FRANCIS VAN DEN EYNDE

Het leven is duur en de koopkracht daalt. Tijd dus om de dotaties van het Belgisch vorstenhuis te indexeren. Dit jaar gebeurde dit maar liefst met 800.000 euro.

Hier volgen de bedragen in dalende orde van grootte die jaarlijks naar onze geliefde Koninklijke familie gaan :

• Aan koning Albert en zijn echtgenote die nog steeds geen behoorlijk Nederlands spreekt: ruim 10 miljoen euro;
• Aan koningin Fabiola, die weduwe is: 1.472.000 euro;
• Aan kroonprins Filip en zijn gezin: 940.000 euro;
• Aan prinses Astrid en haar Habsburgse familie: 326.000 euro;
• Aan prins Laurent, zijn tweetalige echtgenote Claire (ze spreekt Frans en Engels) en zijn kroost: 318.000 euro.

Het is maar dat u het zou weten!

Op initiatief van de Gentse professor Herman De Ley van wie gerust kan gezegd worden dat hij niet alleen islamofiel is maar zelfs islamomaan, hebben 33 zogenaamde Vlaamse intellectuelen, kunstenaars en opiniemakers in De Standaard van 26 januari een opiniestuk gepleegd om te protesteren tegen de strafrechterlijke veroordeling die de AEL-leiders Ahmed Azzuz en Dyab Abou Jahjah eind vorig jaar opgelopen hebben voor rellen die zich eind 2002 in Antwerpen voordeden en waarbij beide heren, volgens de rechtbank een belangrijke rol zouden gespeeld hebben.  De ondertekenaars van het stuk waarbij uiteraard Paul Goosens, Jaap Kruithof, Tom Lanoye, Walter Zinzen en Etienne Vermeersch niet mochten ontbreken, zijn van mening dat de gerechtelijke uitspraak iedereen moet verontrusten die begaan is met democratie en gerechtigdheid.

Ze schrijven ondermeer het volgende: De indruk bestaat dat dit proces het sluitstuk vormt van een jarenlang volgehouden poging van politiek, media en gerecht om de betrokkenen en hun organisatie te demoniseren en criminaliseren.

Deze zin past perfect bij de veroordeling van de politieke partij Vlaams Blok. Zoals u weet werd jarenlang de wetgeving aangepast om uiteindelijk de rechtbank de kans te geven deze Vlaams-nationale partij als een ‘racistische formatie’ aan het kruis te kunnen nagelen.

Merkwaardig genoeg heb ik de ondertekenaars van het manifest ten voordele van Abou Jahjah toen niet horen protesteren.

Agnes Goyvaerts maakt al jarenlang deel uit van de redactie van De Morgen. Ze verzorgt ondermeer in deze krant - die zich links en progressief noemt - wekelijks een culinaire rubriek omtrent poepchique  en dure restaurants. Dit is blijkbaar echter nog niet voldoende voor de BCBG (Bon Chic, Bon Genre) aard van de betrokken gazet. Zaterdag 26 januari weidde Agnes Goyvaerts in de rubriek mode van dit ‘kwaliteitsdagblad’ een stuk aan de extreem dure juwelenzaak Boucheron die op de Place Vendôme in Parijs gevestigd is. In het artikel komt ondermeer een interview met een zekere mevrouw Emanuelli aan bod, manager van die zaak.

Met mijn open brief aan voorzitter Defoort van de Vlaamse Volksbeweging verkondigde ik blijkbaar de mening van vele Vlaams-nationalisten. Dit meen ik althans te mogen afleiden uit de talrijke positieve reacties die ik ontving. Ik wens iedereen hiervoor van harte te bedanken.

Wel heb ik er nog iets aan toe te voegen. Ik ben Eric Defoort dankbaar omdat hij in gans zijn betoog het woord ‘pluralisme’ niet gebruikt heeft. Niet omdat de inhoud ervan mij niet zou aanstaan. Wel omdat dit begrip destijds door zijn voorgangers (ondermeer door Paul Daels) gebruikt werd om ‘rechts’ te verjagen in de hoop dat ‘links’ zou komen. IJdele hoop want dit laatste gebeurde niet zodat het woord pluralisme in feite niets meer en niets minder was dan de torpedo waarmede enkele grote Vlaamse tradities, en dan denk ik in het bijzonder aan de IJzerbedevaart, gekelderd werden.

Voor alle duidelijkheid ook dit is geen verwijt t.a.v. Defoort die ter zake geen enkele verantwoordelijk draagt.

Geachte heer voorzitter,

Beste Eric,

Ik schrijf deze brief ten persoonlijken titel en in de hoedanigheid van iemand die al sinds jaar en dag actief is in de Vlaamse Beweging, maar dan in wat het “rechtse” kamp genoemd wordt.

Ik zet “rechts” tussen aanhalingstekens omdat voor wat mij betreft de begrippen “links” en “rechts” ook maar een relatieve waarde hebben.

Ik heb zaterdag jl. (18 januari) naar je nieuwjaarstoespraak voor de Vlaamse Volksbeweging geluisterd en er heel wat nieuwe en frisse klanken in gevonden, zodat ik er enthousiast voor kon applaudisseren.

Je zal het mij echter niet kwalijk nemen wanneer ik je vertel dat er ook nogal wat stof voor discussie in zat; daar wil ik dan ook eventjes op ingaan.

Net als jij betreur ik dat wat zich in Vlaanderen links van het centrum opstelt, uiterst schichtig tot beslist afwijzend t.o.v. de Vlaamse Beweging en de Vlaams-nationale bezorgdheden reageert. 

Je voegt hieraan toe dat de historicus die je bent hiervoor wel diverse oorzaken kan aanduiden en dat de Vlaamse Beweging, indien ze tot enige kritische zelfreflectie in staat is, moet weten dat ze hierbij in eerste orde niet met een beschuldigend vingertje naar derden moet wijzen, maar integendeel het best aan een dichteres uit lang vervlogen tijden denkt: “’t Is goed in eigen hert te kijken…”

Dit zal allemaal wel juist zijn, maar ik durf er je toch aan herinneren dat links niet altijd vreemd gestaan heeft t.o.v. de Vlaamse Beweging. 

Dit was zeker niet zo in de beginjaren.  Mag ik verwijzen naar de zeer nationalistische standpunten van Emile Moyson en César De Paepe, mensen die nu nog steeds door het officiële socialisme in dit land als “founding fathers” worden beschouwd?  Hier moet ik jammer genoeg aan toevoegen dat het huidige officiële socialisme helemaal niets afweet van het radicale flamingantisme van deze figuren, naar wie nochtans de socialistische mutualiteiten respectievelijk van Gent en Brussel werden genoemd.

De amateurhistoricus in mij zegt mij dat dit voornamelijk te maken heeft met de socialistische generatie die hen opvolgde, en dan denk ik in het bijzonder aan figuren zoals Anseele.  Zij werden immers electoraal afhankelijk van Wallonië (Anseele werd voor de eerste keer in Luik verkozen) en werden zeer sterk beïnvloed door een totaal verkeerd begrepen internationalisme, dat van oorsprong marxistisch was.

Met andere woorden: zoals de Vlaamse Beweging ongetwijfeld een aantal fouten gemaakt heeft, mag toch gesteld worden dat de linkse beweging in dit land de Vlaamse trein heeft gemist en… - erger - in heel wat gevallen nog steeds mist.

Ik bedoel maar dat de (bijna-)afwezigheid van links in de Vlaamse Beweging zeker niet uitsluitend te wijten is aan het feit dat deze laatste toch steeds weer een rechtse koers gaan varen is.  Maar dit heb je ook niet beweerd, vermits je stelde dat links vanuit een groot atavisme bij ons schrikbarend conservatief reageert en omgaat met de nationale problematiek.

Alleen wil ik aantonen dat de rechtse impact op de Vlaamse Beweging voor een groot deel ook te verklaren is door de bewuste afwezigheid van links in deze emanciperende strijd.

Ook mag wel eens gezegd worden dat de zeer opmerkelijke en tegennatuurlijke  aanhankelijkheid van links in Vlaanderen t.o.v. de monarchie en van het Belgisch establishment (“Onze linkse angst voor Vlaanderen en ons onvermogen om daar offensief en vernieuwend in te denken, maken ons de facto Belgicistisch en extreem behoudsgezind.  En zo worden we objectieve bondgenoten van conservatieve krachten als een monarchie en addellijk-racistische burgemeesters.” – Luc Van Doorslaer in De Morgen van 16 november 2007) voornamelijk te verklaren valt door het feit dat België aan links een dominantie toekent die het op democratische wijze in Vlaanderen nooit zou kunnen halen.

Bart Eeckhout, chef-redacteur van De Morgen, reageerde op bovenvermeld stuk van Van Doorslaer met een artikel waarin hij letterlijk zei: “Vlaanderen is van nature rechts.  In een onafhankelijke staat behoort links structureel tot de minderheid… Voor links dierbare verworvenheden komen aldus op de tocht te staan…”

Na dit verduidelijkt te hebben, kan ik je zeggen dat ik enthousiast ben over jouw pogingen om links en rechts - met respect voor hun verschillen en hun democratisch recht om deze te belijden – te bundelen om samen de strijd voor de onafhankelijkheid van Vlaanderen aan te gaan.

Indien je dit lukt, zal deze strijd een prefiguratie zijn van het Vlaanderen dat we willen:  een onafhankelijk land van vrije Vlamingen, die, vrank en zonder vrees voor verkettering en morele brandstapels, voor hun mening mogen uitkomen.

Ik maak immers deel uit van een partij die aan den lijve ondervonden heeft wat diabolisering kan betekenen.

Je hebt het begrepen.

Ik wens uit gans mijn hart dat je hierin zult slagen.

Met vriendelijke groeten en de beste wensen voor het nieuwe jaar,

Francis Van den Eynde

Volksvertegenwoordiger               

NB: Ik hou niet van het woord “kaakslagflamingantisme”.  Het is door de “weldenkenden” uitgevonden om de Vlaamse Beweging belachelijk te maken.  Maar ik hou al evenmin van de inhoud die achter dit woord schuilgaat.  Ik zou het graag vervangen zien door: “kontschopflamingantisme”, dat dan gebruikt kan worden tegen iedereen die de Vlaamse belangen in het gedrang brengt.

Dirk Van Melkebeke, kabinetschef van Vlaams minister Frank Vandenbroucke, is een intellectueel en komt daar voor uit door mensen in het Latijn uit te schelden (Jaques Brel had het in een van zijn liedjes over die mensen die Latijn geleerd hebben omdat papa dat niet had gedaan).  Van Melkebeke vond het dan ook nodig, naar eigen zeggen althans, een aankomst van Marie-Rose Morel in het Vlaams Parlement te begroeten met de uitspraak: “Mens cruella in corpore pulchro” (dit betekent: “een wrede geest in een mooi lichaam” en is uiteraard geïnspireerd op de uitdrukking “mens sana in corpore sano”, of “een gezonde geest in een gezond lichaam”). 

Deze verfijnde kenner van de klassieke talen was dermate tevreden over zijn “bon mot” dat hij het nodig vond dit op papier te zetten en in de vorm van een lezersbrief naar De Standaard te sturen.  De hoofdredacteur van deze “kwaliteitskrant” was dermate onder de indruk van deze subtiele humor dat hij de brief ook nog publiceerde. 

Yves Desmet, politiek hoofdredacteur van die andere “kwaliteitskrant” De Morgen, was nog meer gecharmeerd.  In zijn editoriaal van zaterdag 19 januari noemt deze coryfee van progressief Vlaanderen, die meestal niet al te gul met complimenten omspringt, het schrijven van Dirk Van Melkebeke “een leuke lezersbrief”.  Desmet ergert zich aan het feit dat het Vlaams Belang het in een reactie die vrijdag verspreid werd, had over “een bijzonder grove en vernederende belediging”.  In zijn artikel vindt Yves Desmet het dan ook niet alleen nodig –hierin waarschijnlijk geïnspireerd door de stijl van een aantal buitenlandse “kwaliteitskranten” zoals Bild Zeitung en The Sun- over Marie-Rose nog wat meer roddels te verspreiden, maar ook het Vlaams Belang op de vingers te tikken.  Deze partij, die het steeds weer heeft over vrije meningsuiting, zou immers niet mogen protesteren wanneer een tegenstander hier gebruik van maakt.

Yves Desmet, logisch met zichzelf, zou het dan waarschijnlijk ook niet erg vinden indien van hem zou gezegd worden dat hij over een inquisiteursbrein onder een arisch kapsel beschikt…

NB: de waarheid heeft haar rechten.  Minister Vandenbroucke heeft in het openbaar en op een ondubbelzinnige wijze zijn kabinetschef voor deze uitschuiver op de vingers getikt.

Ik heb heel vaak beweerd, ook op deze weblog, dat de geschiedenis aantoont dat de christen-democraten, wanneer het er op aankomt te moeten kiezen tussen de belangen van Vlaanderen en het Belgisch establishment, steeds t.v.v. België overstag zijn gegaan.

Ik moet dan ook deemoedig bekennen dat ik met enige verbazing de regeringscrisis van de laatste zeven maanden heb gade geslaan.

De CD&V hield het been stijf.  Sterker, de CD&V bleef het been stijf houden.

Dit was iets dat volledig nieuw was in de politieke constellatie van dit land.  “Le CD&V nouveau est arrivé” leek stilaan een realiteit te worden.

Sinds dit weekend weten we dat dit een illusie was.  N.a.v. de nieuwjaarsreceptie van de christen-democraten hoorden we immers de kandidaat-eerste minister Yves Leterme verklaren dat hij zich vnl. zou bekommeren over de sociale belangen van Vlamingen, maar ook van Walen en Brusselaars, terwijl zijn vriend Etienne van de NMBS –die nu partijvoorzitter is- het had over het feit dat de politiek zich moet bezig houden met wat de mensen echt bekommert.  M.a.w.: men nam het socialistische discours over. 

Het is dus duidelijk: de CD&V heeft de bocht genomen.  Er komt wel een regering maar geen grote staatshervorming en het is zelfs zeer de vraag of de definitieve splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde wel zal doorgevoerd worden en indien dit toch gebeurt, tegen welke prijs.

Er is dus niets nieuws onder de zon.  Wanneer het er echt op aankomt, dan capituleren de christen-democraten…  Er zijn nog zekerheden in het leven!

Yves Leterme had zeker geen ongelijk toen hij de RTBF vergeleek met de Rwandese haatzender Radio Mille Collines. Te pas en te onpas worden de Franstalige luisteraars en kijkers door deze openbare omroep gemanipuleerd en politiek bijgestuurd.  Als het moet worden hiervoor leugens noch desinformatie gespaard.  Dit bleek eens te meer uit de uitzending die gisterenavond gewijd was aan de koningskwestie.  Zelfs dit geschiedkundig programma (de feiten zijn tussen de 60 en 70 jaar oud) werd gebruikt om de Vlamingen in een kwaad daglicht te stellen.  Alles begon met historische leugens.  Zo werd beweerd dat de neutraliteitspolitiek, die vanaf ’36 door de Vlamingen opgedrongen werd, met zich mede had gebracht dat toen de oorlog op 1 september ’39 tussen Duitsland enerzijds en Frankrijk en Engeland anderzijds uitbrak, België 2/3 van zijn troepen aan de Franse grens opstelde en slechts 1/3 aan de Duitse grens.  Hieruit moest volgens de RTBF blijken hoe sterk de Belgische politiek toen al door een pro-Duitse (lees:Vlaamse) lobby werd gemanipuleerd.  Welnu, dit mobilisatieverhaal klopt van geen kanten.  Er stonden wel enkele troepen aan de Franse grens om de schijn van neutraliteit op te houden, maar vanzelfsprekend werd het leger hoofdzakelijk aan de oostgrens opgesteld (hebben ze bij de RTBF nooit van het fort van Eben-Emaal gehoord?).  Sterker, er bestond een geheim akkoord tussen België, Frankrijk en Engeland waarin o.m. afgesproken werd welk deel van het front door de legers van die respectievelijke landen voor hun rekening zou genomen worden in het geval dat Duitsland België binnenviel.  Toen dit op 10 mei ’40 gebeurde, trokken Franse en Britse regimenten dan ook onmiddellijk de grens over.  Het is duidelijk dat de verhaaltjes van de RTBF bedoeld zijn om de Walen wijs te maken dat het de schuld is van de Vlamingen dat de Wehrmacht zo vlug het land kon overrompelen.  En zo ging het zgn. historisch programma zijn gang verder.  Er wordt met zo veel woorden gesuggereerd dat in ’50 de ultra-Leopoldisten (en dat zijn uiteraard ook de Vlamingen) zich voor een burgeroorlog klaar maakten.  Wie op de hoogte is van het pre-revolutionair klimaat dat toen in Wallonië heerste, weet wel beter.
Het slot van het programma wil ik u toch ook niet onthouden: volgens de RTBF ligt de oorzaak van de huidige Belgische crisis in de koningskwestie van toen en is uit die zelfde koningskwestie wat genoemd werd “een republikeinse, Vlaams-nationale en extreem-rechtse partij ontstaan die als 1 van de gevaarlijkste politieke formaties van Europa mag beschouwd worden.  Nu weet u waar Karel Dillen de mosterd haalde toen hij het Vlaams Blok/Vlaams Belang oprichtte…  Uiteraard wordt aan het Waalse publiek niet verteld dat de Vlaamse beweging en het Vlaams-nationalisme in het bijzonder uitsluitend een gezonde reactie waren en nog steeds zijn op het onrecht dat de Franstaligen  de Vlamingen sinds 1830 hebben aangedaan (la Belgique sera Latine ou ne sera pas).  De koningskwestie is slechts een anekdote in dit verhaal.  Toen bleek immers dat Leopold, die in België bij referendum een meerderheid van 58% gehaald had en in Vlaanderen van 74%, niet mocht regeren omdat de Walen dit niet wilden.  Met andere woorden: ook toen legde een Waalse minderheid aan een meerderheid van Vlamingen haar wil op…

Het stadsbestuur van Gent organiseert elk jaar op het Sint-Baafsplein een massanieuwjaarsreceptie voor de inwoners van de stad.

Ik verneem uit de krant dat de voorzitter van Open VLD in de gemeenteraad, die zelf van Tunesische afkomst is, dit jaar tot de vaststelling kwam dat er ei zo na geen migranten aan deze festiviteit deelnamen.  Dit is rijkelijk laat, want het is nooit anders geweest.  Wat er ook van zij, Sami Sougiur – dit is de naam van de betrokken liberaal – gaat een gezamenlijk initiatief op poten zetten van al de allochtone gemeenteraadsleden van de Arteveldestad (zij zijn met zes) om hier verandering in te brengen.  Hij wil dat het stadsbestuur speciale initiatieven zou ontwikkelen om de allochtonen naar de receptie te doen komen.  Hij meent immers dat het informatie is die deze mensen tekort komen en wil speciaal fondsen voor een en ander vrijmaken. 

Sami Sougiur vergist zich.  De afwezigheid van Turken en Marokkanen op de nieuwjaarsreceptie van de stad of op andere festiviteiten zoals bv. de Gentse Feesten (ook daar nemen ze zeer weinig aan deel) heeft niets te maken met een gebrek aan informatie.  Wel met het feit dat deze mensen veel minder geïntegreerd zijn (of willen zijn) dan men ons probeert wijs te maken.

Er is immers niets dat zo identiteitsgebonden is als feest vieren.  Zo kan u bv. – indien u er de tijd en het geld voor hebt – naar het carnaval van Rio de Janeiro trekken waar u ongetwijfeld zult genieten van de prachtige stoeten en van de demonstraties van de sambascholen, maar dit zal niet beletten dat u steeds een buitenstaander zal blijven voor wat betreft de diepere ziel van de gebeurtenis.  Echt feest vieren betekent immers kennis, begrip en aanvoelen hebben van de tradities waaruit het evenement voortvloeit en bovendien de ongeschreven gedragscode kennen waaraan elk deelnemer zich op straffe van de facto uitsluiting dient te houden.  Een voorbeeld: een carnaval in het Rijnland is een viering van een soort absolute vrijheid.  Tijdens het carnaval mag je in Keulen alles doen.  Bv.: als man een dikke laag lippenstift op je lippen aanbrengen en dan een politieagent in dienst op de wang gaan zoenen zodat de sporen van je kus zichtbaar zullen blijven.  Maar je kan bv. niet de rokken van een voorbijkomende dame voor je plezier gaan optillen.  M.a.w. zelfs in deze absolute vrijheid zijn vele zaken niet mogelijk. 

Ook sensibiliteit voor wat er zich tijdens een feest afspeelt, heeft een identiteit.  Zo zou je best een jazzfan kunnen zijn (dit is voor mij het geval) en een avond gaan doorbrengen in een vnl. door zwarten bezochte jazzclub in New York.  De muziek zal er wel prachtig zijn maar zou het niet zeer pretentieus zijn te beweren dat je ze op dezelfde wijze beleeft als de aanwezige mensen uit Harlem?  Ik bedoel maar: om aan een feest écht deel te nemen moet je er jezelf thuis in voelen en dit in de diepere betekenis van het woord.  Anders blijf je in het beste geval maar een toeschouwer.  Ik denk dat de allochtonen in Gent en in de andere steden dit al lang hebben begrepen en ze bijgevolg liever thuis blijven dan aanwezig te zijn op manifestaties waar ze niet veel aan hebben.  Dure publiciteitscampagnes zullen hier niets aan verhelpen.

Sommigen zullen het moeilijk kunnen geloven, maar ik luister elk jaar met de nodige aandacht naar de kerstboodschap van “Zijne majesteit de koning”.

Alhoewel alles op een typisch zalvende toon geschreven en uitgesproken wordt, kan toch tussen de lijnen door de hartslag van het regime worden gehoord.

Dit jaar was er bijvoorbeeld geen tijd voor de klassieke wollige oproep tot wereldsolidariteit en het steeds wederkerende refrein van de boodschap die de multiculturele maatschappij voor ons inhoudt.  Dit jaar ging alle aandacht naar de regeringscrisis, waarvan beweerd werd dat ze nu voorbij is, en vooral naar de boodschap dat de “Belgen” mekaar meer moeten respecteren en zelfs een concrete oproep voor meer tweetaligheid.  Uit een en ander kan zonder meer afgeleid worden dat Laken meer dan ongerust is over het voortbestaan van België en dat alle hens aan dek geroepen worden om het zinkend staatsschip boven water te houden.  Ook de onhandigheid die hier door de monarchie tentoon gespreid wordt, spreekt boekdelen over de paniek die zich van de salons van het regime heeft meester gemaakt. 

Hoe is het anders te verklaren dat Albert II, wiens vrouw hier bijna 50 jaar woont en nog geen Nederlands kent, het aandurft om de mensen aan te zetten tot het leren van de andere landstaal?  Die oproep tot tweetaligheid kon vroeger misschien hebben kunnen inslaan, tenminste in Vlaanderen, maar die tijd is voorbij.  Zeker bij de Vlamingen.  Wie - behalve de redactieleden van De Morgen en een aantal VRT-journalisten – gelooft nog in de goede wil van de Franstaligen om Nederlands te leren?  Ik ben er van overtuigd dat de kerstboodschap van Albert dit jaar in Vlaanderen met een hartelijke lach werd aanhoord.  De kranten en vooral de lezersbrieven die erin verschijnen, spreken boekdelen. 

Albert II zou moeten begrijpen dat zijn oproep tot tweetaligheid veel te laat komt en dat het feit dat de meeste leden van zijn familie niet echt voldoen aan deze tweetaligheidsvereiste, de geloofwaardigheid van de boodschap sterk in het gedrang brengt. 

Conclusie: de paniek van het regime is terecht.  België is veroordeeld.