01-02-08

Margaretha Guidone, slachtoffer van de politiek

soeursourire
Soeur Sourire was halfweg de jaren ‘60 een jonge non uit de orde der Dominicanessen die enkele eenvoudige frisse liedjes die ze zelf gecomponeerd had, op plaat had gezet. Het werd een wereldsucces. Ze haalde zelfs nummer één op de Amerikaanse hitparade.

 

Soeur Sourire besefte echter niet dat ze dit allemaal niet zo zeer te danken had aan haar liedjes dan wel aan het feit dat ze de eerste ‘zingende non’ was. Na een paar maanden was die sensatie er echter af en verdween ze opnieuw in de anonimiteit. Wat ze ook deed om hier uit weg te geraken, het mocht niet baten. Eén en ander bracht met zich mede dat ze aan dit kortstondig contact met roem en eer, een zware kater overhield. Ze was het noorden kwijt. Na heel wat strubbelingen verliet ze het klooster,  kwam naar verluidt met drugs in contact en ging een lesbische verhouding aan. Ze pleegde uiteindelijk zelfmoord.

 

Ik dacht aan dit droevig verhaal toen ik vernam dat Margaretha Guidone naar Canada wil verhuizen om zich daar als ‘ecologische vluchteling’ te vestigen. Waarschijnlijk bent u al vergeten wie Margaretha Guidone was. Het gaat om die brave huisvrouw die een goed jaar terug dermate onder de indruk kwam van de beruchte film van Al Gore, An inconvenient truth, dat ze een aantal regeringsleden en politici aanschreef om hen te vragen de prent te bekijken. Eén of andere spindokter van het toenmalige paars bewind zag in dat initiatief een mogelijkheid om in de media een flinke campagne ten voordele van de regering te voeren. De militante huisvrouw kreeg dan ook prompt een vedettestatus. Ze werd geprezen, gelauwerd en geëerd als het ‘gezond verstand van de gewone volksmens die zich bewust is van de ecologische ramp die we tegemoet gaan indien er geen dringende maatregelen worden getroffen’. Dit alles gaf aan een aantal ministers dan weer de kans om in de kranten, radio en televisie te vertellen dat Margaretha hen had wakker geschud en dat ze onmiddellijk zouden overgaan tot het treffen van alle passende en nodige maatregelen. Het ging zelfs zo ver dat Bruno Tobback Margaretha meenam naar de klimaatconferentie van de Verenigde Naties in Nairobi waar ze in zijn plaats het spreekgestoelte mocht bestijgen.

 

Aan Margaretha en ook aan ons werd verteld dat ze wereldberoemd geworden was en dat was ze ook. Ten minste in België …

 

Ze liet zich uiteindelijk overtuigen om voor de SP.A. aan de verkiezingen deel te nemen… Op een onverkiesbare plaats weliswaar.

 

Het werd helemaal geen succes. Integendeel.

 

Daarom was de citroen die Margaretha Guidone heette, politiek uitgeperst. De dame rendeerde niet meer en werd dus ook nergens meer naar voor gebracht.

 

Begrijpt u dat ik aan Soeur Sourire dacht toen ik vernam dat Margaretha naar Canada wil vertrekken? Alleen was de zingende non het slachtoffer van omstandigheden en de huisvrouw dat van kille politieke spelletjes.

10:01 Gepost door Francis Van den Eynde in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Nav film op vtm deze avond over Soeur sourire en je link naar M Guidone kan ik je visie alleen maar bevestigen : kdenk ook dat in regelmaat door geloofs- of politieke machtsstructuren Frankensteins monsters worden geschapen, uitgemolken in de media en gedumpt aan hun lot overgelaten en dat dit exponentieel toeneemt door de mate van mediacultuur. Spijtig dat het meestal de beste intenties het moeten ontgelden.

Gepost door: b m | 28-10-11

De commentaren zijn gesloten.