21-01-10

Een minaret in Houthalen-Helchteren...

minaret

In Het Nieuwsblad van vandaag staat te lezen dat in Houthalen-Helchteren gisteren op precies één dag een twintig meter hoge minaret naast de daar functionerende moskee werd neer geplant.

Het gaat om een prefab minaret dat uit Turkije kwam omdat volgens de woordvoerders van de moskee “de Belgen logischerwijs niet in de bouw van minaretten gespecialiseerd zijn”.

 

Ik vind het enerzijds kras dat deze allochtonen op deze wijze de vakkennis van onze metsers onderuit halen, maar…de uitspraak doet mij anderzijds denken aan Karel Dillen: hij stelde immers steeds dat Vlaanderen groot geworden is rond belforten en kathedralen en niet rond minaretten.

 

Hij krijgt nu ook uit onverwachte hoek gelijk.  Zo zie je maar…

 

16:02 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: minaret, karel dillen, houthalen helchteren |  Facebook |

19-01-10

De aartsbisschop en de moeials…

léonard

Net zoals Gerolf Annemans het in zijn column stelt, ben ik van mening dat de politiek zich niet moet mengen met kerkelijke aangelegenheden zoals bv. de aanstelling van een nieuwe aartsbisschop.

 

Stel je trouwens voor dat het omgekeerde zou gebeuren en de kerkelijke overheid kritiek zou uitoefenen op de nieuwe voorzitter van een beleidspartij.  Je zou wat horen… en terecht!

 

Ik heb er dan ook geen begrip voor dat politici het deze dagen nodig achten met veel poeha uiting te geven aan hun afkeuring voor de aanstelling van de nieuwe aartsbisschop,  Mgr. Léonard.  En dit van Laurette Onkelinx tot Zr. Monica Van Kerrebroeck.  De eerste vindt immers dat Léonard het Belgisch evenwicht in het gedrang brengt (Joost mag weten hoe zij tot deze conclusie komt) terwijl de non van de CD&V kritiek heeft op een citaat van Freud omtrent homofilie dat Léonard ooit in een interview zou gebruikt hebben (het is niet helemaal duidelijk of ze overhoop ligt met de oude Sigmund of met haar hiërarchische overheid, maar ik denk dat het eerder dit laatste is).

 

Ik sta ook versteld van het feit dat allerlei mensen, die weinig of niets met de kerk en met het geloof te maken hebben, zo driest tegen de benoeming tekeer gaan.  Het gaat tenslotte over een interne beslissing in een club waar zij geen deel van uitmaken.  Zo las ik vlammende artikels en commentaren van militante vrijzinnigen, vurige antiklerikalen en notoire vrijmetselaars, die blijkbaar allemaal menen dat ze inspraak moeten eisen omtrent benoemingen die gedaan worden in een kerk waarmee ze niets te maken willen hebben.

Ze worden in felheid geëvenaard en soms zelfs voorbij gestoken door een aantal zgn. progressieve christenen, die voor de zoveelste keer verbaasd ontdekken dat de kerk  niet democratisch functioneert.  Voor zover ik weet is dit nochtans al eeuwen het geval en hadden ze dit moeten weten…ik stel mij trouwens de vraag of het in een monotheïstische godsdienst mogelijk is democraat te zijn met God.

 

Het peil van de aangevoerde argumentatie is bovendien van een zeer laag allooi.

Zo zegt Yves Desmet (zijn bekommernis omtrent wat in de kerk gebeurt, verraadt een misdienaarsverleden) over de uitspraak van Léonard dat het verschil tussen euthanasie en het nazisme flinterdun is;  je zal maar katholieke verpleegster in een palliatieve instelling zijn…  Het zal wel aan mij gelegen zijn, maar naar mijn bescheiden mening gaat het hier over twee totaal verschillende zaken.

 

Het Nieuwsblad vond het dan weer nodig enerzijds een jonge priester, die fel tegen de nieuwe aartsbisschop tekeer ging, aan het woord te laten en anderzijds Léonard door een oudere priester (80 jaar) te laten verdedigen.  Kwestie van zeker te zijn dat de boodschap dat Léonard enkel zeer oude mensen aanspreekt wel overkomt…

 

Niemand die mij kent zal eraan denken het epitheton “vroom” naast mijn naam te plaatsen en ik blijf bij het standpunt dat de politiek zich buiten deze aangelegenheid moet houden, maar als ik zie hoe en door wie de ex-bisschop van Namen aangepakt wordt, dan heb ik er moeite mee zijn verdediging niet op te nemen.

Ik zal mij echter houden aan het principe van scheiding tussen kerk en staat, dat wij in Europa al kennen sinds het conflict tussen de Welfen de Gibbelijnen en betreur dan ook dat iemand het nodig vond namens de zgn. katholieke vleugel van het Vlaams Belang tussenbeide te moeten komen.

In het Vlaams Belang zijn er mensen met verschillende filosofische en religieuze opvattingen en uiteraard ook katholieken, maar de partij heeft geen katholieke vleugel en dit conform het godsvredestandpunt dat reeds sinds het einde van WOI deel uitmaakt van de kerngedachte van het Vlaams-nationalisme.

 

Laat ons het hierbij houden: geef aan de keizer wat aan de keizer toekomt en…

 

14:48 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: bisschop, leonard |  Facebook |

Journalisten…

baafs

N.a.v. de exploten van een Limburgse seriemoordenaar en vooral van de verslaggeving ervan, wordt deze dagen in onze vaderlandse pers duchtig door journalisten gediscuteerd over welk nieuws zij dienen te brengen en op welke wijze dit moet gebeuren.

 

Hierbij wordt uiteraard zowel naar de deontologie verwezen als naar de morele plicht die op de schouders van de verslaggevers zou rusten m.b.t. de gevolgen die hun manier van nieuws brengen in de maatschappij zou kunnen veroorzaken.

 

Mij komt het vreemd voor dat journalisten nu nog moeten discuteren over de wijze waarop zij hun werk dienen uit te  voeren terwijl er al meer dan 200 jaar kranten bestaan, maar bovendien lijkt het mij niet zo moeilijk een aantal regels vast te stellen waaraan verslaggevers zich dienen te houden.

 

Het is dan ook mijn bedoeling hier af en toe een vuistregel m.b.t. het uitoefenen van het beroep van journalist in herinnering te brengen omdat ik meen dat hiertegen maar al te vaak wordt gezondigd.

Eerst en vooral zou ik het willen hebben over het feit dat de gebrachte informatie juist moet zijn.

Dat dit niet altijd het geval is, wil ik illustreren met een voorbeeld dat niet onmiddellijk een zware politieke impact heeft, maar niettemin boekdelen spreekt;

 

Sinds enkele jaren organiseert het stadsbestuur van Gent een van de eerste zondagen van januari een nieuwjaarsreceptie voor de inwoners van de stad en dit telkens op het Sint-Baafsplein, m.a.w. tussen het Belfort en de Sint-Baafskathedraal. 

Elk jaar verschijnt hierover een verslag in een aantal kranten uiteraard ook bij het persagentschap Belga.

 

Of deze informatie gefundeerd is en als serieus moet beschouwd worden, is echter zeer de vraag.

Zo waren er in 2007 volgens Belga 6.500 aanwezigen en volgens het Nieuwsblad/De Gentenaar 10.000.

In 2008 waren dit er volgens Belga en Het Nieuwsblad/De Gentenaar 7.300, volgens Het Laatste Nieuws 10.000.

In 2009 waren er dan weer 6.500 volgens Het Nieuwsblad/De Gentenaar en voor 2010 maakte deze krant gewag van 8.000 aanwezigen.

 

Wie weet dat n.a.v. een optreden van Clouseau, dat tijdens de Gentse Feesten van 2005 plaats vond, het stadsbestuur geëist had dat er niet meer dan 5.000 mensen toegelaten zouden worden omdat het plein anders overvol zou zijn met alle gevolgen vandien, beseft onmiddellijk dat alle cijfers die ik hierboven heb geciteerd, uitsluitend op fantasie berusten.

 

Eén zaak is duidelijk: de nieuwjaarsreceptie van het Gentse stadsbestuur heeft nooit meer dan 5.000 deelnemers gekend.  In tegendeel.

Maar ja, het is nu eenmaal politiek correct om telkens de initiatieven van het stadsbestuur zo positief mogelijk in het daglicht te stellen.

Mij niet gelaten, maar hoe kan je de kranten die op deze wijze verslag uitbrengen nog au sérieux nemen?

 

12:20 Gepost door Francis Van den Eynde in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gent, het nieuwsblad, nieuwjaarsreceptie, belga |  Facebook |

14-01-10

ERRATUM

In het stuk “The battle of the bottle” stelde ik dat dit evenement zich voorgedaan had in 1982.

Ik had mij in dit verband laten inspireren door een aantal artikels die hieromtrent in een aantal kranten verschenen zijn.

Een goede vriend, die ook bij het evenement aanwezig was en wiens objectiviteit ik onmogelijk in twijfel kan trekken, heeft er mijn aandacht op gevestigd dat deze “veldslag” in werkelijkheid in 1981 plaats vond.

Ik had mij eveneens op deze schrijfsels gebaseerd om te vertellen dat n.a.v. dit incident de NSV uit de PFK werd gezet.

Dezelfde correspondent vestigde er mijn aandacht op dat het pas in 1984 was dat deze maatregel werd getroffen en deze niets te maken had met wat zich in ’81 voordeed.

Ik neem graag akte van deze verbeteringen.

Eens te meer blijkt dat men bij ons de media niet mag vertrouwen en om eerlijk te zijn ook het eigen geheugen niet.

16:34 Gepost door Francis Van den Eynde in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-01-10

De “battle of the bottle”, een stuk hedendaagse geschiedenis

nsv

Eind december 2009 werd de studentenvereniging NSV (Nationalistische Studentenvereniging) na jaren procederen als lid opgenomen in het PFK (Politiek en Facultair Konvent) van de Gentse Universiteit.

 

Logistiek betekent dit voor de vereniging heel wat.  Vanaf nu kan ze bijvoorbeeld beschikken over een deel van de infrastructuur van de universiteit, zoals bv. zalen die ze gratis kan gebruiken.

 

Dit zou allemaal onopgemerkt voorbij gegaan zijn, indien links met zijn gekende zin voor nuance en tolerantie niet overeind zou gaan staan zijn om bij het horen van dit nieuws met de nodige klem te protesteren tegen het toelaten van deze “fascisten” in een officieel orgaan van de universiteit.

 

De herrie uit de rode hoek zorgde ervoor dat de kranten voor de zaak aandacht gingen krijgen en er een aantal artikels over brachten.  Hierin werd o.m. verwezen naar het feit dat de NSV in 1982 uit het hierboven vermelde konvent gezet was n.a.v. de “battle of the bottle”, waarvan dan gezegd werd dat het ging om een keiharde vechtpartij tussen links en rechts die in de faculteitsgebouwen had plaatsgevonden.

 

Deze vrij simplistische voorstelling van de feiten verdient meer uitleg en ook meer nuancering.  Als getuige, maar vooral als toenmalige betrokkene meen ik hiervoor te kunnen zorgen.  Vandaar dat ik het relaas der feiten wil brengen.

 

Een doodgewone politieke informatieavond…

 

We schrijven 1982 (meerbepaald het voorjaar). 

Zoals het toen de gewoonte was – en nu nog is – werd er regelmatig door studentenverenigingen gebruik gemaakt van de auditoria van de universiteitsgebouwen van de Blandijnberg voor het organiseren van meetings, politieke vergaderingen, enz.

 

Voor die avond had de Gentse afdeling van de NSV de toelating bekomen om een informatieavond te organiseren over de situatie in Zuid-Afrika.  De spreker was de befaamde professor Vlerick, voorzitter van de vereniging Protea die zich tot doel stelde in Vlaanderen objectieve informatie over Zuid-Afrika te verspreiden.

 

Zodra de linkse studentenverenigingen op de hoogte waren, werd er vanuit hun kamp fel gereageerd.  De vergadering mocht en zou niet doorgaan.  Er werd dan ook een harde tegenbetoging aangekondigd.

Zodra de NSV’ers dit wisten, hadden zij op hun beurt hun afdelingen uit Leuven, Brussel en Antwerpen gemobiliseerd.

Er heerste die avond dus een gespannen sfeer in en rond de Blandijn.

 

De spanning werd nog bevorderd door het feit dat de tegenbetogers i.p.v. - zoals gewoonlijk - hun betoging voor de ingang te laten plaatsvinden, zich in de inkomhal hadden verzameld, zodat het niet anders kon of ze kwamen tussen de NSV’ers te staan.

Deze laatsten vonden er niets anders op dan te beginnen zingen.  Het Ruiterslied werd ingezet.  Dit lied, dat traditioneel door laatstejaars gezongen wordt op de laatste cantus die ze als student meemaken, kwam misschien voor de tegenbetogers nogal dreigend over.  De laatste woorden van elke strofe luiden immers: “om te sterven”.

 

Wat er ook van zij, het had tot gevolg dat de linkse studenten zich naar buiten begaven en de indruk gaven dat ze tot een klassieke tegenbetoging zouden overgaan.  Ze begonnen dus voor de Blandijn slogans te scanderen en zodra dit gebeurde kwam een politiepeleton tussen hen en de ingang van de gebouwen staan.

Alles leek dus weer zijn normale gang te kunnen gaan en de NSV’ers lieten de bijeenkomst starten.

 

…werd een veldslag

 

Iedereen begaf zich dus naar de zaal waar de voordracht plaatsvond, behalve een tiental mensen, waaronder ondergetekende NSV-sympathisant, die voorzichtigheidshalve aan de ingang van het gebouw bleven staan om wat buiten gebeurde in het oog te kunnen houden.

Veel zorgen maakten wij ons niet.  Voor de hoofdingang stond de politie en de zijingang was op slot, dit hadden wij zelf nagetrokken.

Er ging bij ons dus geen alarmbelletje luiden toen de betogers zich op de straten naar de linkerzijingang begaven.

Des te harder verschoten we toen we vaststelden dat ze zich langs daar toch een toegang konden verschaffen en dit doordat ze simpelweg over de sleutels van de toegangspoort beschikten.

Om toch nog te proberen ze te beletten de zaal te bereiken, stelde ons ploegje van tien man zich zo snel mogelijk op in de gang langs waar zij binnen stormden.  Onze situatie werd onmiddellijk zeer hachelijk.  We werden immers onthaald op een regen van kasseien waarmede onze tegenstanders zich hadden uitgerust door ze in de straat uit te breken.  Er vielen dan ook meteen enkele gewonden in onze groep.  Ik zag een Antwerpse student wiens hand volledig doorstoken was met een lange glasscherf en Peter Logghe, nu Vlaams Belang volksvertegenwoordiger voor West-Vlaanderen, werd met een bloedend hoofd en drie gebroken tenen afgevoerd.

Ik moet bekennen dat ik de situatie nogal zwart inzag.  Lang zouden we dit niet kunnen volhouden, vooral omdat de politie - die de universiteit slechts met uitdrukkelijke toestemming van de rector binnen mocht – niet anders kon dan de situatie door de ramen gade te slaan.

Bart V. - toen een eerstejaars pol&soc’er, nu een brave familievader in de kempen, kreeg toen echter een geniale ingeving.  Hij vestigde mijn aandacht op een grote metalen kast, die zich bevond in één van de kantoortjes aan de zijkant van de gang waarin de veldslag plaats vond. 

Prompt werd deze kast tussen ons en onze tegenstanders opgesteld, wat het voordeel had dat zij niet konden verder stormen en wij toch min of meer afgeschermd waren van de stenen die zij op ons lieten donderen.

Een minuut later trok Bart opnieuw aan mijn mouw.  Hij had de frisdrankautomaat opgemerkt aan het einde van het stuk gang dat wij aan het verdedigen waren.  Toen ik hem zei dat we toch moeilijk ook dit toestel in de gang bij de barricade konden opstellen, antwoordde hij: “niet de automaat, de kratten met leeggoed die ernaast staan!”

Achteraf bleek dat deze idee Bonaparte waardig was.  De kratten werden aangebracht, zodat wij op onze beurt onze tegenstanders op een regen projectielen, nl. de lege flesjes, konden trakteren.  Bijkomend voordeel: elke lege krat kon gebruikt worden om als schild boven ons hoofd te houden.  Dit systeem werkte dermate efficiënt dat wij in de tegenaanval konden gaan door de metalen kast als een soort pantser naar voor te duwen en op deze wijze uiteindelijk de tegenstander uit het gebouw konden verjagen.  Onderweg maakten we zelfs een krijgsgevangene: een linkse student had zich verscholen in een zijkantoor van een door ons heroverd stuk gang.  Hij werd “conform de Conventie van Genève” behandeld en afgeleverd aan de politie, die nog altijd voor de hoofdingang stond opgesteld.

Wij hadden de slag gewonnen, de avond was ongestoord kunnen doorgaan.  In die mate zelfs, dat de mensen die op dat ogenblik in de zaal naar professor Vlerick luisterden, haast niets van de heibel hadden gemerkt.

Na het einde van de voordracht trokken we uiteraard al zingend naar het toenmalige Vlaams Huis “De Roeland” aan de Korte Kruisstraat, waar een spontane cantus op het getouw gezet werd.

Voor het eerst in de lange cantusgeschiedenis werd toen dankbaar verwezen naar Coca Cola en naar de rol die deze frisdrank in onze overwinning had gespeeld, zodat iemand het nodig vond de avond met de glorierijke naam “the battle of the bottle” te bedenken, en dit naar analogie met de slag der Ardennen, die “the Battle of the Bulge” genoemd werd.

 

Moraal van deze zaak:

-Als het er op aan komt is alles bruikbaar, zelfs colaflesjes.

-Hoed je voor brave huisvaders…je weet immers nooit wat ze tijdens hun jeugd uitgespookt hebben!

 

16:10 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: vlerick, blandijn, nsv |  Facebook |

05-01-10

BIJ HET NIEUWSBLAD STARTEN ZE HET NIEUWE JAAR ZO POLITIEK CORRECT MOGELIJK

nieuwsblad

In Het Nieuwsblad van 4 januari – het tweede exemplaar van 2010 – verscheen al onmiddellijk een hoofdartikel van een zekere Kristof Simoens waarvan de politieke correctheid afdroop. 

De man schreef zijn stuk n.a.v. de aanslag waarvan de Deense cartoonist Kurt Westergaard, de tekenaar van de Mohammedcartoons die een vijftal jaar gelden voor nogal wat ophef zorgden, het slachtoffer had moeten zijn. Westergaard had zich, toen hij vaststelde dat er een ongenode gast in zijn huis zat, immers samen met zijn kleinzoontje in de badkamer opgesloten, zodat de man die hem wou vermoorden, een Somaliër die in opdracht van een islamitische organisatie handelde, er niet in slaagde hen te bereiken. 

Uiteraard keurt onze Nieuwsbladjournalist de moordpoging niet goed.  Hij vindt het echter wel nodig de mensen, die in het westen het recht op vrije meningsuiting bepleiten en ook kritiek op de islam leveren, op gelijke voet te stellen met de extremisten die in naam van Allah moorden plegen. 

Hij schrijft letterlijk: “Laat er geen misverstand over bestaan: vrije meningsuiting is een recht, maar respect voor andersdenkenden zou dat evenzeer moeten zijn.” 

M.a.w.: Simoens is van mening dat de vrije meningsuiting weliswaar mag bestaan, maar uitsluitend op voorwaarde dat niemand van mening kan zijn dat deze vrije meningsuiting voor hem of haar kwetsend is.  

Dat standpunt komt er op neer dat vrije meningsuiting i.v.m. de islam niet kan, want telkens dat iemand zich over deze godsdienst kritisch zou uitlaten zal er wel een groep islamieten gevonden worden die van mening is dat het hier gaat om een oneerbiedig standpunt. 

Het is touwens om dit te kunnen concretiseren dat de Internationale Conferentie van Islamitische Landen het begrip “islamofobie” heeft uitgevonden.  Ook al een begrip dat gretig door progressieven in het westen werd overgenomen. 

Dat sommige godsdienstfanaten uit het Midden-Oosten of Azië zo’n standpunt belijden is één zaak.  Dat het omwille van de politieke correctheid door journalisten van bij ons overgenomen wordt is er een andere, waar ik mij niet kan bij neerleggen.  Ik durf van u hetzelfde hopen.

 

15:35 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nieuwsblad, politiek correct, kurt westergaard |  Facebook |