FRANCIS VAN DEN EYNDE

AFSCHEID IN HET FRANS EN... BELGIE BARST!

2010-05-07T11:57:26+02:00

Het is niet mijn gewoonte foto’s of filmmateriaal omtrent mijn politieke werking rond te sturen.

Daar ik gisteren echter mijn afscheidsrede in de Kamer hield, maak ik hierop vandaag een uitzondering. Het grootste gedeelte van mijn toespraak hield ik immers in het Frans om de Franstaligen nu voor eens en altijd duidelijk te maken wat wij hen verwijten.

Ik kan u verzekeren dat dit voor de nodige heibel heeft gezorgd: ik werd regelmatig door enkele Franstaligen onderbroken Eén van hen, een volksvertegenwoordiger van CDH, vond het op een zeker ogenblik zelfs nodig recht te staan en de Brabançonne te zingen.

Vanzelfsprekend ben ik mijn tussenkomst in het Nederlands begonnen en heb ik ze ook in die taal beëindigd.

Ik ben er trots op u te kunnen meedelen dat mijn laatste woorden in het parlement als volgt klonken:

“Leve het vrije en onafhankelijk Vlaanderen en België barst!”

Indien u het spektakel wil meemaken, klik dan op onderstaande link:

http://www.dekamer.be/kvvcr/showpage.cfm?section=none&leftmenu=none&language=nl&cfm=/site/wwwcfm/streaming/archive/viewarchivemeeting.cfm?meeting=20100506-1 (linkerkolom: 'Agenda' ==> Rubriek 'verklaring tot herziening van de Grondwet' ==> Francis Van den Eynde).

Tenslotte dit nog: het is vanzelfsprekend mijn bedoeling om verder actief te blijven in de Vlaamse Beweging. Old soldiers never die, they just fade away…

DE WEVER + BRACKE = SCHILTZ?

2010-05-07T11:53:49+02:00

Toen ik eergisteren de kersverse N-VA’er Siegfried Bracke hoorde vertellen dat hij geen enkele emotie ondervond t.o.v. de Vlaamse Leeuw en ervan droomde de politieke weg van wijlen Hugo Schiltz te bewandelen, schrok ik wel even.

Over zijn gevoelens is hij uiteraard zelf heer en meester, maar het voorbeeld van Schiltz volgen lijkt mij helemaal niet aanbevelenswaardig. De rampzalige politieke weg die Hugo destijds insloeg leidde immers tot het roemloos einde van de voormalige Vlaams-nationale partij Volksunie.

Eventjes dacht ik dat het om een onhandigheid ging van Bracke, die zich wou indekken tegen zijn vroegere achterban. In de milieus waarin hij tot hiertoe vertoefde, haat men immers het Vlaams-nationalisme, maar wordt er steeds vol lof over Schiltz gesproken en dit waarschijnlijk omdat hij dit Vlaams-nationalisme zo’n zware klap heeft toegediend.

Ik moest helaas heel vlug vaststellen dat Bracke in feite alleen maar een nieuwe lijn van de N-VA-politiek inluidde. Gisterennamiddag hoorde ik immers in de Kamer Ben Weyts, als woordvoerder van de N-VA, tijdens de bespreking van de grondwetsherziening voor een nieuw België pleiten.

Voeg hierbij de zure oprisping van Bart De Wever, die vandaag in de kranten te lezen staat m.b.t. de actie van de Voorposters, die vorige nacht leeuwenvlaggen aan al de bruggen boven onze Vlaamse autostrades hadden gehangen en je weet genoeg…

Zal het nog lang duren vooraleer Bart, net zoals zijn lichtend voorbeeld Hugo Schiltz, Vlaams-nationalistische militanten voor wandluizen uitscheldt?

JAQUELINE GOOSSENS SLAAT WEER TOE!

2010-04-15T14:13:58+02:00

Ik had het op deze weblog al eerder over Jaqueline Goossens uit Maldegem, die -waarschijnlijk met het oog op het verspreiden in de VS van het evangelie van de de politieke correctheid - in New York is gaan wonen en alvast vanuit de Big Apple in het dagblad De Morgen en het weekblad Knack stukken pleegt waarvan die politieke correctheid dermate afdruipt, dat ik een bijna sensueel genot beleef aan het lezen ervan.

In de krant van zaterdag jl. was het weer eens raak. Onze Jaqueline had op vakantie in West-Vlaanderen aan een of andere feesttafel gezeten en daar kennis gemaakt met een jongeman, die politie-inspecteur in Brussel is maar die niet in de hoofdstad wil wonen omdat het er te gevaarlijk is.

Uiteraard voelde Jaqueline zich geroepen hierop vanuit “haar Amerikaanse ervaring” te reageren. Ze had hem verteld dat de huidige toestand in Brussel niets was in vergelijking met het onveiligheidsklimaat dat in de jaren ’70 in New York heerste. “Maar”, had ze eraan toegevoegd, “New York is nu volgens het FBI de veiligste stad van de VS geworden”.

Ze besefte waarschijnlijk niet dat ze hiermede een lans brak t.v.v. de drastische maatregelen die in de Amerikaanse megapool getroffen werden om ze opnieuw leefbaar te maken.

Ze vermeldde ook niet dat de burgemeester van New York om de wantoestanden aan te pakken de nultolerantie uitgevonden had. Deze nultolerantie, die dan toch efficiënt blijkt te functioneren wordt nochtans constant door de geestesgenoten van de betrokken dame verketterd.

Wanneer zullen die linkse madammen nu eens logisch en consequent durven denken en spreken?

Tenslotte nog een uitsmijter: Jaqueline Goossens vertelde dat toen ze de betrokken politieman uit Brussel aan het woord hoorde, ze de bezettingsleger-mentaliteit herkende die in New York zo veel kwaad bloed heeft gezet, nl. de manier van denken van agenten die van buitenaf worden aangevoerd, geen voeling hebben met de plaats waar ze de orde handhaven, enz…

Het is duidelijk: zelfs vanuit New York kan onze Jaqueline beoordelen of politiemensen al dan niet voeling hebben met wat in Brussel gebeurt.

Ze is geniaal, vindt u ook niet?

DE “V” VAN VRIJZINNIGHEID IS NIET ALTIJD DE “V” VAN VLAANDEREN…

2010-04-13T15:07:31+02:00

Eerst en vooral een waarschuwing voor al wie dit artikel zou willen lezen als een venijnige klerikaal-reactionaire aanval op de vrijzinnigheid. Ik huldig bepaald geen klerikale opvattingen en noem mezelf een vrije denker (ik gebruik het woordje vrijdenker niet omdat het te sterk gelinkt is aan de georganiseerde vrijzinnigheid waaraan ik mij vreemd voel).

Het is precies omdat ik dit vrije denken voor alle mensen opeis, dat ik van mening ben dat er geen heilige huisjes in onze maatschappij mogen bestaan en bijgevolg ook geen taboes omtrent bijvoorbeeld de standpunten die ingenomen worden door een aantal mensen die beweren de woordvoerders van de vrijzinnigheid te zijn.

Ik wil dan ook vandaag uiting geven aan mijn ergernis omtrent de maar al te vaak Vlaams-vijandige stellingnames van deze zelfverklaarde spreekbuizen. De aanleiding: een lezersbrief van de erevoorzitter van de Unie van Vrijzinnige Verenigingen, verschenen in De Morgen van 8 april met als onderwerp de huidige felle politieke discussie omtrent de Vlaamse rand rond Brussel.

Hij probeert hierin de burgemeesters, die afspraken gemaakt hebben met bouwpromotoren om voorrang te geven aan potentiële Vlaamse kopers, onderuit te halen en dit in volgende bewoordingen: “Als we vandaag bepaalde mensen uit de huizenmarkt weren omdat ze een taal niet spreken, wat is dan de volgende stap? Gaan we dan ook opnieuw vrijzinnigen marginaliseren omdat we het katholieke karakter van Vlaanderen willen restaureren? Wanneer sommigen de Franstaligen uit de Vlaamse rand rond Brussel weren, moeten we spreken. Al was het maar om tegen te gaan dat dit de voorbode is van veel erger.”

Maingain, Le Soir, of La Libre Belgique zouden het niet beter kunnen zeggen. M.a.w.: de man schaart zich aan de kant van dezen die de Vlaamse rand willen verfransen en dit omwille van een totaal mythomane angst voor een vermeende achteruitstelling of vervolging van vrijzinnigen in een zelfstandig Vlaanderen.Het weg-met-ons-syndroom en de paranoia van de vermeende linkse intellectueel in een van hun meest opvallende vormen.

Wat heeft Vlaanderen deze mensen toch misdaan? Zijn zij vergeten dat de Vlaamse Beweging (een emancipatiebeweging tenslotte) opgericht werd door mannen en vrouwen die vaak op hun vrijzinnigheid prat gingen? Ik denk in het bijzonder aan Emiel Moyson, César De Paepe, Julius Vuylsteke, Charles De Coster en zo vele anderen.

Dit was bovendien niet de enige generatie flaminganten die zich op de vrijzinnigheid beriep. Er waren vrijzinnige activisten: Van Extergem, Craeybeckx en De Guchtenaere bv. De allereerste volksvertegenwoordiger van de Frontpartij die in Gent verkozen werd: Boudewijn Maes was een radicale vrijzinnige en ik zou zo nog een tijd verder kunnen gaan…

Maar er is erger aan dit: antiklerikaal zijn betekent niets meer of minder dan zich verzetten tegen het misbruik maken door een kerk van haar geestelijke macht om aan politiek te doen (iets waaraan de kerk in Vlaanderen zich in het verleden meermaals bezondigd heeft, denk maar aan het oorspronkelijke standpunt van de Belgische bisschoppenconferentie m.b.t. de vernederlandsing van Leuven of aan de wijze waarop priester Daens vervolgd werd).

Vrijzinnigen hebben dit antiklerikalisme steeds hoog in hun vaandel gedragen. Maar wat doet de erevoorzitter van de Unie van Vrijzinnige Verenigingen (en hij is zeker geen uitzondering op dat vlak)? Zich vanuit zijn filosofische overtuiging voluit in de politiek mengen.

M.a.w. de vrijzinnige pot doet precies wat hij aan de katholieke ketel altijd heeft verweten.

Het klerikalisme is dus niet dood. Het schuilt zelfs vaak in hoekjes waar je het niet zou verwachten…

Mijn antwoord hierop, altijd en overal: Vive le geus!

LE SOIR, DE MORGEN EN…DE STANDAARD, MÊME COMBAT?

2010-03-30T10:00:56+02:00

Eergisteren bracht Le Soir een opiniestuk van een zekere Jean-Paul Marthoz, naar verluidt wereldberoemd in Franstalig België, maar totaal onbekend bij "de boerkes van Vlaanderen".

Het stuk handelde over de Vlaamse wooncode en was , conform de traditie in de krant van de Brusselse Koningstraat behoorlijk anti-Vlaams.

Het ging over "etnische zuiveringen", "genociden", enz. en als klap op de vuurpijl werd het artikel geïllustreerd met een foto van een massagraf van christenen in Nigeria.

De heibel die dit alles met zich meebracht, zorgde voor een aantal reacties van mensen die van mening zijn dat ze bij de Vlaamse intelligentsia horen. Uiteraard was Yves Desmet van De Morgen één van de koplopers. Alhoewel hij het niet eens was met de teneur van het stuk, was hij toch van mening dat de publicatie ervan moest kunnen. Als reden hiervoor voerde hij aan dat de associatie met de bijgevoegde foto bijzonder onkies is en in feite thuis hoort bij een techniek waar Goebbels himself nog wat van zou kunnen leren, maar dat niettemin de vrijheid van meningsuitingen er niet alleen is voor meningen die algemeen aanvaard worden maar ook - en zelfs vooral - voor meningen who , shock and disturb. Hebt u ooit dit standpunt door De Morgen i.v.m. het Vlaams Belang horen huldigen?

Maar ook De Standaard is in dat bedje ziek. In zijn editoriaal van vandaag stelt hoofdredacteur Peter Vandermeersch het volgende: "die vrijheid van meningsuiting mag geen grenzen hebben. Onze opiniepagina's moeten een vrije plaats blijven waar scherpe en zelfs kwetsende standpunten mogen worden verdedigd".

Hebt u zijn kwaliteitskrant al ooit zoiets horen verkondigen i.v.m. het Vlaams Belang?

M.a.w.: voor beide editorialisten is Le Soir misschien wel eventjes fout m.b.t. de Vlaamse wooncode, maar dit is niets in verhouding tot de zonde tegen de Heilige Geest die het Vlaams Belang op zijn geweten heeft (volgens de oude catechismus van Mechelen is deze zonde nl. de enige waarvoor geen vergiffenis kan geschonken worden).

Dat Le Soir Vlaamshatend is, staat nochtans buiten kijf. Zoals velen onder u weten, ben ik in Brussel opgegroeid en dit in een tijd waarin die krant in de hoofdstad allesoverheersend was ( zonder Le Soir had het FDF nooit kunnen bestaan). Velen weten ook dat ik Franstalig onderwijs volgde. Ik las in die tijd alle dagen Le Soir - hoe kon het ook anders? - en ik wil vandaag bekennen dat het precies door de artikels van die krant is dat ik een flamingant werd en later een geëngageerd Vlaams-nationalist. Dagelijks bracht die "gazet", die zich graag Le Quotidien Vespéral noemde, hatelijke stukjes over de Vlamingen. Vooral in de rubriek "la petite gazette". Deze giftige artikels werden geschreven in een bekakt Frans, dat doorspekt werd met archaïstische uitdrukkingen (dit laatste waarschijnlijk om intellectueel over te komen).

Na een tijdje begonnen wij als jonge militante Vlamingen ons onledig te houden met het imiteren van deze stijl. Mijn geliefkoosde zin haalde ik uit een reportage van Le Soir waarin de mensen die naar de Ijzerbedevaart gingen aan de Franstalige lezer werden voorgesteld. Over de jongeren die per fiets naar Diksmuide trokken, ging het als volgt: "Des jeunes éliacins boutonneux et exités par des petites vicaires fanatiques pédalent allègrement vers la tour de l'Yser". Vertaald geeft dit: "Knapen met gezichten vol jeugdpuistjes, die opgehitst worden door fanatieke onderpastoortjes, fietsen vrolijk richting Ijzertoren".

En dit is maar een klein staaltje van de wijze waarop deze "Belgische" krant de Vlaamsgezinden beschreef. Le Soir is niet alleen Radio Milles Collines, zoals sommigen beweren, het is ook een soort "Völkischer Beobachter".

Wat mij meer ergert, is dat de laatste jaren de redacties van De Morgen en De Standaard zonder enige schroom meewerken met "die gazet". Lezen ze haar nooit of hebben ze een collaborateursziel?

OVER DE VLAAMSE LEEUW EN DE GENTSE LITERATUUR: OPEN BRIEF AAN DE REDACTIE VAN HET LINKSE INTELLECTUELE TIJDSCHRIFT TIENS-TIENS

2010-03-12T15:42:57+01:00

Waarde redactie,

U bezorgt mij, zoals u het steeds doet, het pas verschenen nummer van Tiens-Tiens, waarvoor mijn dank.

Ik ben het vaak met de inhoud van uw blad niet eens, maar ben van mening dat de artikels die het brengt meestal interessant en goed geargumenteerd zijn.

In het stuk "Het Lijden Der Letteren" over Gent en de literatuur, slaat u deze keer echter de bal behoorlijk mis.

U maakt zich vrolijk over de tekst van de Vlaamse Leeuw, wat in deze tijd uiteraard zeer politiek correct is. Tot daaraan toe. Maar u maakt het zich - geef het toe - ook bijzonder makkelijk. Uiteraard is de tekst van dit lied gezwollen en bombastisch, maar welk meer dan honderd jaar oude strijdlied is dat niet? Moet ik u herinneren aan die volzin uit de Internationale: "Begeerte heeft ons aangeraakt"? Erger is dat u een feitelijke fout maakt. U schrijft namelijk dat de oorspronkelijke tekst luidde: "Hij scheurt, vernielt, verplettert/bedekt met bloed en slijk. En zegepralend grijnst hij/op 's vijands trillend lijk", terwijl wij nu een gekuiste versie als volkslied zouden gekozen hebben.

Niets is echter minder waar: wij zingen de eerste en de tweede strofe <sommigen enkel de tweede omdat die republikeins klinkt> en de tekst die u citeert komt uit de vijfde strofe.

Uiteraard klinkt deze strofe nu vreselijk, maar dit was in de tijd toen ze geschreven werd duidelijk niet het geval.

U noemt dit "een genocide voor beginners". Wat dan te zeggen van het einde van de eerste strofe van de Marseillaise, die luidt: "Qu'un sang impur abreuve nos sillons"? Vertaald geeft dit: "Dat een onrein bloed onze akkers bevloeie". <dit is de tekst uit het Franse volkslied die nog steeds en altijd gezongen wordt>.

Mag ik hieruit concluderen dat het lied van de "liberté, égalité, fraternité" aanzet tot racisme?

Het artikel laat ook verstaan dat de flaminganten zich zouden geërgerd hebben aan het feit dat de Franstalige bourgeoisie een voorname rol speelde in de Gentse literatuur en u verwijst dan uiteraard graag naar Maeterlinck en zijn Nobelprijs. Maar de auteur van het stuk is duidelijk zelf niet goed op de hoogte van de Franstalige literatuur uit de Arteveldestad. Zo vergat hij ondermeer gewag te maken van Suzanne Lilar, echtgenote van de voormalige minister van Justitie met dezelfde naam, die in het Frans schreef om o.m. haar sympathie voor de Vlamingen, het Nederlands en het Gents tot uiting te brengen. Ze werd zelfs germaniste.

Mag ik u haar boek: "Une enfance gantoise" aanbevelen? Het is in het Nederlands vertaald onder de titel: "Kind zijn in Gent".

Suzanne Lilar is bovendien de moeder van de in Frankrijk zeer bekende Françoise Mallet-Joris, auteur van het toch beroemde boek: "Le Rempart des Béguines" <De Antwerpse Begijnengracht>.

Misschien komt deze brief wat pedant over, maar ik wou alleen maar aantonen dat de flaminganten, die in de ogen van de auteur waarschijnlijk achterlijke pummels zijn, qua Franstalige literatuur een stukje kunnen meespreken.

Sans rancune,

Francis Van den Eynde

Vlaams-nationalist

Ziende blind of goed zot?

2010-02-02T14:39:49+01:00

Hilde Sabbe is een linkse madam die 23 jaar geleden uit West-Vlaanderen naar Brussel is komen wonen en er waarschijnlijk verblind werd door de glamour van de grootstad, zodat ze trots is dat ze daar mag wonen i.p.v. in een rustig dorpje in haar streek van herkomst.

Ze werd columniste bij De Morgen en pleegde er regelmatig stukken over wat in het huidig journalistenjargon “human interest” genoemd wordt.

Zo vertelde ze vaak over haar ex, over wat ze meemaakte met haar opgroeiende zoon, over haar huidige vriend die ze steevast “mijn allerliefste” noemt en zelfs over het sexuele leven van haar vriendinnen, waarvan ik vermoed dat het Dansaert-Vlamingen zijn, hoe zou het anders kunnen?

Voor enkele jaren stapte ze over naar die andere krant van De Persgroep, Het Laatste Nieuws.

Ze mag er in feite dezelfde onderwerpen behandelen, maar dan in een soort van wekelijkse dialoog met de lezers, die ze met bepaalde standpunten provoceert om zo interactie uit te lokken en de zaak wat levendiger te maken.

Voor mij niet gelaten, elke vogel zingt zoals hij gebekt is en een provocatie kan af en toe wel wat leven in de brouwerij brengen.

Vandaag gaat ze echter totaal uit de bol en ik kan er niet aan weerstaan enkele paragrafen te brengen uit het artikel dat ik vanmorgen in Het Laatste Nieuws mocht doornemen.

Sabbe schrijft letterlijk:

“Eén keer is er bij ons thuis ingebroken, twee keer is m’n handtas gestolen, de laatste keer van de voorbank van mijn auto. Dat was inderdaad even schrikken, zo’n ruit die wordt ingeslagen. Zoonlief wordt geregeld uitgescholden voor ‘Sale Flamand’, maar het meest ernstige gevolg is dat hij daardoor ontvankelijker lijkt voor het discours van Bart De Wever dan mij lief is. Zijn fiets is gestolen, en ooit heeft een groepje jongeren gedreigd zijn iPod af te pakken. Mijn ex is zes keer bestolen op tram en café, en een keer bedreigd”.

En nu komt de clou, want ze gaat als volgt verder:

“vreemd genoeg heeft dat onze levenskwaliteit nooit echt aangetast…

In Brussel is het goed leven, als men de angst niet laat winnen en eenvoudige voorzorgen neemt. Zo verliet ik mijn vorig werk ’s avonds nooit zonder mijn GSM tegen mijn oor aangedrukt zodat het leek alsof ik in gesprek was, en mijn tas ligt nooit meer op de zetel”.

Van ideologische blindheid en absolute vooringenomenheid gesproken…

Het ergste is misschien dat ze meent dat ze iemand met deze verhalen kan overtuigen.

Een toemaatje: misschien zou het voor Hilde Sabbe in Brussel pas heel erg worden wanneer ze zou vermoeden dat de situatie waarin Vlamingen in deze stad moeten leven, haar zoon er zou toe brengen over te hellen naar het Vlaams Belang i.p.v. naar de brave N-VA.

Mocht dit ooit het geval zijn, dan hoop ik voor de jongen dat hij er thuis nooit iets van laat blijken…

Een minaret in Houthalen-Helchteren...

2010-01-21T16:02:25+01:00

In Het Nieuwsblad van vandaag staat te lezen dat in Houthalen-Helchteren gisteren op precies één dag een twintig meter hoge minaret naast de daar functionerende moskee werd neer geplant.

Het gaat om een prefab minaret dat uit Turkije kwam omdat volgens de woordvoerders van de moskee “de Belgen logischerwijs niet in de bouw van minaretten gespecialiseerd zijn”.

Ik vind het enerzijds kras dat deze allochtonen op deze wijze de vakkennis van onze metsers onderuit halen, maar…de uitspraak doet mij anderzijds denken aan Karel Dillen: hij stelde immers steeds dat Vlaanderen groot geworden is rond belforten en kathedralen en niet rond minaretten.

Hij krijgt nu ook uit onverwachte hoek gelijk. Zo zie je maar…

De aartsbisschop en de moeials…

2010-01-19T14:48:36+01:00

Net zoals Gerolf Annemans het in zijn column stelt, ben ik van mening dat de politiek zich niet moet mengen met kerkelijke aangelegenheden zoals bv. de aanstelling van een nieuwe aartsbisschop.

Stel je trouwens voor dat het omgekeerde zou gebeuren en de kerkelijke overheid kritiek zou uitoefenen op de nieuwe voorzitter van een beleidspartij. Je zou wat horen… en terecht!

Ik heb er dan ook geen begrip voor dat politici het deze dagen nodig achten met veel poeha uiting te geven aan hun afkeuring voor de aanstelling van de nieuwe aartsbisschop, Mgr. Léonard. En dit van Laurette Onkelinx tot Zr. Monica Van Kerrebroeck. De eerste vindt immers dat Léonard het Belgisch evenwicht in het gedrang brengt (Joost mag weten hoe zij tot deze conclusie komt) terwijl de non van de CD&V kritiek heeft op een citaat van Freud omtrent homofilie dat Léonard ooit in een interview zou gebruikt hebben (het is niet helemaal duidelijk of ze overhoop ligt met de oude Sigmund of met haar hiërarchische overheid, maar ik denk dat het eerder dit laatste is).

Ik sta ook versteld van het feit dat allerlei mensen, die weinig of niets met de kerk en met het geloof te maken hebben, zo driest tegen de benoeming tekeer gaan. Het gaat tenslotte over een interne beslissing in een club waar zij geen deel van uitmaken. Zo las ik vlammende artikels en commentaren van militante vrijzinnigen, vurige antiklerikalen en notoire vrijmetselaars, die blijkbaar allemaal menen dat ze inspraak moeten eisen omtrent benoemingen die gedaan worden in een kerk waarmee ze niets te maken willen hebben.

Ze worden in felheid geëvenaard en soms zelfs voorbij gestoken door een aantal zgn. progressieve christenen, die voor de zoveelste keer verbaasd ontdekken dat de kerk niet democratisch functioneert. Voor zover ik weet is dit nochtans al eeuwen het geval en hadden ze dit moeten weten…ik stel mij trouwens de vraag of het in een monotheïstische godsdienst mogelijk is democraat te zijn met God.

Het peil van de aangevoerde argumentatie is bovendien van een zeer laag allooi.

Zo zegt Yves Desmet (zijn bekommernis omtrent wat in de kerk gebeurt, verraadt een misdienaarsverleden) over de uitspraak van Léonard dat het verschil tussen euthanasie en het nazisme flinterdun is; je zal maar katholieke verpleegster in een palliatieve instelling zijn… Het zal wel aan mij gelegen zijn, maar naar mijn bescheiden mening gaat het hier over twee totaal verschillende zaken.

Het Nieuwsblad vond het dan weer nodig enerzijds een jonge priester, die fel tegen de nieuwe aartsbisschop tekeer ging, aan het woord te laten en anderzijds Léonard door een oudere priester (80 jaar) te laten verdedigen. Kwestie van zeker te zijn dat de boodschap dat Léonard enkel zeer oude mensen aanspreekt wel overkomt…

Niemand die mij kent zal eraan denken het epitheton “vroom” naast mijn naam te plaatsen en ik blijf bij het standpunt dat de politiek zich buiten deze aangelegenheid moet houden, maar als ik zie hoe en door wie de ex-bisschop van Namen aangepakt wordt, dan heb ik er moeite mee zijn verdediging niet op te nemen.

Ik zal mij echter houden aan het principe van scheiding tussen kerk en staat, dat wij in Europa al kennen sinds het conflict tussen de Welfen de Gibbelijnen en betreur dan ook dat iemand het nodig vond namens de zgn. katholieke vleugel van het Vlaams Belang tussenbeide te moeten komen.

In het Vlaams Belang zijn er mensen met verschillende filosofische en religieuze opvattingen en uiteraard ook katholieken, maar de partij heeft geen katholieke vleugel en dit conform het godsvredestandpunt dat reeds sinds het einde van WOI deel uitmaakt van de kerngedachte van het Vlaams-nationalisme.

Laat ons het hierbij houden: geef aan de keizer wat aan de keizer toekomt en…

Journalisten…

2010-01-19T12:20:11+01:00

N.a.v. de exploten van een Limburgse seriemoordenaar en vooral van de verslaggeving ervan, wordt deze dagen in onze vaderlandse pers duchtig door journalisten gediscuteerd over welk nieuws zij dienen te brengen en op welke wijze dit moet gebeuren.

Hierbij wordt uiteraard zowel naar de deontologie verwezen als naar de morele plicht die op de schouders van de verslaggevers zou rusten m.b.t. de gevolgen die hun manier van nieuws brengen in de maatschappij zou kunnen veroorzaken.

Mij komt het vreemd voor dat journalisten nu nog moeten discuteren over de wijze waarop zij hun werk dienen uit te voeren terwijl er al meer dan 200 jaar kranten bestaan, maar bovendien lijkt het mij niet zo moeilijk een aantal regels vast te stellen waaraan verslaggevers zich dienen te houden.

Het is dan ook mijn bedoeling hier af en toe een vuistregel m.b.t. het uitoefenen van het beroep van journalist in herinnering te brengen omdat ik meen dat hiertegen maar al te vaak wordt gezondigd.

Eerst en vooral zou ik het willen hebben over het feit dat de gebrachte informatie juist moet zijn.

Dat dit niet altijd het geval is, wil ik illustreren met een voorbeeld dat niet onmiddellijk een zware politieke impact heeft, maar niettemin boekdelen spreekt;

Sinds enkele jaren organiseert het stadsbestuur van Gent een van de eerste zondagen van januari een nieuwjaarsreceptie voor de inwoners van de stad en dit telkens op het Sint-Baafsplein, m.a.w. tussen het Belfort en de Sint-Baafskathedraal.

Elk jaar verschijnt hierover een verslag in een aantal kranten uiteraard ook bij het persagentschap Belga.

Of deze informatie gefundeerd is en als serieus moet beschouwd worden, is echter zeer de vraag.

Zo waren er in 2007 volgens Belga 6.500 aanwezigen en volgens het Nieuwsblad/De Gentenaar 10.000.

In 2008 waren dit er volgens Belga en Het Nieuwsblad/De Gentenaar 7.300, volgens Het Laatste Nieuws 10.000.

In 2009 waren er dan weer 6.500 volgens Het Nieuwsblad/De Gentenaar en voor 2010 maakte deze krant gewag van 8.000 aanwezigen.

Wie weet dat n.a.v. een optreden van Clouseau, dat tijdens de Gentse Feesten van 2005 plaats vond, het stadsbestuur geëist had dat er niet meer dan 5.000 mensen toegelaten zouden worden omdat het plein anders overvol zou zijn met alle gevolgen vandien, beseft onmiddellijk dat alle cijfers die ik hierboven heb geciteerd, uitsluitend op fantasie berusten.

Eén zaak is duidelijk: de nieuwjaarsreceptie van het Gentse stadsbestuur heeft nooit meer dan 5.000 deelnemers gekend. In tegendeel.

Maar ja, het is nu eenmaal politiek correct om telkens de initiatieven van het stadsbestuur zo positief mogelijk in het daglicht te stellen.

Mij niet gelaten, maar hoe kan je de kranten die op deze wijze verslag uitbrengen nog au sérieux nemen?

ERRATUM

2010-01-14T16:34:53+01:00

In het stuk “The battle of the bottle” stelde ik dat dit evenement zich voorgedaan had in 1982.

Ik had mij in dit verband laten inspireren door een aantal artikels die hieromtrent in een aantal kranten verschenen zijn.

Een goede vriend, die ook bij het evenement aanwezig was en wiens objectiviteit ik onmogelijk in twijfel kan trekken, heeft er mijn aandacht op gevestigd dat deze “veldslag” in werkelijkheid in 1981 plaats vond.

Ik had mij eveneens op deze schrijfsels gebaseerd om te vertellen dat n.a.v. dit incident de NSV uit de PFK werd gezet.

Dezelfde correspondent vestigde er mijn aandacht op dat het pas in 1984 was dat deze maatregel werd getroffen en deze niets te maken had met wat zich in ’81 voordeed.

Ik neem graag akte van deze verbeteringen.

Eens te meer blijkt dat men bij ons de media niet mag vertrouwen en om eerlijk te zijn ook het eigen geheugen niet.

De “battle of the bottle”, een stuk hedendaagse geschiedenis

2010-01-12T16:10:37+01:00

Eind december 2009 werd de studentenvereniging NSV (Nationalistische Studentenvereniging) na jaren procederen als lid opgenomen in het PFK (Politiek en Facultair Konvent) van de Gentse Universiteit.

Logistiek betekent dit voor de vereniging heel wat. Vanaf nu kan ze bijvoorbeeld beschikken over een deel van de infrastructuur van de universiteit, zoals bv. zalen die ze gratis kan gebruiken.

Dit zou allemaal onopgemerkt voorbij gegaan zijn, indien links met zijn gekende zin voor nuance en tolerantie niet overeind zou gaan staan zijn om bij het horen van dit nieuws met de nodige klem te protesteren tegen het toelaten van deze “fascisten” in een officieel orgaan van de universiteit.

De herrie uit de rode hoek zorgde ervoor dat de kranten voor de zaak aandacht gingen krijgen en er een aantal artikels over brachten. Hierin werd o.m. verwezen naar het feit dat de NSV in 1982 uit het hierboven vermelde konvent gezet was n.a.v. de “battle of the bottle”, waarvan dan gezegd werd dat het ging om een keiharde vechtpartij tussen links en rechts die in de faculteitsgebouwen had plaatsgevonden.

Deze vrij simplistische voorstelling van de feiten verdient meer uitleg en ook meer nuancering. Als getuige, maar vooral als toenmalige betrokkene meen ik hiervoor te kunnen zorgen. Vandaar dat ik het relaas der feiten wil brengen.

Een doodgewone politieke informatieavond…

We schrijven 1982 (meerbepaald het voorjaar).

Zoals het toen de gewoonte was – en nu nog is – werd er regelmatig door studentenverenigingen gebruik gemaakt van de auditoria van de universiteitsgebouwen van de Blandijnberg voor het organiseren van meetings, politieke vergaderingen, enz.

Voor die avond had de Gentse afdeling van de NSV de toelating bekomen om een informatieavond te organiseren over de situatie in Zuid-Afrika. De spreker was de befaamde professor Vlerick, voorzitter van de vereniging Protea die zich tot doel stelde in Vlaanderen objectieve informatie over Zuid-Afrika te verspreiden.

Zodra de linkse studentenverenigingen op de hoogte waren, werd er vanuit hun kamp fel gereageerd. De vergadering mocht en zou niet doorgaan. Er werd dan ook een harde tegenbetoging aangekondigd.

Zodra de NSV’ers dit wisten, hadden zij op hun beurt hun afdelingen uit Leuven, Brussel en Antwerpen gemobiliseerd.

Er heerste die avond dus een gespannen sfeer in en rond de Blandijn.

De spanning werd nog bevorderd door het feit dat de tegenbetogers i.p.v. - zoals gewoonlijk - hun betoging voor de ingang te laten plaatsvinden, zich in de inkomhal hadden verzameld, zodat het niet anders kon of ze kwamen tussen de NSV’ers te staan.

Deze laatsten vonden er niets anders op dan te beginnen zingen. Het Ruiterslied werd ingezet. Dit lied, dat traditioneel door laatstejaars gezongen wordt op de laatste cantus die ze als student meemaken, kwam misschien voor de tegenbetogers nogal dreigend over. De laatste woorden van elke strofe luiden immers: “om te sterven”.

Wat er ook van zij, het had tot gevolg dat de linkse studenten zich naar buiten begaven en de indruk gaven dat ze tot een klassieke tegenbetoging zouden overgaan. Ze begonnen dus voor de Blandijn slogans te scanderen en zodra dit gebeurde kwam een politiepeleton tussen hen en de ingang van de gebouwen staan.

Alles leek dus weer zijn normale gang te kunnen gaan en de NSV’ers lieten de bijeenkomst starten.

…werd een veldslag

Iedereen begaf zich dus naar de zaal waar de voordracht plaatsvond, behalve een tiental mensen, waaronder ondergetekende NSV-sympathisant, die voorzichtigheidshalve aan de ingang van het gebouw bleven staan om wat buiten gebeurde in het oog te kunnen houden.

Veel zorgen maakten wij ons niet. Voor de hoofdingang stond de politie en de zijingang was op slot, dit hadden wij zelf nagetrokken.

Er ging bij ons dus geen alarmbelletje luiden toen de betogers zich op de straten naar de linkerzijingang begaven.

Des te harder verschoten we toen we vaststelden dat ze zich langs daar toch een toegang konden verschaffen en dit doordat ze simpelweg over de sleutels van de toegangspoort beschikten.

Om toch nog te proberen ze te beletten de zaal te bereiken, stelde ons ploegje van tien man zich zo snel mogelijk op in de gang langs waar zij binnen stormden. Onze situatie werd onmiddellijk zeer hachelijk. We werden immers onthaald op een regen van kasseien waarmede onze tegenstanders zich hadden uitgerust door ze in de straat uit te breken. Er vielen dan ook meteen enkele gewonden in onze groep. Ik zag een Antwerpse student wiens hand volledig doorstoken was met een lange glasscherf en Peter Logghe, nu Vlaams Belang volksvertegenwoordiger voor West-Vlaanderen, werd met een bloedend hoofd en drie gebroken tenen afgevoerd.

Ik moet bekennen dat ik de situatie nogal zwart inzag. Lang zouden we dit niet kunnen volhouden, vooral omdat de politie - die de universiteit slechts met uitdrukkelijke toestemming van de rector binnen mocht – niet anders kon dan de situatie door de ramen gade te slaan.

Bart V. - toen een eerstejaars pol&soc’er, nu een brave familievader in de kempen, kreeg toen echter een geniale ingeving. Hij vestigde mijn aandacht op een grote metalen kast, die zich bevond in één van de kantoortjes aan de zijkant van de gang waarin de veldslag plaats vond.

Prompt werd deze kast tussen ons en onze tegenstanders opgesteld, wat het voordeel had dat zij niet konden verder stormen en wij toch min of meer afgeschermd waren van de stenen die zij op ons lieten donderen.

Een minuut later trok Bart opnieuw aan mijn mouw. Hij had de frisdrankautomaat opgemerkt aan het einde van het stuk gang dat wij aan het verdedigen waren. Toen ik hem zei dat we toch moeilijk ook dit toestel in de gang bij de barricade konden opstellen, antwoordde hij: “niet de automaat, de kratten met leeggoed die ernaast staan!”

Achteraf bleek dat deze idee Bonaparte waardig was. De kratten werden aangebracht, zodat wij op onze beurt onze tegenstanders op een regen projectielen, nl. de lege flesjes, konden trakteren. Bijkomend voordeel: elke lege krat kon gebruikt worden om als schild boven ons hoofd te houden. Dit systeem werkte dermate efficiënt dat wij in de tegenaanval konden gaan door de metalen kast als een soort pantser naar voor te duwen en op deze wijze uiteindelijk de tegenstander uit het gebouw konden verjagen. Onderweg maakten we zelfs een krijgsgevangene: een linkse student had zich verscholen in een zijkantoor van een door ons heroverd stuk gang. Hij werd “conform de Conventie van Genève” behandeld en afgeleverd aan de politie, die nog altijd voor de hoofdingang stond opgesteld.

Wij hadden de slag gewonnen, de avond was ongestoord kunnen doorgaan. In die mate zelfs, dat de mensen die op dat ogenblik in de zaal naar professor Vlerick luisterden, haast niets van de heibel hadden gemerkt.

Na het einde van de voordracht trokken we uiteraard al zingend naar het toenmalige Vlaams Huis “De Roeland” aan de Korte Kruisstraat, waar een spontane cantus op het getouw gezet werd.

Voor het eerst in de lange cantusgeschiedenis werd toen dankbaar verwezen naar Coca Cola en naar de rol die deze frisdrank in onze overwinning had gespeeld, zodat iemand het nodig vond de avond met de glorierijke naam “the battle of the bottle” te bedenken, en dit naar analogie met de slag der Ardennen, die “the Battle of the Bulge” genoemd werd.

Moraal van deze zaak:

-Als het er op aan komt is alles bruikbaar, zelfs colaflesjes.

-Hoed je voor brave huisvaders…je weet immers nooit wat ze tijdens hun jeugd uitgespookt hebben!

BIJ HET NIEUWSBLAD STARTEN ZE HET NIEUWE JAAR ZO POLITIEK CORRECT MOGELIJK

2010-01-05T15:35:38+01:00

In Het Nieuwsblad van 4 januari – het tweede exemplaar van 2010 – verscheen al onmiddellijk een hoofdartikel van een zekere Kristof Simoens waarvan de politieke correctheid afdroop.

De man schreef zijn stuk n.a.v. de aanslag waarvan de Deense cartoonist Kurt Westergaard, de tekenaar van de Mohammedcartoons die een vijftal jaar gelden voor nogal wat ophef zorgden, het slachtoffer had moeten zijn. Westergaard had zich, toen hij vaststelde dat er een ongenode gast in zijn huis zat, immers samen met zijn kleinzoontje in de badkamer opgesloten, zodat de man die hem wou vermoorden, een Somaliër die in opdracht van een islamitische organisatie handelde, er niet in slaagde hen te bereiken.

Uiteraard keurt onze Nieuwsbladjournalist de moordpoging niet goed. Hij vindt het echter wel nodig de mensen, die in het westen het recht op vrije meningsuiting bepleiten en ook kritiek op de islam leveren, op gelijke voet te stellen met de extremisten die in naam van Allah moorden plegen.

Hij schrijft letterlijk: “Laat er geen misverstand over bestaan: vrije meningsuiting is een recht, maar respect voor andersdenkenden zou dat evenzeer moeten zijn.”

M.a.w.: Simoens is van mening dat de vrije meningsuiting weliswaar mag bestaan, maar uitsluitend op voorwaarde dat niemand van mening kan zijn dat deze vrije meningsuiting voor hem of haar kwetsend is.

Dat standpunt komt er op neer dat vrije meningsuiting i.v.m. de islam niet kan, want telkens dat iemand zich over deze godsdienst kritisch zou uitlaten zal er wel een groep islamieten gevonden worden die van mening is dat het hier gaat om een oneerbiedig standpunt.

Het is touwens om dit te kunnen concretiseren dat de Internationale Conferentie van Islamitische Landen het begrip “islamofobie” heeft uitgevonden. Ook al een begrip dat gretig door progressieven in het westen werd overgenomen.

Dat sommige godsdienstfanaten uit het Midden-Oosten of Azië zo’n standpunt belijden is één zaak. Dat het omwille van de politieke correctheid door journalisten van bij ons overgenomen wordt is er een andere, waar ik mij niet kan bij neerleggen. Ik durf van u hetzelfde hopen.

2 MATEN, 2 GEWICHTEN

2009-10-20T15:01:58+02:00

HET VERSCHIL VAN DIFFERENTIE BIJ HET GENTSE STADSBESTUUR

Tijdens de gemeenteraad van maart stelde Vlaams-Belanggemeenteraadslid Geert De Jaeger een vraag over het fenomeen van “comazuipen” in Gent (dit is naar verluidt een nieuwe rage bij sommige jongeren die erop neerkomt zo snel mogelijk veel alcohol te drinken en om ter vlugst lazarus te zijn).

Burgemeester Termont (sp.a) antwoordde toen dat er geen enkele reden was om zich zorgen te maken en dit aan de hand van cijfers die hij bij de politiediensten en door buurtonderzoek had verzameld.

Het dagblad De Gentenaar vond het niettemin nodig tijdens de Gentse Feesten een jongeman van 14 jaar op pad te sturen met de opdracht op een uur tijd zoveel mogelijk alcohol te kopen.

De oogst die hij verzamelde was indrukwekkend en ging van sterke drank over wijn tot bier.

Een paar weken terug bracht de krant hierover een groot artikel. Op basis van deze informatie stelde het socialistisch gemeenteraadslid Reynebau dan ook op 14 oktober aan het stadsbestuur dezelfde vraag als deze van Vlaams-Belanger De Jaeger waarvan sprake hierboven.

Het was deze keer de socialistische schepen Balthazar die de honneurs waarnam. Merkwaardig: zijn antwoord hield precies het tegenovergestelde in van wat de burgemeester in maart had gezegd. In tegenstelling met deze laatste was de schepen echt verontrust. Hij had het o.m. over een extra sensibiliserende actie die hoogstnodig was. Conclusie: in Gent hangt het antwoord van het stadsbestuur aan een gemeenteraadslid af van de politieke kleur van deze laatste.

DE DIFFERENTIE VAN HET VERSCHIL BIJ HET NIEUWSBLAD/DE GENTENAAR

Bij de redactie van Het Nieuwsblad/De Gentenaar is het van hetzelfde laken een pak.

Voor enkele maanden heeft de redactie een dossier gepubliceerd over de waarneembare gebreken van alle stations van o.m. Oost- en West-Vlaanderen.

Mijn goede vriend en collega Peter Logghe, die Kamerlid is voor West-Vlaanderen en ikzelf hadden daarover een aantal parlementaire vragen gesteld.

Op 11 september maakte Het Nieuwsblad/De Gentenaar zich hierover vrolijk door het volgende te schrijven:

“Sinds parlementsleden weten dat journalisten op het einde van de rit wel eens gaan kijken hoe actief ze geweest zijn - onder meer door het aantal parlementaire vragen te tellen - gaan sommige gekozenen in overdrive. En dat hoeft niet lastig te zijn. Het Nieuwsblad lichtte dit voorjaar alle treinstations door. VB'ers Francis Van den Eynde en Peter Logghe namen daar een kopietje van en stuurden vervolgens een schriftelijke vraag over elk station waar iets aan schort.
Het houdt iedereen bezig, het kost niet veel moeite en het lijkt een beetje alsof je hard aan het werk bent. Voor sommige gekozenen moet het niet meer zijn.”

Mijn verbazing was dan ook groot toen ik ontdekte dat De Gentenaar zich deze keer niet ergerde aan het politiek gevolg dat aan een gepubliceerd dossier gegeven werd en bovendien daags na de vraag van Reynebau niet alleen gans de eerste bladzijde van het stedelijk nieuws hieraan besteedde, maar een en ander bovendien ook nog met een grote titel op de voorpagina van de krant aankondigde. Mijn verbazing steeg ten top toen ik de naam zag van de journalist die het stuk had geschreven. Ik had immers een andere verslaggever van De Gentenaar tijdens de betrokken commissie gezien… Zou het kunnen dat de redactie van het Nieuwsblad/De Gentenaar politieke initiatieven beoordeelt op basis van de ideologische overtuiging van de mandataris die ze neemt?

DE VRT... RODER DAN ROOD! (BIS)

2009-09-29T14:08:20+02:00

Beste lezer,

Hieronder de tekst van een tweede open brief die ik vandaag aan de VRT vertuurde n.a.v. de reactie van de openbare omroep op mijn eerste open brief van vorige week die u eveneens op deze webstek kan vinden...

Geachte heer Peirs,

Op 25 september stuurde ik u een open brief i.v.m. de ruimte die op 22 september in de uitzending “De ochtend” van Radio1 aan sp.a-Kamerlid Dirk Van der Maelen gegeven werd om een parlementaire vraag aan te kondigen die hij naar eigen zeggen die dag zou stellen aan minister van Landsverdediging De Crem.

De vraag had betrekking op verklaringen die op vrijdag 18 september 2009 in de radio-uitzending “Vandaag” afgelegd werden door Luitenant-Generaal van Caelenberghe over een bijzondere oefening die de Belgische Special Forces aan het uitvoeren waren en die hen zou voorbereiden op de oorlog in Afghanistan.

Ik deelde u mede dat die vraag tot dan toe gesteld noch ingediend was (ze is het trouwens nog steeds niet), maar dat dit blijkbaar niet belet had dat dezelfde Van der Maelen op donderdag 24 september opnieuw aan bod kwam in “De ochtend”, maar deze keer i.v.m. een wetsvoorstel van zijn hand.

Ik verweet u in mijn brief dat de VRT opvallend meedoet aan wat doorgaans aankondigingspolitiek genoemd wordt en blijkbaar niet al te precies nagaat of de gebrachte informatie met de werkelijkheid strookt.

In uw antwoord van 28 september beweert u dat dit niet klopt en dat de kwestieuze parlementaire vraag, in tegenstelling tot met wat ik schreef, wel ingediend werd.

U voegde hieraan toe dat u mij een kopie van de betrokken vraag ten bewijze overmaakte.

Dit laatste getuigt van een toch wel merkwaardige perceptie van de chronologie: de vraag van Van der Maelen die u mij stuurde is van 9 september, terwijl – zoals reeds gezegd – dit parlementslid in uw uitzending van 22 september met veel poeha aankondigde dat hij ze die dag zou stellen.

De vraag die u mij stuurde, heeft weliswaar betrekking op de operaties in Afghanistan, maar rept met geen woord over de verklaringen van Luitenant-Generaal van Caelenberghe, die a.h.w. de kern vormden van het betoog van Van der Maelen (dit kon ook niet anders, de verklaringen werden op 18 september afgelegd).

U stelt ook dat het wetsvoorstel van Van der Maelen geen aankondiging was. Ik heb dit nooit beweerd. Wel heb ik mij geërgerd aan het feit dat iemand die op dinsdag een aankondiging doet die niet klopt, op donderdag reeds opnieuw zonder enige schroom in dezelfde uitzending aan bod mag komen terwijl t.o.v. politici van een andere partij door de VRT een totaal andere politiek gevoerd wordt.

Tenslotte dit nog: u verantwoordt het feit dat Van der Maelen in een korte tijdspanne twee keer gevraagd werd door te stellen dat hij de geestelijke vader is van beide besproken teksten.

Afgezien van het feit dat de eerste van die teksten niet bestaat, vestig ik er uw aandacht op dat heel wat parlementsleden op een week tijd veel meer dan twee initiatieven nemen. Indien ze hierover telkens in het betrokken programma moeten geïnterviewd worden, zou “De ochtend” minstens tot middernacht moeten duren…

Ik herhaal dus dat de sp.a op de openbare omroep een voorkeursbehandeling geniet en zal hiertegen met klem blijven protesteren!

Francis Van den Eynde

Volksvertegenwoordiger

DE VRT...RODER DAN ROOD!

2009-09-25T16:15:12+02:00

Vandaag verstuurde ik een open brief naar de redactie van radio 1. Hieronder de integrale weegave ervan:

Geachte mevrouw,Geachte heer,

Op dinsdag 22 september 2009 werd in de uitzending ‘De ochtend’ aan SP.a-Kamerlid Dirk Van der Maelen ruimte gegeven om een parlementaire vraag aan te kondigen die hij volgens eigen zeggen die dag zou stellen aan minister van Landsverdediging Pieter De Crem.

De vraag had betrekking op verklaringen die op vrijdag 18 september 2009 in de VRT-radiouitzending ‘Vandaag’ afgelegd werden door Luitenant-Generaal van Caelenberghe over een bijzondere opleiding die de Belgische Special Forces aan het uitvoeren waren en die hen zou voorbereiden op de strijd in Afghanistan.

Tot hier toe werd deze vraag niet gesteld en zelfs niet ingediend.

Dit belet echter niet dat Dirk Van der Maelen donderdagmorgen 24 september 2009 opnieuw aan bod kwam, deze keer in verband met een wetsvoorstel.

Uit een en ander blijkt dat de VRT meedoet aan wat doorgaans aankondigingspolitiek wordt genoemd en blijkbaar niet al te precies nagaat of de gebrachte informatie met de werkelijkheid overeenstemt en ook dat bepaalde politici uit bepaalde politieke partijen behoorlijk vaak op de radio aan bod komen en dit tegenstelling met andere politici van één andere partij.

Graag vernam ik uw reactie op mijn schrijven.

Met de meeste hoogachting,

Francis Van den Eynde

Volksvertegenwoordiger

EEN MENS HAALT DAN AL EENS DE KRANT…

2009-09-16T15:16:40+02:00

In Het Nieuwsblad van 11 september verscheen het volgende artikel:

Eerst en vooral: wie er regelmatig het bulletin van schriftelijke vragen en antwoorden op naslaat, zal onmiddellijk vaststellen dat Peter Logghe voor het stellen van parlementaire vragen niet op inspiratie zit te wachten. In tegendeel. Hij is zonder twijfel een van de recordhouders in aantal vragen.

Zelf stelde ik in de loop der jaren reeds honderden schriftelijke vragen over wantoestanden in spoorwegstations (ik was tenslotte 8 jaar voorzitter van de Commissie Infrastructuur van de Kamer die o.m. voor de Spoorwegen bevoegd is).

Maar er valt meer te vertellen over dit artikel. Het Nieuwsblad heeft immers de moeite genomen om een journalist naar alle stations van o.m. Oost-Vlaanderen te sturen en daarover een uitgebreid dossier te publiceren. Vermits de krant zich nu ergert aan het feit dat aan dit dossier op parlementair vlak gevolg gegeven wordt, stel ik mij de vraag of de redactie dit dossier beschouwt als een soort pulp om de “gazet” te vullen. Indien Het Nieuwsblad de eigen informatie ernstig opneemt, zou het er toch gelukkig om moeten zijn dat er werk gemaakt wordt van de toestanden die het aanklaagt? Of gaat het hier gewoon om een soort frustratie van politiek correcte journalisten die moeten vaststellen dat enkel Vlaams-Belangparlementairen belangstelling voor hun dossier opgebracht hebben?

GEERT VERSNICK = ZORRO X SUPERMAN

2009-07-16T15:29:41+02:00

Geert Versnick, een Gentse liberaal uit de stal van Guy Verhofstadt, bekleedt op dit ogenblik volgende mandaten:

- Volksvertegenwoordiger

- Schepen stad Gent

- Voorzitter OCMW Gent

- Voorzitter AZ Jan Palfijn

- Voorzitter raad van bestuur Eandis

- Lid directiecomité TMVW

- Bestuurder Electrabel

- Bestuurder Flanders Expo

- Bestuurder Wescom

- Ondervoorzitter raad van bestuur AG Stedelijk Ontwikkelingsbedrijf Gent

Zopas werd Geert Versnick bovendien ook nog aangeduid als voorzitter van de Commissie Buitenlandse Betrekkingen van de Kamer.

Vermits hij al deze mandaten bekleedt en al deze opdrachten vervult in opdracht van de VLD, het Gentse stadsbestuur of van de regeringsmeerderheid, mag ervan uitgegaan worden dat Geert Versnick al deze banen tegelijkertijd aankan.

Het kan dus niet anders of Geert Versnick is een mengeling van Zorro en superman, lichtjes op smaak gebracht met een snuifje Jerommeke…

POLITIEK CORRECTE VOEDING?

2009-06-30T16:40:38+02:00

Door het invoeren van een zgn. “veggiedag” haalde de stad Gent zopas de wereldpers.

Waarover gaat dit?

Vanaf nu mogen de personeelsrestaurants van de stad en van haar onderwijsinstellingen op donderdag geen vlees meer opdienen. Een vegetarische donderdag dus, omdat de kerk vroeger voorschreef dat de gelovigen op vrijdag vlees moesten derven en het dus ondenkbaar zou zijn dat ons vrijzinnig-islamitische college de “veggiedag” op vrijdag zou laten plaatsvinden…

De achterliggende reden voor dit initiatief wordt als volgt uitgelegd: “Als alle Gentenaren één dag per week geen vlees zouden eten, heeft dat hetzelfde effect op de CO2-uitstoot als 20.000 auto’s een jaar lang in de garage laten staan. En het is nog gezond ook.”

Vanzelfsprekend zal het niet bij deze maatregel blijven. Nu reeds worden andere “duurzame” initiatieven voor het personeelsrestaurant aangekondigd. Zo wordt in het tijdschrift voor het stadspersoneel medegedeeld dat “tomaten ook in de winter lekker zijn, maar het kost wel veel energie om ze te produceren en te bewaren. Vaak worden ze dan nog eens per vliegtuig vervoerd, zodat ze onrechtstreeks de CO2-uitstoot verhogen.”

Deze winter zullen de ambtenaren van Gent dan ook geen tomaten meer op hun broodjes vinden.

Een excellent initiatief! Ik verwacht dan ook dat de logica ervan doorgetrokken wordt naar alle voedingsproducten die door Gent aangeboden worden. Ik heb het dan bv. over de wijn uit de wereldwinkels die regelmatig op recepties wordt geschonken. Deze wijn komt immers uit Chili of een ander ver land. Het spreekt vanzelf dat het vervoer ervan tot bij ons ook de CO2-uitstoot verhoogt.

Mag ik verwachten dat het Gentse stadsbestuur zich voortaan voor wijn niet langer tot de wereldwinkel zal wenden, maar zich in buurlanden zoals Frankrijk zal bevoorraden?

Bananen en ananas, die ook uit exotische landen komen, moeten vanzelfsprekend verboden worden en waarom deze maatregel ook niet laten gelden voor thee of koffie? Misschien kunnen deze drankjes vervangen worden door cichorei…dit is ook zeer gezond en het witloof waaruit cichorei gemaakt wordt, komt niet uit verre continenten zoals Afrika of Azië, maar doodgewoon uit Vlaanderen, wat de vervoerafstand drastische verkort en dus de CO2-uitstoot sterk reduceert.

Mijn boodschap voor het Gentse stadsbestuur en burgemeester Termont in het bijzonder: durf verder gaan op de ingeslagen weg. “Yes we can!”, zoals de heilige Obama zou zeggen…

JEF LAMBRECHT VS DE VRT OF…DE POT VERWIJT DE KETEL DAT HIJ ROOD ZIET

2009-06-24T15:51:44+02:00

Jef Lambrecht, een radiojournalist die sinds jaar en dag in opdracht van de VRT onze golflengtes teistert, is 60 geworden.

Dat zullen we geweten hebben, want n.a.v. deze verjaardag achtte hij het nodig in een uitgebreid interview zijn gal te spuwen over zijn werkgever, de VRT. Het heet dat de openbare omroep o.m. te veel oog heeft voor wat er rond de kerktoren gebeurt, dat het buitenlands nieuws te weinig aan bod komt en vooral dat de VRT politici als Bart De Wever en Jean-Marie Dedecker groot gemaakt heeft door ze heel vaak op te voeren.

M.a.w.: zijn voornaamste verwijt luidt dat de VRT op een partijdige wijze aan politiek doet. Voor ons niets nieuws, wij hebben dit al jarenlang ondervonden.

“Goed gezien van de arbiter” zouden we dus geneigd zijn op zijn Brussels te zeggen, ware het niet dat in dit geval de “arbiter” op zijn minst in hetzelfde bedje van politieke partijdigheid ziek is. Ik zal nooit vergeten hoe hij tijdens de radio1-uitzending Actueel van 25 november 1991 (de dag na de eerste “zwarte zondag” dus) commentaar gaf op de verkiezingsoverwinning van het toenmalige Vlaams Blok. Ik herinner mijzelf dat in de jaren die daarop volgden, verschillende radiojournalisten mij vertelden helemaal niet trots te zijn over de wijze waarop de heer Lambrecht dit toen gedaan had.

Hij had het immers over het Vlaams Blok, een partij van hooligans, neonazi’s, primairen, enz…

Ik ben ondertussen al wel aan een en ander gewoon geraakt vanwege die omroep die alleen maar door ons aller belastinggeld in leven blijft, maar toch…dit stuk was zo grof dat het steeds blijven nazinderen is.

Zou Jef Lambrecht niet beter voor eigen deur beginnen vegen?

SELECTIEVE VERONTWAARDIGING

2009-05-26T12:22:53+02:00

In De Morgen van 23 mei kon je volgend kort bericht lezen:

“Verschillende FDF’ers zijn lid van de Facebookgroep “'Bruxelles élargie, libérée et surtout francisée' (Brussel uitgebreid, bevrijd en vooral verfranst), die de Vlaamse pendelaars omschrijft als: “woekerend ongedierte, die we elke ochtend de Brusselse arbeidsmarkt zien overspoelen om 's avonds hun geld af te geven aan de vijand".

De groep die dit subtiele stuk pleegde, bestaat uit een aantal Franstaligen met duidelijke academische binding en kan uiteraard rekenen op de steun van een aantal FDF-politici.

Stel je voor wat er zou gebeuren indien een Vlaams-Belanger nog maar een tiende van wat deze mensen verkondigen, over Franstaligen of allochtonen zou verklaard hebben.

De wereld zou te klein geweest zijn. De Raad van Europa, de Verenigde Naties, misschien zelfs het Vaticaan zouden ingeschakeld worden en elke Vlaamse progressieve organisatie – en dan vooral de gesubsidieerde afkortingen waaraan ons land zo rijk is – zou al geprotesteerd hebben. De vakbonden zouden op hun achterste poten hebben gestaan en de Minister van Justitie zou gebruik gemaakt hebben van zijn positief injunctierecht om het parket in te schakelen. Om nog maar te zwijgen over het Centrum van Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding, dat uiteraard kloek in actie zou zijn getreden.

Vanzelfsprekend zou dit allemaal ook aanleiding gegeven hebben tot een grote betoging, die zou geëindigd zijn met een concert waarop elke zanger die Vlaanderen rijk is, had moeten optreden.

Maar ja, nu het alleen maar Vlamingen zijn die als “ongedierte” worden aangesproken, reageert uitsluitend het Vlaams Belang, waarvan de voorzitter klacht heeft ingediend.

De Morgen, die nochtans in politieke verontwaardiging over al dan niet vermeende discriminatie gespecialiseerd is, bracht het Facebookstuk zonder enig commentaar en de andere kranten zwegen het zelfs tot hiertoe dood…

Spreekt dit allemaal geen boekdelen?

TURKSE POLITICI TONEN AAN DAT ONZE NATIONALITEIT WEGGEGEVEN WERD

2009-05-19T15:59:20+02:00

Twee Turkse verkiezingskandidaten hebben in Gent folders in het Turks verspreid. Uiteraard heeft het Vlaams Belang geprotesteerd (we hebben ons steeds tegen Franstalige pamfletten in Vlaanderen verzet en dit was niet met de bedoeling ze door Turkse te vervangen…).

De betrokken kandidaten Fatma Pehlivan, Sp.a-schepen in Gent en Veli Yüksel, de coming man van de christendemocraten in de Arteveldestad hebben onze partij echter ook een dienst bewezen.

Het verspreiden van folders in het Turks toont immers aan dat deze twee “specialisten” zeer goed weten dat heel wat mensen die bij ons stemrecht gekregen hebben, nog steeds het Nederlands niet machtig zijn. Ze spreken ze dus in het Turks aan. Nochtans hebben de mensen allemaal onze nationaliteit. Anders zouden zij immers ook geen stemrecht hebben.

Conclusie: een massa immigranten kreeg van dit regime een Belgisch paspoort zonder enig bewijs van inburgering te kunnen voorleggen.

Dat is nu precies de stelling die het Vlaams Belang al jarenlang verkondigt. Wie had ooit kunnen vermoeden dat de bewijzen, die zwart op wit aantonen dat wij gelijk hebben, uit die hoek zouden komen?