12-03-10

OVER DE VLAAMSE LEEUW EN DE GENTSE LITERATUUR: OPEN BRIEF AAN DE REDACTIE VAN HET LINKSE INTELLECTUELE TIJDSCHRIFT TIENS-TIENS

suzanlilar

Waarde redactie,

 

U bezorgt mij, zoals u het steeds doet, het pas verschenen nummer van Tiens-Tiens, waarvoor mijn dank.

Ik ben het vaak met de inhoud van uw blad niet eens, maar ben van mening dat de artikels die het brengt meestal interessant en goed geargumenteerd zijn.

In het stuk "Het Lijden Der Letteren" over Gent en de literatuur, slaat u deze keer echter de bal behoorlijk mis.

U maakt zich vrolijk over de tekst van de Vlaamse Leeuw, wat in deze tijd uiteraard zeer politiek correct is.  Tot daaraan toe.  Maar u maakt het zich - geef het toe - ook bijzonder makkelijk.  Uiteraard is de tekst van dit lied gezwollen en bombastisch, maar welk meer dan honderd jaar oude strijdlied is dat niet?  Moet ik u herinneren aan die volzin uit de Internationale: "Begeerte heeft ons aangeraakt"?  Erger is dat u een feitelijke fout maakt.  U schrijft namelijk dat de oorspronkelijke tekst luidde: "Hij scheurt, vernielt, verplettert/bedekt met bloed en slijk.  En zegepralend grijnst hij/op 's vijands trillend lijk", terwijl wij nu een gekuiste versie als volkslied zouden gekozen hebben.

Niets is echter minder waar: wij zingen de eerste en de tweede strofe <sommigen enkel de tweede omdat die republikeins klinkt> en de tekst die u citeert komt uit de vijfde strofe.

Uiteraard klinkt deze strofe nu vreselijk, maar dit was in de tijd toen ze geschreven werd duidelijk niet het geval.

U noemt dit "een genocide voor beginners".  Wat dan te zeggen van het einde van de eerste strofe van de Marseillaise, die luidt: "Qu'un sang impur abreuve nos sillons"?  Vertaald geeft dit: "Dat een onrein bloed onze akkers bevloeie". <dit is de tekst uit het Franse volkslied die nog steeds en altijd gezongen wordt>.

Mag ik hieruit concluderen dat het lied van de "liberté, égalité, fraternité" aanzet tot racisme?

Het artikel laat ook verstaan dat de flaminganten zich zouden geërgerd hebben aan het feit dat de Franstalige bourgeoisie een voorname rol speelde in de Gentse literatuur en u verwijst dan uiteraard graag naar Maeterlinck en zijn Nobelprijs.  Maar de auteur van het stuk is duidelijk zelf niet goed op de hoogte van de Franstalige literatuur uit de Arteveldestad.  Zo vergat hij ondermeer gewag te maken van Suzanne Lilar, echtgenote van de voormalige minister van Justitie met dezelfde naam, die in het Frans schreef om o.m. haar sympathie voor de Vlamingen, het Nederlands en het Gents tot uiting te brengen.  Ze werd zelfs germaniste.

Mag ik u haar boek: "Une enfance gantoise" aanbevelen?  Het is in het Nederlands vertaald onder de titel: "Kind zijn in Gent".

Suzanne Lilar is bovendien de moeder van de in Frankrijk zeer bekende Françoise Mallet-Joris, auteur van het toch beroemde boek: "Le Rempart des Béguines" <De Antwerpse Begijnengracht>.

Misschien komt deze brief wat pedant over, maar ik wou alleen maar aantonen dat de flaminganten, die in de ogen van de auteur waarschijnlijk achterlijke pummels zijn, qua Franstalige literatuur een stukje kunnen meespreken.

Sans rancune,

Francis Van den Eynde

Vlaams-nationalist

 

15:42 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: vlaamse leeuw, gent, lilar, tienstiens |  Facebook |

Commentaren

Beste Francis

Franstaligen maken inderdaad vaak de fout te denken dat Vlaams-nationalisten (en zelfs het gros van de Vlamingen) alles wat Frans is haten, er niets van kennen en het niet willen kennen, laat staan er iets van begrijpen. Ze projecteren zo hun eigen onwil en onkunde wat het Nederlands betreft op de Vlamingen.
Mag ik aan uw reactie een kleine correctie aanbrengen? De titel van de Nederlandse vertaling van 'Une enfance gantoise' luidt 'Een kind in Gent' (uitg. Manteau, 1990).

Gepost door: Willy Buysse | 31-10-10

De commentaren zijn gesloten.