FRANCIS VAN DEN EYNDE

De verkiezingen in Zuid-Afrika zijn achter de rug. 

Zoals te verwachten viel, werden ze gewonnen door het ANC en zal Zuma president worden.

De overwinning van het ANC is behoorlijk groot, al haalt de partij voor de eerste keer geen tweederde meerderheid en is ze de controle kwijt over de provincie Westkaap, waar de oppositie 51% gehaald heeft.  Dit laatste is echter een schrale troost.  Het ANC blijft in dit grote Afrikaanse land de lakens uitdelen. 

Het feit dat ik de term “schrale troost” gebruik, zal voor de aanhangers van de linkse kerk als een soort vloek overkomen.  Een streng links dogma schrijft immers voor dat er niet aan mag getwijfeld worden dat met het ANC-regime Zuid-Afrika een schitterende toekomst tegemoet gaat. 

En toch…in De Morgen van 22 april verscheen een open brief van Breyten Breytenbach aan Nelson Mandela die er niet om liegt.  Zeker niet wanneer je weet dat Breytenbach, die een geduchte tegenstander van het Apartheidsregime was en reeds in 1962 in ballingschap ging, één van de grote iconen van links is.

Wat hij vertelt mag ik u niet onthouden.  Ik citeer letterlijk:

“Ik spreek over hoe we er nu voor staan. Onlangs had ik de kans een tijdje door te brengen in Zuid-Afrika. Ik kom daar niet meer zo vaak en ik besef heel goed in hoeverre ik de gave ben verloren om het land instinctief te 'lezen'. Ik ben het contact kwijtgeraakt, misschien omdat het oppervlak vaak zo glibberig van bloed is.

Ik besef ook dat ik, als zoveel anderen, geconditioneerd ben geraakt door de verwachting van het ergste. Met die eeuwige parade van corrupte clowns met macht op alle niveaus, hun incompetentie en onverschilligheid, hun arrogantie als overwinnaars in de geschiedenis, dronken van een cultuur van 'ik heb er recht op', met de sfeer van naderend onheil die in de lucht hangt vanwege het geweld en de wreedheid waarmee misdaden worden begaan (je kunt worden gemarteld en vermoord om een mobieltje of een handvol muntgeld) – dan moet je wel paranoïde worden.

Ik werd almaar banger, hoe langer we in het land bleven. Ik begon te berekenen hoe groot statistisch gezien de kans was dat ik het volgende slachtoffer van een beroving, een verkrachting of schietpartij zou zijn.

De cirkel verkleint zich. De grootmoeder van een dierbare vriend – zij is net zo oud als u bent – smeekt haar berovers haar niet seksueel te mishandelen, ze beweert zelfs een geslachtsziekte te hebben. De neef van een bevriende schrijver wordt in zijn gezicht geschoten, vermoord in zijn eigen huis door een inbreker, die hij voor een rat had gehouden.

De zoon van mijn oudste broer wordt neergestoken op het parkeerterrein bij een restaurant, het lemmet doorboort een long, de politie komt helemaal niet. Hij overleeft het, omdat zijn metgezel haar vriendje helemaal in Australië belt met haar mobiel en die weer een bevriende verpleegster in Johannesburg kan alarmeren. (Deze vrouw is voor het eerst op bezoek in het land, ze vertrekt onmiddellijk de volgende dag en zweert nooit meer terug te zullen komen.)”

  Verder zegt hij nog het volgende:

 “Ik stuitte op een rapport over geweld op scholen. Uit Johannesburg, opgesteld door de Zuid-Afrikaanse Commissie voor de Mensenrechten.

Op schoolpleinen spelen kinderen spelletjes als 'slame, sla-me' en 'verkracht-me, verkracht-me', staat in dat rapport.

De school is de 'meest voorkomende' plaats voor mishandeling en beroving van leerlingen, staat er. Volgens een studie van het Centrum voor Recht en Misdaadpreventie hebben jongeren twee keer zoveel kans slachtoffer van geweldsmisdrijven te worden als volwassenen. "Iets meer dan twee vijfde (41,1 procent) van de geïnterviewde jongeren is slachtoffer geweest van een vorm van misdaad."

Het centrum ontdekte dat de toiletten de door de leerlingen meest gevreesde plekken waren.

Meer dan een vijfde van alle seksuele mishandelingen van jongeren wordt gepleegd terwijl ze op school zijn, en uit een onderzoek onder 1.227 vrouwelijke studenten die slachtoffer zijn van seksueel geweld blijkt dat 8,6 procent (105 studentes) werd aangerand door docenten.”

Wat kan aan deze tekst nog toegevoegd worden?

Het Zuid-Afrikaans paradijs dat links ons voorspelde, is een hel geworden.  Het is een profeet van links die ons het zelf verkondigt…

t.a.v. dhr. Peter Van der Perre, Director Telematics Cluster

Geachte heer Van der Perre,

Hartelijk dank voor de uitnodiging om deel te nemen aan het “2nd ITS Belgium Congress on Mobile Solutions for Transport Companies, Fleet Operators, Governments and Industry” dat op 21 april zal plaats vinden in het “Diamond Conference Center Brussels”.

Ik ben ervan overtuigd dat de inleidende toespraak van de Vlaamse minister-president Kris Peeters, alsook de aangekondigde referaten van mensen van o.m. Proximus, Belgacom en BMW zeer interessant zullen zijn, maar dit betekent niet dat u op mijn aanwezigheid zal mogen rekenen.

Uw uitnodiging was immers uitsluitend in het Engels opgesteld en ik vind het ongepast dat een Kamerlid uit Vlaanderen door een bedrijf of organisatie uit eigen land in een andere taal dan het Nederlands aangesproken wordt.

Met beleefde groeten,

Francis Van den Eynde

Volksvertegenwoordiger

In De Morgen van 23 maart verscheen een lang en uitgebreid artikel over het samengaan in Italië van de Alleanza Nazionale en de partij van Berlusconi.

Hierin stond te lezen dat Giorgio Almirante, de historische leider van de neofascisten, in 1946 de leider werd van de Nationale Socialistische Beweging. 

In werkelijkheid stichtte hij toen een partij die hij de Italiaanse Sociale Beweging noemde.

Deze naam klonk waarschijnlijk voor de redactie van De Morgen niet erg genoeg en dus werd het in die krant maar een nationaal-socialistische beweging.

Van manipulatie van de geschiedenis gesproken…

Koen Dillen, die Europees parlementslid is voor het Vlaams Belang, heeft van zijn vader Karel de smaak geërfd van het op de voet volgen van het reilen en zeilen van politiek en cultuur in Frankrijk.

Karel Dillen verzorgde immers jaren lang onder de naam Sacha de wekelijkse kroniek over Frankrijk die in ’t Pallieterke onder de titel “Si la France…” verscheen (dit was een verwijzing naar de film “Si la France m’était contée” van Sacha Guitry).

Deze warme belangstelling voor onze zuiderburen blijkt eens te meer uit de formidabele biografie van François Mitterand, die Koen onder het pseudoniem Vincent Gounod bij de Nederlandse uitgeverij Aspekt liet verschijnen.

Dit lijvige werk werd in het algemeen zeer goed onthaald en kreeg in Nederland een zeer gunstige kritiek, ook in links gerichte dag- en weekbladen en dit zelfs nadat de identiteit van de auteur uitlekte.

Ook Vlaanderen reageerde positief.  Zo bracht Klara een enthousiast stuk over het boek.

Maar toen in dit klein landje van ons vernomen werd dat Dillen van het Vlaams Belang de auteur was, veranderde het klimaat volledig.  

Een voorlopig hoogtepunt in dit verband: de linkse Antwerpse boekhandel De Groene Waterman, die al drie maanden lang het werk verkocht, haalde het onmiddellijk uit zijn rekken op de wijze waarop grootwarenhuizen niet langer voeding aanbieden waarvan vermoed wordt dat het met salmonella is besmet.

De aanhangers van de linkse chichi hebben het steeds over de bekrompenheid van Vlaanderen.  Ze hebben gelijk.  Ze zorgen er zelf voor.

Wat er ook van zij, Koen Dillen reageerde vrijdag jl. met de open brief die ik u in extenso overmaak:

OPEN BRIEF AAN ‘DE GROENE WATERMAN’

Censuur in Vlaanderen

Geachte,

In Knack van afgelopen woensdag – ik neem aan dat het geen aprilvis was - vernam ik gisteren dat uw boekhandel mijn boek over de Franse president François Mitterrand uit de rekken heeft gehaald, nu bekend raakte dat ondergetekende schuilgaat achter de pseudoniemen Vincent Gounod en Maarten van der Roest. In de Standaard-boekhandels is het boek wel te krijgen, maar alleen op bestelling. In Nederland ligt het overal in de etalages.

Sta me toe hierbij volgende bedenkingen te maken.

• ‘De Groene Waterman’ censureert mij alleszins niet op grond van de inhoud van mijn boek, anders had u het enkele maanden geleden niet in huis gehaald en zo lang te koop aangeboden. Neen, u censureert naar eigen zeggen niet op inhoud, maar op identiteit. Vlaams Belangers komen er niet in, punt. Niet wat in een boek staat, telt derhalve voor de censor, maar wel wie schrijft. Een loepzuiverder voorbeeld van essentialistisch denken, kan ik mij moeilijk voor de geest halen.

• In Nederland reageerde de linkse radiozender VPRO in het zondags boekenprogramma op 29 maart, na een ongetwijfeld té lovende bespreking van mijn boek, geïntrigeerd op het feit dat een Vlaams Belanger in Vlaanderen onder schuilnaam moet publiceren. "Eigenlijk zouden we met die man moeten praten", zei de journalist van dienst op het einde van de bespreking. Vlaanderen is Nederland niet. In Vlaanderen geldt vandaag de omerta voor publicaties van Vlaams Belang-mandatarissen, zelfs als het om geschriften gaat die helemaal niet partijpolitiek zijn.

• Uitgeverij Aspekt is een huis dat zich niet bezondigt aan hokjesdenken. Het CIDI (Centrum Informatie en Documentatie Israël) publiceert er, net zoals Jan Peter Balkenende die er "Anders en beter" uitgaf. Leon Trotski's biografie van Stalin verscheen er in heruitgave. SP-leider Jan Marijnissen gaf er zijn boek "Nieuw optimisme" uit, Ronald van Raak "Het rijke rooie leven" met een voorwoord van dezelfde Marijnissen. De linkse Vlaamse publicist Piet de Moor publiceerde er een vlot geschreven anti-Vlaams Belang-pamflet onder de titel "Brieven aan mijn postbode, Will Tura en Peter Vandermeersch". Zowel linkse als rechtse auteurs zijn er welkom.

• Toen enkele jaren geleden de stalinistische hagiografie Een andere kijk op Stalin van de maoïst Ludo Martens overal te koop werd aangeboden en er pagina's besprekingen over verschenen in de Vlaamse pers, maakte niemand bezwaar, en zo hoort het. Het boek van mijn collega Karim van Overmeire over de Guldensporenslag mocht nergens verkocht worden, want hij is Vlaams Belanger. Zo functioneert Vlaanderen vandaag.

• Nederland is geëvolueerd sinds de Fortuyn-revolte. De linkse kerk in Vlaanderen heeft vandaag nog altijd een probleem met intellectuele diversiteit. Waarbij ik niet alle linkse intellectuelen over dezelfde kam scheer. Wie "François Mitterrand" openslaat, zal zien dat ik mijn boek heb opgedragen aan wijlen Georges Adé, die na zijn overlijden in oktober 1992 nog een in memoriam kreeg op de voorpagina van De Morgen. Hij behoorde ook tot die Vlaamse linkse kerk en schreef ooit nog, naast zijn - onder het pseudoniem Laurent Veydt verschenen - 'nouveaux romans', een vlammend schotschrift tegen Nieuw Rechts. Maar hij was tevens de begeesterende hoogleraar Franse letterkunde aan de Katholieke Vlaamse Hogeschool die generaties studenten, waaronder mezelf, de liefde voor de Franse taal en literatuur meegaf. Open van geest en zeker niet iemand die boeken zou censureren wegens de identiteit van de auteur. Hij was destijds ook laaiend enthousiast als promotor van mijn verhandeling over de Franse schrijver en collaborateur Robert Brasillach.

• En tenslotte Mitterrand. Weet ‘De Groene Waterman’ dat de socialistische president dweepte met de schrijver Drieu la Rochelle, Don Juan zoals hij, fascist, antisemiet, collaborateur, vriend van Aragon en Malraux en tijdens de Duitse bezetting hoofd van de Nouvelle Revue Française van Gallimard ? Of dat hij dweepte met Jacques Chardonne, uit zijn geboortestreek, die ook 'fout' was tijdens de oorlog en in 1942 op bezoek ging bij Goebbels ?

De zelfverklaarde Vlaamse intellectuelen spreken vol afschuw over boekverbrandingen in het nationaal-socialistische Duitsland, maar blijken in de praktijk een goede leerling van dat systeem. Anno 2009 worden boeken van politieke tegenstanders zelfs niet meer verbrand, ze worden gewoon niet uitgegeven.

Aan de échte vrije intellectuelen in Vlaanderen, doe ik dan ook graag volgende oproep: maak van de gelegenheid gebruik om de dwaze censuur en de hedendaagse brandstapels aan te klagen.

Koen Dillen