken in gevonden, zodat ik er enthousiast voor kon applaudisseren.

Je zal het mij echter niet kwalijk nemen wanneer ik je vertel dat er ook nogal wat stof voor discussie in zat; daar wil ik dan ook eventjes op ingaan.

 

Net als jij betreur ik dat wat zich in Vlaanderen links van het centrum opstelt, uiterst schichtig tot beslist afwijzend t.o.v. de Vlaamse Beweging en de Vlaams-nationale bezorgdheden reageert. 

Je voegt hieraan toe dat de historicus die je bent hiervoor wel diverse oorzaken kan aanduiden en dat de Vlaamse Beweging, indien ze tot enige kritische zelfreflectie in staat is, moet weten dat ze hierbij in eerste orde niet met een beschuldigend vingertje naar derden moet wijzen, maar integendeel het best aan een dichteres uit lang vervlogen tijden denkt: “’t Is goed in eigen hert te kijken…”

 

Dit zal allemaal wel juist zijn, maar ik durf er je toch aan herinneren dat links niet altijd vreemd gestaan heeft t.o.v. de Vlaamse Beweging. 

Dit was zeker niet zo in de beginjaren.  Mag ik verwijzen naar de zeer nationalistische standpunten van Emile Moyson en César De Paepe, mensen die nu nog steeds door het officiële socialisme in dit land als “founding fathers” worden beschouwd?  Hier moet ik jammer genoeg aan toevoegen dat het huidige officiële socialisme helemaal niets afweet van het radicale flamingantisme van deze figuren, naar wie nochtans de socialistische mutualiteiten respectievelijk van Gent en Brussel werden genoemd.

De amateurhistoricus in mij zegt mij dat dit voornamelijk te maken heeft met de socialistische generatie die hen opvolgde, en dan denk ik in het bijzonder aan figuren zoals Anseele.  Zij werden immers electoraal afhankelijk van Wallonië (Anseele werd voor de eerste keer in Luik verkozen) en werden zeer sterk beïnvloed door een totaal verkeerd begrepen internationalisme, dat van oorsprong marxistisch was.

 

Met andere woorden: zoals de Vlaamse Beweging ongetwijfeld een aantal fouten gemaakt heeft, mag toch gesteld worden dat de linkse beweging in dit land de Vlaamse trein heeft gemist en… - erger - in heel wat gevallen nog steeds mist.

 

Ik bedoel maar dat de (bijna-)afwezigheid van links in de Vlaamse Beweging zeker niet uitsluitend te wijten is aan het feit dat deze laatste toch steeds weer een rechtse koers gaan varen is.  Maar dit heb je ook niet beweerd, vermits je stelde dat links vanuit een groot atavisme bij ons schrikbarend conservatief reageert en omgaat met de nationale problematiek.

Alleen wil ik aantonen dat de rechtse impact op de Vlaamse Beweging voor een groot deel ook te verklaren is door de bewuste afwezigheid van links in deze emanciperende strijd.

 

Ook mag wel eens gezegd worden dat de zeer opmerkelijke en tegennatuurlijke  aanhankelijkheid van links in Vlaanderen t.o.v. de monarchie en van het Belgisch establishment (“Onze linkse angst voor Vlaanderen en ons onvermogen om daar offensief en vernieuwend in te denken, maken ons de facto Belgicistisch en extreem behoudsgezind.  En zo worden we objectieve bondgenoten van conservatieve krachten als een monarchie en addellijk-racistische burgemeesters.” – Luc Van Doorslaer in De Morgen van 16 november 2007) voornamelijk te verklaren valt door het feit dat België aan links een dominantie toekent die het op democratische wijze in Vlaanderen nooit zou kunnen halen.

Bart Eeckhout, chef-redacteur van De Morgen, reageerde op bovenvermeld stuk van Van Doorslaer met een artikel waarin hij letterlijk zei: “Vlaanderen is van nature rechts.  In een onafhankelijke staat behoort links structureel tot de minderheid… Voor links dierbare verworvenheden komen aldus op de tocht te staan…”

 

Na dit verduidelijkt te hebben, kan ik je zeggen dat ik enthousiast ben over jouw pogingen om links en rechts - met respect voor hun verschillen en hun democratisch recht om deze te belijden – te bundelen om samen de strijd voor de onafhankelijkheid van Vlaanderen aan te gaan.

Indien je dit lukt, zal deze strijd een prefiguratie zijn van het Vlaanderen dat we willen:  een onafhankelijk land van vrije Vlamingen, die, vrank en zonder vrees voor verkettering en morele brandstapels, voor hun mening mogen uitkomen.

Ik maak immers deel uit van een partij die aan den lijve ondervonden heeft wat diabolisering kan betekenen.

 

Je hebt het begrepen.

Ik wens uit gans mijn hart dat je hierin zult slagen.

 

Met vriendelijke groeten en de beste wensen voor het nieuwe jaar,

 

 

Francis Van den Eynde

Volksvertegenwoordiger               

 

 

NB: Ik hou niet van het woord “kaakslagflamingantisme”.  Het is door de “weldenkenden” uitgevonden om de Vlaamse Beweging belachelijk te maken.  Maar ik hou al evenmin van de inhoud die achter dit woord schuilgaat.  Ik zou het graag vervangen zien door: “kontschopflamingantisme”, dat dan gebruikt kan worden tegen iedereen die de Vlaamse belangen in het gedrang brengt.

 

15:49 Gepost door Francis Van den Eynde in Politiek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.