13-06-08

Open brief aan dhr. Eric Defoort, voorzitter van de Vlaamse Volksbeweging

defoort

Mijnheer de voorzitter,

Eric,

 

Ik blijf je met de voornaam aanspreken omwille van de talrijke lange en boeiende gesprekken die wij de jongste jaren hebben gevoerd, maar beken onmiddellijk dat ik je deze brief schrijf omdat ik pijnlijk verbaasd  ben door wat je vertelt in je pas verschenen Knack-interview.  

 

Je zal je ongetwijfeld mijn vorige open brief herinneren (op 23 januari van dit jaar,

ten persoonlijken titel geschreven zoals dit epistel, maar toen n.a.v. je nieuwjaarstoespraak voor de VVB).  Ik was enthousiast over de nieuwe en frisse klanken die ik erin meende te horen en was het met jou eens wanneer je vaststelde dat links zich de laatste jaren opmerkelijk – en laat ons zeggen op een bijna tegennatuurlijke wijze – aan de kant schaarde van de monarchie en van het Belgisch establishment.  Ik was ook oprecht blij toen ik je de mensen van deze strekking hoorde oproepen om zich consequent aan de kant van Vlaanderen en van de onafhankelijkheidsgedachte op te stellen. 

Je verklaarde in die tijd dat je links en rechts – met respect voor hun verschillen en hun democratisch recht om deze te belijden – wou bundelen om samen de strijd voor die onafhankelijkheid aan te gaan.

Mijn antwoord hierop was letterlijk: “Indien je dit lukt, zal deze strijd een prefiguratie zijn van het Vlaanderen dat we willen: een onafhankelijk land van vrije Vlamingen, die, vrank en zonder vrees voor verkettering en morele brandstapels, voor hun mening mogen uitkomen.”

Ik wist dat dit in overeenstemming was met wat je toen zelf dacht en aanvoelde. 

Je zal dan ook begrijpen dat ik geschokt reageer wanneer je nu, een paar maanden later, dit alles overboord gooit.

Uit al wat je nu zegt, blijkt immers een soort minachting voor al de mensen die zich radicaal flamingantisch opstellen.  Erger: je deinst er niet voor terug woorden uit hun context te halen om de mensen van de Vlaamse Beweging in een verkeerd daglicht te stellen (Weet je dat dit een methode is die Le Soir al jaren toepast?).  Je verwijst bv. naar de slogan “Franse ratten, rol uw matten”, die de “griezels” – het woord is van jou – van Voorpost en Tak scandeerden bij de “meeting de soutien” van de geschorste burgemeesters. 

De meer dan professionele historicus die jij bent, zou toch moeten weten dat het hier om de titel gaat van een lied dat in Vlaanderen maar vooral in Nederland gezongen werd toen in 1814 het Franse bezettingsleger van Bonaparte door de geallieerden van toen uit onze lage landen werd verjaagd.  Net zoals je best weet dat de mensen die deze slogan gebruiken, niet dromen van een etnische zuivering maar wel van een Vlaanderen waarvan het Nederlandse erfgoed in al zijn facetten door de Franstalige inwijkelingen wordt aanvaard en gerespecteerd.

  

Verder stel ik vast dat je je nu ook op het louter partijpolitieke vlak begeeft.  Dit meerbepaald door je uitval tegen de nieuwe voorzitter van het Vlaams Belang, die met het oog op een betere verdediging van de gemeenschappelijke zaak tot een bundeling van een aantal Vlaamse politieke krachten tracht te komen.

Ik wou je hieromtrent zeggen dat je als voorzitter van een vereniging, die zich terecht buiten en boven de partijpolitiek opstelt, verheugd zou moeten zijn dat een politieke formatie bereid gevonden wordt verder te kijken dan het onmiddellijke electorale eigenbelang.

 

Ik zou zo nog een tijdje kunnen doorgaan en je beweringen uit het interview stuk voor stuk weerleggen of tegenspreken.  Maar wat heeft dit voor zin?  Je hebt voor de salonfähigkeit gekozen en zoekt op dit ogenblik blijkbaar graag het gezelschap van die postmodernistische “intellectuelen” die in de Vlaamse salons (van de Brusselse Dansaertstraat bv.) zich achter een glas Toscaanse wijn vrolijk maken over het flamingantisch verzet tegen de verengelsing en zich ergeren aan het feit dat er een behoorlijk aantal Vlamingen bestaat dat de Brusselse rand wil verdedigen.

Die ironie en zelfs het feit dat zij regelmatig vanwege chi-chilinks (mijn vertaling van “la gauche caviar”) een mes in de rug gestoken krijgen, heeft deze laatsten, die het zelfs aandurven (Stel je voor!) nog eens op het zangfeest te gaan zingen, nooit belet trouw te blijven aan de zaak.

Het is bij hen dat ik mij thuis voel.  Zij waren er altijd.  De anderen zijn voor mij welkom, maar moeten in de meeste gevallen nog komen.

 

Met rebelse groeten,

 

Francis Van den Eynde

Vlaams-nationalist

  

NB: Je zal wel gemerkt hebben dat de Vlaams-nationalisten, die men zo vaak onverdraagzaamheid en kleinzieligheid verwijt, weliswaar kritisch, maar toch met meer enthousiasme op je nieuwjaarstoespraak gereageerd hebben dan de “linksen”, voor wie de oproep in eerste instantie bedoeld was.

16:19 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vvb, knack, eric defoort |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.