FRANCIS VAN DEN EYNDE

De Kamer van Volksvertegenwoordigers heeft mij aangeduid om deel uit te maken van de parlementaire assemblee van de OVSE; de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa die zich bezighoudt met het controleren van het democratisch verloop van wetgevende verkiezingen in allerlei landen.

Zo kreeg ik de opdracht de electorale verrichtingen bij te wonen die op zondag 16 december in Kirgizië plaatsvonden .

In dit Centraal-Aziatisch land bestaat de bevolking voor 75% uit islamieten die niets met kerstmis te maken hebben en voor een goede 20% uit orthodoxen, die dit feest wel vieren maar dan op 6 januari.

Desondanks werden er in het internationaal hotel waarin ik in Bishkek (de hoofdstad van Kirgizië) logeerde, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat Amerikaanse kerstsmartlappen gedraaid.  U weet wel: White Christmas, Jingle Bells, enz.

Dit is dus “globalisering”.  Ze mogen ze hebben!

Het heeft mij altijd verbaasd dat de progressieven in Vlaanderen die vaak ontroerd kunnen luisteren naar heimatliederen uit Ierland of bv. Schotland (denk aan ‘Mull of Kintyre’), steeds met de grootste minachting reageren wanneer ze één of ander lied horen waarin bv. de schoonheid van de Kempen wordt bezongen. Het moet zijn dat ze bij links voor politieke discussies niet meer weten van welk hout pijlen maken, maar de laatste tijd kunnen af en toe in dat kamp tekenen van rehabilitatie van het “Vlaamse lied” waargenomen worden.  Een voorbeeld: de recente “Singhet Ende Weset Vro Avonden” in de Brusselse KVS. Bart Eeckhout, die bij De Morgen de prachtige titel “Chef Nieuws” draagt, deed zijn duit in het zakje door in zijn krant van 18 oktober een stuk te plegen onder de titel: “Het grote Vlaamse songbook. Hoezee”.  Hierin ontdekt hij als het ware de traditionele Vlaamse liederen. Sterker nog, hij vindt dat ze opnieuw moeten aangeleerd worden.  Dit weliswaar nadat de teksten eerst in het licht gehouden werden van de toortsen van de linkse inquisitie en ook voorafgaandelijk gul besprenkeld worden met progressief wijwater zodat de demonen van het nationalisme er geen vat op zouden kunnen krijgen. Bart Eeckhout vindt het zelfs nodig om in De Morgen het – wat hij noemt prachtige – refrein van Klokke Roeland af te drukken.  Dat hij die klok heeft horen luiden staat dus wel vast.  Maar dat hij de klepel ervan niet weet hangen is al even duidelijk. Hij beweert immers in het artikel dat het lied door Albrecht Rodenbach werd getoondicht. Wie de componist van Klokke Roeland was is niet helemaal zeker. Sommigen beweren dat het lied geschreven werd door een zekere Johan De Stoop en een A. Veremans, terwijl anderen het houden bij Van Lokeren.  Wat echter vaststaat als een paal boven water is dat Rodenbach nooit gecomponeerd heeft en dus ook niet Klokke Roeland heeft getoondicht.  (Wel is hij de auteur van de tekst ervan). M.a.w. Bart Eeckhout waagt zich op het moeilijke pad van de herontdekking van de Vlaamse identiteit maar heeft duidelijk nog een heel lange weg af te leggen, al was het maar op het vlak van de informatie.  En dit is voor een journalist toch erg… Hij geeft bovendien ook de indruk dat het lied praktisch nooit meer gezongen wordt, tenzij op voor hem “ranzige bijeenkomsten” zoals het Zangfeest of de IJzerwake.  Hij zou eens een bezoek moeten brengen aan Gent!  Hij zou dan vaststellen dat het in de Arteveldestad de gewoonte is op het einde van grote officiële plechtigheden Klokke Roeland te programmeren. Ook op deze die door het stadsbestuur op het getouw worden gezet. Het lied wordt dan enthousiast meegezongen door het publiek, door burgemeester en schepenen en gemeenteraadsleden van alle partijen. Mocht hij aan deze bewering twijfelen. Dat hij zich dan informeert bij de door links heilig verklaarde Frank Beke.

Ik wil het graag toegeven.  De film “An Inconvenient Truth” van Al Gore heeft mij nooit echt aangesproken.  Ik sta per definitie meer dan wantrouwig t.o.v. een soort Hollywoodfilm die bovendien door een Amerikaanse politieker gemaakt werd.  De reclame die er rond gevoerd werd en de doorgedreven campagne waarmede wij i.v.m. deze prent geconfronteerd werden deden de rest.  We hadden hier duidelijk te maken met een monument van politieke correctheid en tegen dit laatste ben ik al lang ingeënt.  Het feit dat Al Gore voor deze film de Nobelprijs voor de Vrede gekregen heeft verandert hier niets aan.  Integendeel.  De politieke correctheid druipt nu immers nog massaler van de film af.  Ten gevolge van een klacht die tegen de film ingediend werd door een Engelsman die de hersenspoeling waarmede de prent gepaard gaat beu was, heeft intussen een Engelse High Court beslist dat indien de film aan schoolkinderen getoond wordt, hen voorafgaandelijk duidelijk moet gemaakt worden dat het een politiek werk is dat maar één kant van de zaak laat zien.  Leraren die zich hier niet aan houden overtreden de onderwijswet en maken zich schuldig aan politieke indoctrinatie, zegt de rechter.  De kinderen moeten ook op 11 onnauwkeurigheden in de prent gewezen worden:

1) De film claimt dat de smeltende sneeuw op de Kilimanjaro een bewijs vormt van 'global warming'. Dit zou niet correct zijn.

Precies één week nadat De Gucht in de Zevende Dag zijn ophefmakende verklaring had afgelegd waarin hij stelde dat de N-VA i.v.m. de regeringsonderhandelingen omtrent de splitsing van BHV “plat op de buik zou moeten”, was het al zover. In hetzelfde programma verklaarde Bart De Wever zondag jl. dat hij bereid is om de Franstaligen een lepel suiker te geven opdat ze één en ander zouden aanvaarden. M.a.w. Bart De Wever kondigde zonder meer aan dat hij bereid is toegevingen te doen om de splitsing van BHV binnen te halen. Dit terwijl heel de Vlaamse beweging, dus ook zijn partij, al jaren het standpunt verdedigt dat hiervoor geen enkele prijs dient betaald te worden.  Het gelijk van De Gucht staat dus vast.

Wanneer ik De Wever en zijn kornuiten bezig zie, dan bekruipt mij een déjà vu-gevoel. of moet ik zeggen een déjà V.U.- gevoel?

We hebben hier immers te maken met een tweede uitgave van wat wij meemaakten toen n.a.v. het Egmontpact de Volksunie haar ziel verkocht om in de regering te mogen stappen.  Vanaf toen werd Hugo Schiltz door de traditionele partijen en ook door de journalisten die aan de kant van het regime stonden “een groot staatsman” genoemd.  Hij had immers, wanneer het erop aan kwam, voor België gekozen en niet voor Vlaanderen.  Wedden dat ook De Wever eerlang als “een groot staatsman” zal worden voorgesteld?  Eén woordje commentaar hier nog bij: door zijn houding t.o.v. het Egmontpact heeft Schiltz destijds de Volksunie een dodelijke slag toegediend.  Het duurde echter jaren vooraleer de partij definitief de ziel zou geven.  Bij de N-VA zal het een stuk sneller gaan.  Op dat vlak zal De Wever Schiltz zeker naar de kroon steken…

Sinds gisterenmiddag staat de Vlaamse politieke wereld op z’n achterste poten omdat de liberale minister van Buitenlandse Zaken, Karel De Gucht, op TV1 tijdens de Zevende Dag verklaarde dat de CD&V om een regering te kunnen vormen “onder de lat zal moeten” en dat haar kleine kartelpartner, de N-VA, “zelfs plat op de buik zal moeten”.

Het komt erop neer dat beide partijen in de aanloop naar de verkiezingen bout en stout verklaard hebben dat B-H-V zo snel mogelijk moest gesplitst worden en dat er ook een grote staatshervorming moest komen.

Het staat buiten kijf dat één en ander hen heel wat stemmen heeft opgebracht. Dit kan ondermeer aangetoond worden door vast te stellen dat het precies die politieke formaties zijn, die zich tijdens de campagne op Vlaams gebied niet geprofileerd hebben, die flinke klappen hebben geïncasseerd (niet toevallig waren dat de linkse partijen Spa en Groen!).

Het probleem is echter dat de overwinnaars van de verkiezingen in Wallonië precies het tegenovergestelde aan hun kiezers hebben beloofd en dat de MR/FDF en het CDH elk idee van toegeven op dat vlak met klem van de hand hebben gewezen.

Er is dus op het niveau van de te vormen regeringscoalitie een flink probleem ontstaan. Aan beide zijden kan men vooruit noch achteruit, tenzij de christen-democraten van de CD&V/N-VA bereid zijn te capituleren. Van de Franstaligen moet er op dat vlak, zoals iedereen weet, niet al te veel verwacht worden. De keuze waarmee CD&V/N-VA in haar hoedanigheid van traditionele partij geconfronteerd wordt is dus zeer eenvoudig: ofwel blijft ze trouw aan haar programma en zakt de Belgische staat als een pudding in mekaar. Er komt dan immers geen nieuwe regering. Ofwel laten de christen-democraten hun programma en vooral de beloftes die ze aan de kiezers gemaakt hebben varen, stappen ze in een regering en redden ze het regime.

Tot hiertoe is dit laatste altijd de optie geweest waarvoor de tjeven hebben gekozen en dit sinds hun ontstaan in 1945. Er is geen enkele reden om te geloven dat ze nu een andere houding zullen aannemen. Met andere woorden: vroeg of laat zullen ze capituleren. Dit wil zeggen Vlaanderen laten vallen en voor België kiezen. Het spijt me, maar dit toont duidelijk aan dat De Gucht gelijk heeft en dat wie erop rekent dat de tjeven een ruggengraat zouden hebben, zich illusies in het kwadraat maakt. Als het op buigen of barsten aankomt zullen ze altijd buigen. Het is nooit anders geweest. Het is genetisch.

In het meinummer van het conservatieve katholieke maandblad Nucleus schreef een Franstalige medewerker, die beantwoord aan de naam: Christophe Buffin de Chosal (nomen est omen), een stuk waarin hij de stelling huldigde dat het streven van de Schotten naar onafhankelijkheid meer dan verantwoord is, maar dat dit voor hetzelfde streven van de Vlamingen helemaal niet het geval is.
Als antwoord hierop pleegde ik een stuk dat zopas in Nucleus verscheen. U vindt de integrale tekst ervan onderaan dit artikel.  Ondertussen pleegde dezelfde Buffin de Chosal weer een artikel dat hij een "parodie" noemt en waarin hij de spot drijft met de Vlaamse onafhankelijkheid. Jammer genoeg voor hem is hij weer eens niet vertrouwd met de materie, zodat zijn argumenten ook nu weer geen hout snijden.  Zo stelt hij dat de kosten van de hele scheidingsoperatie enorm zouden zijn omdat de splitsing van de overheidsdiensten onvoorstelbaar duur zou uitvallen.  Iedereen weet nochtans dat deze diensten nu reeds voor een heel groot deel in taalgroepen zijn onderverdeeld, zodat hun uiteen gaan in feite een zeer eenvoudige zaak zou zijn. Hij meent ook dat de Vlaamse republiek aan alle inwoners uitsluitend Vlaamse namen zou opleggen. Deze veronderstelling is dermate idioot dat ik er zelfs niet wil op in gaan. Last but not least: Buffin de Chosal vertelt dat in de Vlaamse republiek de gesubsidieerde pers elke verwijzing naar het vroegere België als dwaas en inciviek zal bestempelen. Wie beseft hoe regimegetrouw onze huidige media zijn (zowel de audiovisuele als de anderen) weet nochtans dat het in het vrije en onafhankelijke Vlaanderen op dat vlak alleen maar beter kan worden.  Maar ja, er is geen ergere blinde dan hij die niet zien wil...

Schotland onafhankelijk? 

Het artikel “Schotland onafhankelijk?” van Christophe Buffin de Chosal verschenen in het meinummer van Nucleus strekt er toe de lezer ervan te overtuigen dat de Vlaamse onafhankelijkheidseis iets is dat kunstmatig in het leven geroepen werd door politici en dit in tegenstrijd met Schotland, waar de onafhankelijkheidswil in feite als iets zeer natuurlijk moet beschouwd worden.

Om zijn stelling te onderbouwen maakt de auteur een aantal vergelijkingen tussen Schotland en Vlaanderen die volgens mij niet opgaan.

Hij laat bovendien na een vergelijking te maken tussen de houding van België t.o.v. de Vlaamse identiteit en die van Groot-Brittannië t.o.v. de Schotse terwijl hij, naar mijn bescheiden mening, hier had moeten mee beginnen.

Indien hij dit zou gedaan hebben zou hij tot de vaststelling gekomen zijn dat er heel veel kritiek t.o.v. het Brits imperialisme kan geleverd worden maar dat het tenminste nooit jacobijns geweest is. 

M.a.w. daar waar het Belgisch regime de identiteit van de Vlamingen samen met hun taal heeft proberen te doen verdwijnen door hen wijs te maken dat zij allemaal Belgen waren (en dit in navolging van de Fransen die zowel aan de Bretoense als aan de Algerijnse schoolkinderen lieten aanleren dat hun voorouders Galliërs waren) hebben de Engelsen nooit geprobeerd de Ieren, de Welshmen of de Schotten ervan te overtuigen dat ze Engelsen waren.

Wie twijfelt aan deze bewering raad ik aan begin november naar de Remembrance Sunday (de 11^e november van de Britten) op de BBC te kijken.

Ze zullen vaststellen dat de militaire muziekkapellen die aan de plechtigheid deelnemen niet alleen Engelse militaire muziek spelen, maar ook telkens een Iers, een Welsh en een Schots lied brengen.  En dit ter ere van de soldaten uit die landen die in het Brits leger gesneuveld zijn.  Kan iemand zich inbeelden dat de muziekkapel van bv. de Gidsen op 11 november aan de Congreskolom de Vlaamse Leeuw zou spelen ter ere van de zovele Vlaamse soldaten die aan de Ijzer gesneuveld zijn, in sommige gevallen omdat zij de bevelen die zij in het Frans kregen niet konden begrijpen?

De Vlamingen hebben tientallen jaren moeten vechten om de taalgrens te bekomen en deze laatste wordt nu nog steeds door de Franstaligen in vraag gesteld.

De grens tussen Schotland en Engeland is in tegenstelling hiermee altijd zeer duidelijk zichtbaar geweest.  Toen ik 30 jaar geleden voor de eerste keer naar Schotland reed zag ik aan de grens een groot bord staan met daarop de tekst: “Welcome in Schotland” en daaronder een vertaling hiervan in het Gaelic.

Terugkerend naar Engeland zag ik dan ook weer borden waarop te lezen stond: “Welcome in England”.

Ook toen het federalisme in Groot-Brittannië nog niet ingevoerd was, waren er al heel wat wetten die in Schotland anders waren dan in Engeland.  Zelfs de sluitingstijd van de pubs verschilde tussen de twee landen.

Op monetair vlak was er al heel lang een groot verschil vermits in Schotland sinds tientallen jaren betaald kan worden met Schotse ponden, die dan weer in Engeland niet kunnen gebruikt worden.

Uit dit alles blijkt dat de Schotse identiteit nooit werd geloochend, ook niet door de Engelsen (hun houding t.o.v. van Wales en zelfs t.o.v. Ierland is trouwens dezelfde).

In vergelijking met de Vlamingen hebben de Schotten het dus gemakkelijker gehad om hun identiteit te kunnen behouden.

Dit neemt echter niet weg dat zij vanzelfsprekend recht hebben op onafhankelijkheid.

Persoonlijk twijfel ik er overigens niet aan dat deze onafhankelijkheid wel vlug een realiteit zal zijn.

In Vlaanderen was de verdediging van de eigen identiteit van een totaal ander allooi.  België weigerde het bestaan van deze Vlaamse identiteit te erkennen.  Mijnheer Buffin de Chosal trouwens ook.  Hij vergist zich bovendien wanneer hij beweert dat het Vlaamse onafhankelijkheidsstreven een uitvinding is van politici die van geen ander hout peilen wisten te maken.  De Vlaamse beweging is onmiddellijk na de uitvinding van België ontstaan en wel als een gezonde volksreactie t.o.v. deze kunstmatige creatie.  Jarenlang heeft ze zich buiten de partijpolitiek of slechts aan de rand van de partijpolitiek bewogen.  De eerste Vlaams-nationale partij met enig succes was immers de Frontpartij. Ze ontstond pas in 1919.  De Vlaamse beweging was toen al ongeveer 80 jaar oud.  Het verhaal van de Vlaamse strijd is ondertussen een zaak van vallen en opstaan geweest, maar ondanks een paar stevig doorgevoerde repressies heeft België deze beweging nooit kunnen uitschakelen.  Dit is voornamelijk te danken aan het feit dat zij vanuit het volk werd gedragen en niet uitsluitend door politici.

Tenslotte dit nog: Buffin de Chosal beweert dat de Schotten hun onafhankelijkheidsstreven kunnen steunen op een aantal voor hen zeer particuliere kenmerken zoals een aparte kledij, het clansysteem, enz.  Vlamingen zouden dit niet hebben.  Behalve het feit dat Buffin de Chosal deze sympathieke uitingen van Schotse folklore een te grote rol toedicht wil ik hem er toch op attent maken dat de meeste West-Europese volkeren (de Duitsers, de Fransen, enz.) niet over een eigen kledij of over een eigen sociale structuur zoals die van de clans beschikken.  Zou dit voor hen een reden moeten zijn om aan hun onafhankelijkheid te verzaken?

De pers bij ons heeft er niet te veel aandacht voor, maar internationaal gezien staan de schijnwerpers nu al maandenlang gericht op deze streek in Servië, die op de grens met Albanië ligt en één van de laatste Balkangebieden is waar nog een klimaat van burgeroorlog heerst. Zoals gezegd, Kosovo ligt in Servië en hoorde er al altijd bij.  In die mate zelfs dat de regio Kosovo voor de Serviërs een sacraal karakter heeft. Daar ligt immers het “Merelveld” waar in de Middeleeuwen de Serviërs tegen de Turken een historische nederlaag hebben geleden. Het komt erop neer dat het Merelveld hun Groeningenkouter is. Daarom zijn in die omgeving een aantal van de belangrijkste historische orthodoxe kloosters van Servië te vinden. En precies in die streek, die zo belangrijk is voor de nationale en godsdienstige sensibiliteit van de Serviërs, hebben zich in de loop der jaren meer en meer islamitische Albanezen gevestigd. Dat het regime in Belgrado dit niet op prijs stelde ligt voor de hand en bijgevolg maakte het de Albanezen uit Kosovo zeer lang het leven zuur. T.g.v. de verschillende oorlogen die de laatste decennia in de Balkan hebben gewoed en waarbij de Serviërs het ongeveer tegen de ganse wereld en in het bijzonder tegen de Verenigde Staten en de NAVO moesten opnemen en ook dankzij de voor moslims zo typische sterke demografie, vormt de Albanese bevolking nu een grote meerderheid in Kosovo. Er mag wel gezegd worden dat zij om dat te bereiken gedurende jaren een permanente etnische zuivering t.o.v. de oorspronkelijke Servische bewoners heeft toegepast. Wat er ook van zij, Kosovo vormt nog steeds een factor van ernstige instabiliteit in de Balkan. De westerse wereld in het algemeen en de Verenigde Staten in het bijzonder zouden dan ook maar al te graag hieraan een definitieve oplossing geven. Hiervoor wordt meer en meer gedacht aan een volledige onafhankelijkheid van Kosovo. Deze zou vooral voor de Amerikaanse politiek goed uitvallen. De VS hebben zich na de val van het communisme immers uitzonderlijk sterk in Albanië gevestigd. Ze hebben er bijgevolg alle belang bij de Albanezen gunstig te stemmen. Door na Bosnië Kosovo als een islamitische staat in Europa te doen ontstaan, stellen zij bovendien hun diplomatieke belangen in het Midden-Oosten een stuk veiliger. Uit één en ander moet immers blijken dat zij de islam veel minder ongunstig gezind zijn dan wat beweerd wordt. Dat zij ons Europeanen opzadelen met een tweede islamitische staat (in afwachting van de aansluiting van Turkije bij Europa, want ook die promoten ze) raakt hun koude kleren niet. Maar er is erger. De onafhankelijkheid van Kosovo zal helemaal niet de stabiliteit in de Balkan verstevigen. In tegendeel. Het onafhankelijke – en dus Albanese – Kosovo zal zo vlug mogelijk gaan aanleunen bij het moederland Albanië, waar de droom van een groot Albanië nog steeds sterk aanwezig is. Ik was enkele weken voor de verkiezingen in dat land met een delegatie van de federale Kamer en maakte van die opportuniteit gebruik – tot grote ergernis van toenmalig Kamervoorzitter De Croo want België staat immers ook achter de Kosovaarse onafhankelijkheidsstrijd – de president van de republiek, de eerste minister, de minister van Buitenlandse Zaken en de voorzitter van het parlement een aantal vragen in dit verband te stellen. Er werd uiteraard in alle toonaarden tegengesproken dat er plannen zouden bestaan voor een Albanees irredentisme in Kosovo, Macedonië of Griekenland (want ook in deze twee laatste landen wonen Albanese minderheden). Er werd zelfs met klem aan toe gevoegd dat het idee van een groot Albanië in geen van bovenvernoemde gebieden leeft. Dit klinkt allemaal wel mooi, maar een aantal feiten spreken het tegen. Zo voeren de Albanezen van Kosovo de Skipetaarse arend (de Albanese adelaar dus) hoog in hun vaandel. Dit is ook het geval voor de Albanezen in Macedonië en Griekenland. Zo is de luchthaven van Tirana genoemd naar moeder Theresa. Verbazend zult u zeggen in een land dat na 50 jaar communistisch bewind voor een groot deel atheïstisch is en dat voor wat er overblijft aan godsdienst vooral de islam belijdt. Maar alles is misschien te verklaren door het feit dat moeder Theresa “een Albanese uit Macedonië” is, zodat het naar haar noemen van de nationale luchthaven van Albanië gemakkelijk geïnterpreteerd kan worden als een claim op Noord-Macedonië, waar de Albanezen ook al een meerderheid zijn.  Het staat mijn inziens vast dat de onafhankelijkheid van Kosovo zich in Griekenland en Macedonië onmiddellijk zal omzetten in een sterk verhevigde Albanese irredentistische agitatie en dit met alle gevolgen vandien voor de vrede in dit gebied. Albanezen staan immers niet bekend voor hun reputatie van brave misdienaars. Op dit ogenblik wordt het verzet tegen de onafhankelijkheid van Kosovo voornamelijk geleid door Rusland (zoals altijd trouw aan het Servische broedervolk) dat hierbij min of meer gesteund wordt door enkele staten die lid zijn van de EU zoals bv. Spanje of Cyprus, waar men wel wat ervaring heeft met de islam. Naar mijn mening heeft Poetin deze keer voor honderd procent gelijk en heeft Europa er alle belang bij hem te helpen bij de verdediging van dit standpunt. Vanzelfsprekend hebben de Albanezen uit Kosovo ook rechten en moeten die niet met de voeten getreden worden, maar geef ze geen onafhankelijkheid. Anders is in de Balkan, deze weken onderbuik van ons Europese continent, het hek weer van de dam en ook dit met alle gevolgen vandien…

N.a.v. het feit dat in Nederland onlangs vier mensen veroordeeld werden wegens het

beledigen van een politieagent schreef Oscar van den Boogaard in De Standaard van maandag 6 augustus een stuk waaruit ik volgende parel heb geplukt: “Vrijheid van meningsuiting impliceert ook de vrijheid om te beledigen, schokken, kwetsen en verontrusten, ook al is zulks misschien niet fatsoenlijk.  Regels van fatsoen horen in het strafboek niet thuis.  Als rechters dat moeten afdwingen wonen we in een politiestaat.”

Prachtig gezegd, alleen hebben wij niets in deze zin gehoord op het ogenblik dat het Vlaams Blok veroordeeld werd.  Kritiek uiten op een rechterlijke uitspraak in Nederland is uiteraard stukken minder gevaarlijk dan hier ten lande de onverdraagzaamheid van de politieke correctheid op de korrel te nemen.  Indien Nederland een politiestaat is, wat is België dan wel?  Maar van den Boogaard is een schrijver.  En hiermede zijn we dan terecht gekomen bij het onderwerp van dit stuk: het merkwaardig maatschappelijk verschijnsel van de “Vlaamse intellectueel”.  Misschien is het wel het moment om hier eventjes bij stil te staan.  T.g.v. de nu heersende komkommertijd en de lang aanslepende regeringsonderhandelingen teisteren mensen zoals Van den Boogaard, Kristien Hemmerechts, Marc Reynebau, professor Buelens en zelfs de directeur van de Brusselse KVS immers meer dan ooit onze kranten en ons TV-scherm.  Hoog tijd dus om enkele vragen in hun verband te beantwoorden. 

Wie is een “Vlaamse intellectueel”? Het antwoord hierop is eenvoudig.  Een Vlaamse intellectueel is iemand die door andere “Vlaamse intellectuelen” als dusdanig erkend wordt.  Dit gebeurt door hem regelmatig de kans te geven op het televisiescherm te verschijnen of een tribune te plegen in “weldenkende” kranten die steevast door de “Vlaamse intellectuelen” daarom als “kwaliteitspers” worden bestempeld. 

Zijn de “Vlaamse intellectuelen” talrijk? Neen, maar dat merk je niet onmiddellijk omdat ze elkaar zoals hierboven reeds gezegd voortdurend in kranten en/of op televisie aan het woord laten. Wie er niet bij hoort wordt daar meestal per definitie uitgesloten, waardoor zij als het ware in elke actuele discussie over een monopoliepositie beschikken.

Kan de “Vlaamse intellectueel” rechts zijn? Nooit!  In dit knusse eliteclubje kan niemand aanvaard worden die er nog maar van verdacht wordt ooit ergens niet politiek correct te zijn geweest.  Anders zouden het “pluralisme” en de “verdraagzaamheid” van het clubje immers in het gedrang komen. 

Is de “Vlaamse intellectueel” links? Ja, maar selectief en van ver.  Zo zal hij zich steeds inzetten voor de zaak van de Derde Wereld, maar zeker niet ter plaatse.  Een korte “inleefreis” (noem het vooral geen toerisme) tot daar aan toe, maar verder vindt hij dat hij zijn taak in het o zo misprezen rijke westen moet uitvoeren.  Ook neemt hij het op voor allochtonen, maar hij woont zelf zo ver mogelijk van de vreemdelingenwijken.  De Vlaamse arbeidersklasse daarentegen moet zeker niet op zijn steun rekenen.  Zij leeft immers vaak in de omgeving van bovenvermelde vreemdelingenwijken en reageert hierop volgens de “Vlaamse intellectueel” bekrompen en racistisch. 

Kan een “Vlaamse intellectueel” katholiek of christelijk geïnspireerd zijn? Neen. Nooit. De “Vlaamse intellectueel” koestert voor het christendom in het algemeen en het rooms-katholicisme in het bijzonder de grootste minachting.  Telkens naar christelijke waarden verwezen wordt schiet hij in de lach of gaat hij tot een scheldtirade over.  Een gelijkaardige houding t.o.v de islam is voor hem dan weer totaal ongepast.

Kan de “Vlaamse intellectueel” Vlaamsgezind zijn?  Nog minder dan dat hij christelijk kan zijn.  Vlaams zijn staat immers gelijk met bekrompen zijn, “nationalisme is de oorsprong van alle oorlogen”.  De Vlaamse intellectueel heeft zelfs geen nationaliteit, hij is “wereldburger”.  Merkwaardig is wel dat hij nooit zal proberen Fransen, Engelsen of…Marokkanen ervan te overtuigen dit standpunt met hem te delen.  Het is alsof alleen Vlamingen hun nationaliteit moeten opgeven.

Is de “Vlaamse intellectueel” een Belg? Ja, ook al voelt hij zich “wereldburger”, hij is Belg.  Uit progressieve overwegingen associeert de “Vlaamse intellectueel” zich met die staat, die in 1830 door de katholieke hiërarchie in nauwe samenwerking met de liberale burgerij (of was het omgekeerd?) kunstmatig in het leven geroepen werd. Uit democratische overwegingen dweept de “Vlaamse intellectueel” bovendien ook met de Belgische erfelijke monarchie.  Sommige “Vlaamse intellectuelen” gaan nog verder in hun progressiviteit.  Geert Van Istendael koestert naast België zelfs de nostalgie van de DDR.  Progressiever kan moeilijk. 

Spreekt de “Vlaamse intellectueel” Frans? Ja.  Om zeker niet de indruk te geven dat hij een “bekrompen flamingant” is zal hij dit vooral in Brussel doen. Dat dit Frans vaak allesbehalve is, beseft hij niet of wil hij niet geweten hebben. 

Waar woont de “Vlaamse intellectueel?” Voornamelijk in steden. In Brussel bijvoorbeeld, maar dan niet in Schaarbeek, Molenbeek of Sint-Joost-ten-Node. Wel in de modieuze restaurantwijk van de Dansaertstraat. Ook in Gent woont hij graag, maar dan niet in Ledeberg, aan de Brugse Poort of in Sint-Amandsberg. Wel in het veilige en mooie centrum van de Arteveldestad.  In Antwerpen wonen ook nogal wat “Vlaamse intellectuelen” maar ze lopen hier veel minder mee te koop gezien de “bruine” (naar hun zeggen) reputatie van de Scheldestad.

Waar gaat de “Vlaamse intellectueel” op vakantie?  Zeker niet in Beieren of Tirol.  Daar spreken ze immers Duits en dragen ze lederhosen.  Je vindt hen wel in het mondaine Toscane en in de trendy Provence, of op een of ander select en duur hotel dat hem aanbevolen werd in een gespecialiseerde rubriek van De Morgen. Maar opgelet, overal blijft hij trouw aan zijn rolpatroon.  Zo kan ik mij gemakkelijk inbeelden Reynebau in minizwembroek over het strand te zien lopen met “Finnegan’s Wake” van Joyce ostentatief onder de arm.

Ziezo.  Dit lijkt mij een eerlijk portret van de mensen die deze weken in de politiek systematisch de kant van de Franstaligen kiezen en zich tegen elke vorm van verdere Vlaamse autonomie verzetten.  Vergeet niet ze te koesteren want gezien de omstandigheden zullen ze het steeds moeilijker hebben om geloofwaardig over te komen.  En geef toe, we zouden wat missen indien ze zouden verdwijnen…

*vrij naar Kor Van der Goten

Karel Dillen vertelde vaak over de situatie waarin de Vlaamse beweging zich eind de jaren veertig – begin de jaren vijftig bevond (toen hij zijn eerste stappen in het Vlaams-nationalisme zette).  T.g.v. de keiharde repressie, zat wat er van de beweging nog over bleef in de catacomben, en waren de vriendjes van het regime er van overtuigd dat ze erin geslaagd waren haar volledig dood te maken.  De CVP wist echter beter.  Ze besefte dat de Vlaamse beweging veel te diepe wortels in de bevolking had om zomaar van de kaart te kunnen worden geveegd.  Wel werd het moment rijp geacht om de ze te annexeren en voor de eigen kar te spannen.  Hiervoor werd een zeer bijzondere strategie uitgestippeld.  Onderhandelingen werden gestart met een aantal vooraanstaande nationalisten. Hen werd verteld dat “zij beter de belangen van Vlaanderen konden dienen” door mee te marcheren in een grote belangrijke politieke formatie dan door te blijven functioneren in groepen die door de “weldenkenden” in de maatschappij uitgesloten werden (niets nieuws onder de zon).  Enkele Vlaams-nationalisten trapten in die val en stapten over naar de CVP.  Ze vaarden er qua carrière meer dan wel bij.  Ondanks zijn pekzwart verleden (hij was tenslotte de ideoloog van de autoritaire strekking in het VNV) zorgden de christen-democraten ervoor dat Victor Leemans het zelfs tot voorzitter van het Europees Parlement bracht.  Jos Custers, die in zijn hoedanigheid van voorzitter van het KVHV de bekende hulde-affiche voor de activist dr. Borms ondertekende bij het ingaan van diens tiende jaar in de gevangenis en die zelf na de oorlog gedurende een jaar in de cel vertoefde, bracht het bij deze “verruimers” van de CVP net zoals Leemans eerst tot gewoon senator, en was nadien zelfs vier jaar lang minister van Volksgezondheid.  Beide heren hadden aan een en ander een schitterende carrière overgehouden maar voor de Vlaamse beweging waren ze van geen enkele betekenis geweest.  Ik neem aan dat u begrijpt waarom ik aan dit alles dacht toen ik n.a.v. de eerste bijeenkomst van het nieuwe parlement Bart De Wever en zijn kornuiten van de N-VA – die zich ook nog steeds op het Vlaams-nationalisme beroepen – op de banken van de christen-democraten zag plaatsnemen.

De strategie van de CVP in die eerste jaren na de Tweede Wereldoorlog beperkte zich trouwens niet alleen tot die zgn. “verruiming”.  Het ANZ konden ze blijkbaar niet onder de knie krijgen.  Ze gingen bijgevolg over tot het organiseren van een soort alternatief zangfeest onder de naam “Dag van het Vlaamse Lied”.  Ook de Ijzerbedevaart moest eraan geloven.  Vooraanstaande christen-democraten zwaaiden in Diksmuide de plak.  Aan de Paxpoort werd een Belgische vlag gehesen (Karel Dillen zou ze met een paar van zijn vrienden gaan afrukken).  Ook op dat vlak gaat een vergelijking met vandaag de dag op.  De christen-democraten Yves Leterme en Bart De Wever (ik kan hem niet anders noemen want tenslotte functioneert hij in een christen-democratische partij) zitten opnieuw op de eerste rij van wat nog steeds als een Ijzerbedevaart doorgaat maar met het Vlaams-nationalisme niets meer te maken heeft. Wij zijn er dus niet echt op vooruit gegaan.  Bepaalde politieke koerswendingen doen zich steeds opnieuw voor en een aantal Vlamingen laat zich nog steeds beetnemen.  Er is nochtans één verschil met de situatie uit de tijd van Karel Dillen.  Een kleine groep harde, jonge Vlaams-nationalisten is er toen in geslaagd het schip van de Vlaamse beweging terug op koers te brengen.  De harde Vlaams-nationalisten van nu zijn een stuk talrijker en dus veel beter georganiseerd.  Er is dus geen reden om te wanhopen.  We krijgen de zaak wel opnieuw recht.