06-08-08

AAN ALEKSANDER SOLZJENITSYN, OP DE DAG VAN ZIJN BEGRAFENIS

solz

Ik heb je niet gekend, vermetele oude vriend, maar dat jij het vaandel van de vrijheid manmoedig hebt gediend, dat weet ik niettemin, zoals ‘t eenieder weet, die in deze wereld zijn brood in schaamte eet.

Ik kon er niet aan weerstaan dit stuk te laten beginnen met een parafrase op het beroemde – en dus dissidente - kettersgedicht dat Willem Elsschot schreef ter ere van de geëxecuteerde Vlaams-nationalist August Borms.

Ketter en dissident, twee titels die perfect bij Solzjenitsyn passen.  Voor hem waren ze waarschijnlijk eretitels.  Hij had er alleszins veel voor over. Tien jaar opsluiting in een streng Sovjetwerkkamp, allerlei andere pesterijen van het regime (zelfs zijn nationaliteit werd hem ontnomen) en tenslotte ballingschap.  Dit belette hem echter niet boeken te schrijven waarin hij het aandurfde te vertellen wat er werkelijk gebeurde in die Sovjetunie, die door zoveel linkse intellectuelen uit het westen als een paradijs werd beschouwd.

Een dag in het leven van Ivan Desinovich, Het Kankerpaviljoen en In de eerste cirkel zijn stuk voor stuk harde aanklachten tegen het totalitair systeem dat toen over Rusland heerste.  Het eerste van deze boeken kon hij nog in eigen land uitgeven.  De twee volgende moest hij in het buitenland laten drukken.  Dit belette niet dat ze ook in de Sovjetunie werden gelezen, maar dan via het Samizdat-circuit, dat getypte exemplaren van verboden werken ondergronds verspreidde via lezers die zelf in gevaar kwamen als ze ermee betrapt werden.

In 1970 won Solzjenitsyn de Nobelprijs voor Literatuur.  Hij durfde hem niet gaan afhalen omdat hij er praktisch zeker van was dat hij dan zijn land niet meer zou binnen mogen.  Toen in 1973 De Goelagarchipel verscheen, zijn opus magnus, waarin hij al de informatie over de Sovjet-concentratiekampen die hij door de jaren heen had kunnen verzamelen, bekend maakte, was het hek helemaal van de dam.  De KGB (De geheime dienst van de Sovjets) zette alles op het spel om dit werk te kunnen vinden en in beslag te nemen, maar het raakte toch in het buitenland.

Uiteindelijk werd hij, zoals reeds gezegd, van zijn nationaliteit beroofd en uitgewezen.

Solzjenitsyn verhuisde naar het westen, maar veroorzaakte ook daar de nodige heibel.  Hij ergerde zich met luide stem aan de decadente liberale en materialistische  maatschappij waarin wij leven en kon zijn kritiek soms zeer scherp uiten.  Ik herinner mij zijn uitspraak “Het verschil tussen oost en west? In het oosten mag je niets zeggen.  In het westen mag je alles zeggen, maar het dient tot niets.”

Bovendien kon weldenkend links niet goed over de baan met Solzjenitsyn.  In tegenstelling met wat zij steeds willen doen geloven, was hij immers van mening dat het stalinisme niet zomaar een “accident de parcours” was in de geschiedenis van het marxisme.  In De Goelagarchipel toonde hij duidelijk aan dat de Sovjet-concentratiekampen al in functie waren vanaf de machtsovername door Lenin, en Stalin dus enkel maar consequent de lijn van zijn voorganger had doorgetrokken. 

Zoiets hoorden ze niet graag ter linkerzijde.  Solzjenitsyn ondermijnde immers heel hun marxistische levensfilosofie en dat deed pijn.

Ook nu nog bij zijn overlijden hebben “ze” hem proberen onschadelijk te maken.  Zo wordt in de meeste krantenartikels beweerd dat De Goelagarchipel een kritiek is van het stalinisme, terwijl wie het werk gelezen heeft best weet dat vanaf de eerste hoofdstukken ook Lenin serieus onder vuur wordt genomen.

Het is ook opmerkelijk dat de artikels die beschouwingen brengen over deze grote Rus – zeker in de zgn. kwaliteitskranten – pas op de laatste bladzijden verschenen. 

Maandagavond werd in het radionieuws van 18u zijn dood pas bekend gemaakt nadat gewag gemaakt was van een verkeersongeval in West-Vlaanderen en van een brand in Chatelet bij Charleroi.  Vergelijk dit eens met de heisa die de media gemaakt hebben n.a.v. het overlijden van Hugo Claus, een man wiens moed er zich toe beperkte het katholieke Vlaanderen af en toe eens als pispaal te gebruiken.  Solzjenitsyn stoort dus nog altijd.  Ik denk dat hij er trots zou op geweest zijn. 

Deze man, die tijdens de Tweede Wereldoorlog als artilleriecommandant aan het front gestaan heeft, meer dan tien jaar in een werkkamp gezeten heeft, enz…. heeft tenminste aan zijn leven een heroïsche dimensie kunnen geven waarvan onze Vlaamse chi-chi-intellectuelen, die met tuitlipjes zijn naam uitspreken, zelfs niet kunnen dromen.

Vaart wel, rebel!

 

 

 

 

 

15:51 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (3) | Tags: literatuur, stalin, lenin, nobelprijs, solzjenitsyn |  Facebook |

Commentaren

Slechts één woord: fe-no-me-naal !

Gepost door: Rebel N | 06-08-08

Mijnheer Van den Eynde heeft overschot van gelijk.

Gepost door: Lord M | 09-08-08

Altijd lachen met extreem rechts.
Solzjenitsyn kant zich tegen de concentratiekampen van Stalin. U steunt hem daarin, maar had u hem ook gesteund als hij een Duitser was geweest, en tegen de concentratiekampen van Hitler van leer was getrokken?
U kaapt deze schrijver, doet gewoon alsof U, een notoir negationist, racist en nationaal-socialist, aan hetzelfde zeel trekt als een groot auteur als Solzjenitsyn.
Ook lollig: als hij als artilleriecommandant aan het front stond, tegen wie streed hij dan? Inderdaad, de axismogendheden. En aangezien we zo'n van zijn van onze eigen vlaamse nazi's, de Oostfronters, hoe slagen we er dan hij die 'onze jongens' bestreed, op te hemelen, meneer Van den Eynde.
Solzjenitsyn zal herinnerd worden als schrijver van grootse literaire werken, U hoogtens als auteur van bekrompen rechtse blogtekstjes.

Gepost door: Jon | 10-08-08

De commentaren zijn gesloten.