FRANCIS VAN DEN EYNDE

Het is niet mijn gewoonte foto’s of filmmateriaal omtrent mijn politieke werking rond te sturen.

Daar ik gisteren echter mijn afscheidsrede in de Kamer hield, maak ik hierop vandaag een uitzondering.  Het grootste gedeelte van mijn toespraak hield ik immers in het Frans om de Franstaligen nu voor eens en altijd duidelijk te maken wat wij hen verwijten.

Ik kan u verzekeren dat dit voor de nodige heibel heeft gezorgd: ik werd regelmatig door enkele Franstaligen onderbroken Eén van hen, een volksvertegenwoordiger van CDH, vond het op een zeker ogenblik zelfs nodig recht te staan en de Brabançonne te zingen.

Vanzelfsprekend ben ik mijn tussenkomst in het Nederlands begonnen en heb ik ze ook in die taal beëindigd.

Ik ben er trots op u te kunnen meedelen dat mijn laatste woorden in het parlement als volgt klonken:

“Leve het vrije en onafhankelijk Vlaanderen en België barst!”

Indien u het spektakel wil meemaken, klik dan op onderstaande link:

http://www.dekamer.be/kvvcr/showpage.cfm?section=none&leftmenu=none&language=nl&cfm=/site/wwwcfm/streaming/archive/viewarchivemeeting.cfm?meeting=20100506-1 (linkerkolom: 'Agenda' ==> Rubriek 'verklaring tot herziening van de Grondwet' ==> Francis Van den Eynde).

Tenslotte dit nog: het is vanzelfsprekend mijn bedoeling om verder actief te blijven in de Vlaamse Beweging.  Old soldiers never die, they just fade away…

In Het Nieuwsblad van 11 september verscheen het volgende artikel:

“Sinds parlementsleden weten dat journalisten op het einde van de rit wel eens gaan kijken hoe actief ze geweest zijn - onder meer door het aantal parlementaire vragen te tellen - gaan sommige gekozenen in overdrive. En dat hoeft niet lastig te zijn. Het Nieuwsblad lichtte dit voorjaar alle treinstations door. VB'ers Francis Van den Eynde en Peter Logghe namen daar een kopietje van en stuurden vervolgens een schriftelijke vraag over elk station waar iets aan schort.
Het houdt iedereen bezig, het kost niet veel moeite en het lijkt een beetje alsof je hard aan het werk bent. Voor sommige gekozenen moet het niet meer zijn.”

Eerst en vooral: wie er regelmatig het bulletin van schriftelijke vragen en antwoorden op naslaat, zal onmiddellijk vaststellen dat Peter Logghe voor het stellen van parlementaire vragen niet op inspiratie zit te wachten.  In tegendeel.  Hij is zonder twijfel een van de recordhouders in aantal vragen.

Zelf stelde ik in de loop der jaren reeds honderden schriftelijke vragen over wantoestanden in spoorwegstations (ik was tenslotte 8 jaar voorzitter van de Commissie Infrastructuur van de Kamer die o.m. voor de Spoorwegen bevoegd is).

Maar er valt meer te vertellen over dit artikel.  Het Nieuwsblad heeft immers de moeite genomen om een journalist naar alle stations van o.m. Oost-Vlaanderen te sturen en daarover een uitgebreid dossier te publiceren.  Vermits de krant zich nu ergert aan het feit dat aan dit dossier op parlementair vlak gevolg gegeven wordt, stel ik mij de vraag of de redactie dit dossier beschouwt als een soort pulp om de “gazet” te vullen.  Indien Het Nieuwsblad de eigen informatie ernstig opneemt, zou het er toch gelukkig om moeten zijn dat er werk gemaakt wordt van de toestanden die het aanklaagt?  Of gaat het hier gewoon om een soort frustratie van politiek correcte journalisten die moeten vaststellen dat enkel Vlaams-Belangparlementairen belangstelling voor hun dossier opgebracht hebben?

Geert Versnick, een Gentse liberaal uit de stal van Guy Verhofstadt, bekleedt op dit ogenblik volgende mandaten:

-         Volksvertegenwoordiger

-         Schepen stad Gent

-         Voorzitter OCMW Gent

-   Voorzitter AZ Jan Palfijn

-         Voorzitter raad van bestuur Eandis

-         Lid directiecomité TMVW

-         Bestuurder Electrabel

-         Bestuurder Flanders Expo

-         Bestuurder Wescom

-         Ondervoorzitter raad van bestuur AG Stedelijk Ontwikkelingsbedrijf Gent

Zopas werd Geert Versnick bovendien ook nog aangeduid als voorzitter van de Commissie Buitenlandse Betrekkingen van de Kamer.  

Vermits hij al deze mandaten bekleedt en al deze opdrachten vervult in opdracht van de VLD, het Gentse stadsbestuur of van de regeringsmeerderheid, mag ervan uitgegaan worden dat Geert Versnick al deze banen tegelijkertijd aankan.

Het kan dus niet anders of Geert Versnick is een mengeling van Zorro en superman, lichtjes op smaak gebracht met een snuifje Jerommeke…

Het botert al een tijdje niet meer in de Gentse gemeenteraadsfractie van de CD&V.

Het is nog niet zo lang geleden dat Filip Van Laecke als fractievoorzitter ontslag nam om hieromtrent een alarmbel te laten rinkelen. 

Ondertussen ging het echter van kwaad naar erger.  In die mate dat we gisteren mochten vernemen dat een aantal Gentse christen-democraten hun fractie hebben verlaten om een nieuwe politieke beweging in het leven te roepen.  Het gaat meerbepaald om Armand De Lepeleire, voormalig fractievoorzitter, OCMW-raadslid Vandenameele en vooral om Matthieu Dierckx en Isabelle De Clercq, de twee hardst werkende CD&V-gemeenteraadsleden.

Wie bij deze laatsten niet thuis hoort, is Monica Van Kerrebroeck (alias Zuster Monica), die zowel Vlaams Volksvertegenwoordiger als gemeenteraadslid is.  Zij permitteerde het zich in De Gentenaar de “dissidenten” (in haar ogen misschien wel “ketters”) als volgt te berispen: “Oppositie voer je buiten de partij, niet erbinnen”.

Wijze woorden, als je weet dat ze uitgesproken werden door iemand die n.a.v. het hoofddoekendebat feestelijk haar laarzen veegde aan het in de schoot van partij en afdeling afgesproken politieke houding.   Ze verklaarde toen openlijk dat ze het hier niet mee eens kon zijn en stemde samen met sp.a en Groen! tegen het verbod.

Je moet maar durven…

Ten gevolge van de Europese weigering om er aan mee te doen, heeft het Belgisch project om troepen naar Oost-Congo te sturen, elke consistentie verloren, maar aangezien het Vlaams Belang ter zake een standpunt innam dat afweek van de algemene consensus die de traditionele partijen in dit verband tentoon spreidden, breng ik hier toch de tekst van de korte tussenkomst, die ik namens de partij in de commissie Buitenlandse Zaken van de Kamer heb gehouden:

Tussenkomst van volksvertegenwoordiger Francis Van den Eynde in Commissie Buitenlandse Betrekkingen van de Kamer m.b.t. de regeringsbeslissing troepen naar Oost-Congo te sturen.

Mijnheer de minister, collega’s,

Dat de situatie in Oost-Congo op dit ogenblik meer dan dramatisch is, kan ik volmondig beamen.

U verklaarde onlangs in deze commissie dat wat zich daar afspeelt, het ergste is wat wij na het einde van de Tweede Wereldoorlog hebben meegemaakt en dat valt niet tegen te spreken, integendeel.  Dat de menselijke plicht tot solidariteit hier moet spelen, staat dus buiten kijf.

Nochtans is en blijft het Vlaams Belang zeer reticent voor wat betreft het sturen van Belgische troepen naar dat gebied.

Tot voor kort werd deze reticentie gedeeld door alle Vlaamse partijen die in deze commissie vertegenwoordigd zijn en was ook u behoorlijk terughoudend op dat vlak.

Alleen de Franstalige partijen drongen op een militaire tussenkomst aan. 

Ondertussen is de regering, samen met de traditionele Vlaamse partijen, hieromtrent overstag gegaan.  Ook al gaat de zaak voorlopig niet door omwille van de opeenvolgende Europese weigeringen.

Het mag u dan ook niet verbazen dat wij vragen te stellen hebben over het waarom van deze koerswijziging.

In het verslag van de Rwandacommissie staat niet alleen te lezen dat alle politieke partijen het er unaniem over eens zijn dat België voortaan geen troepen meer mag sturen naar voormalige kolonies, maar in de aanbevelingen 5 en 6 vinden we bovendien de verantwoording voor deze beslissing terug: 

- Er is eerst en vooral het feit dat de Verenigde Naties veruit verkiezen dat vredestroepen uit landen komen die totaal neutraal zijn in het conflict waarin hun tussenkomst vereist is.  Is België neutraal in Oost-Congo?  Tenslotte erkennen wij en ondersteunen wij de Kabila-regering, die één van de belangrijkste partijen is die in die burgeroorlog betrokken is.  En dan is er nog het feit dat Kabila de komst van onze troepen heeft toegejuicht, terwijl Nkunda er tegen heeft geprotesteeerd.

- Nog belangrijker is volgens de commissie dat de blauwhelmen in de perceptie van alle betrokken partijen als neutraal worden gezien en aanvaard.  Kunnen Belgische troepen aan deze voorwaarden voldoen wanneer wij weten dat het Congolees leger, dat tegen de rebellen vecht, opgeleid werd door Belgische militaire kaders en dat bovendien nogal wat Congolese militairen Belgische uniformen dragen, al dan niet voorzien van een Belgische vlag?

- De Rwandacommissie had ook vastgesteld dat “men” destijds in Kigali niet voluit was durven gaan omdat “men” schrik had voor represailles t.o.v. landgenoten die in Rwanda woonden.  Vreest men deze represailles in Congo misschien niet?

- De Rwandacommissie wou ook dat wij nooit militair zouden tussenkomen in een land waarmede wij een militair-technische samenwerking onderhouden (dat wij neutraal zouden zijn kan in die omstandigheden immers moeilijk voorgehouden worden).  Werd er beslist de militair-technische coöperatie met Congo op te zeggen of op z’n minst op te schorten?

En dan dit nog: in Congo zijn op dit ogenblik 17.000 soldaten – waarvan volgens uw eigen zeggen 10.000 in Oost-Congo - van de MONUC (vredestroepen van de VN) aanwezig. 

Ze staan samen met het Congolees leger t.o.v. ongeveer 4000 rebellen.  Ze beschikken ongetwijfeld over veel meer logistieke steun, bevoorrading en munitie als deze laatsten.  Op TV konden wij zien dat de MONUC ook van pantservoertuigen voorzien is en ik twijfel er niet aan dat het ook kan rekenen op helikopters en vliegtuigen.

Dit alles belet niet dat de MONUC de klus niet aankan. Ik concludeer hieruit dat deze troepen het niet willen…of niet mogen…of niet durven…of niet kunnen…of anders dat op dat terrein de rebellen een dermate gunstige positie innemen dat ze niet echt definitief aangepakt of uitgeschakeld kunnen worden.

Graag uw mening hieromtrent.

Zeer belangrijk in een opdracht die voor de VN vervuld wordt, is de ruimte die in het mandaat aan militaire initiatieven gelaten wordt.  Soldaten die amper mogen schieten kunnen weinig op het terrein verrichten. 

Hoe zal het mandaat voor onze troepen eruit zien?

Ook had ik graag vernomen of er een tijdslimiet aan de aanwezigheid van onze militairen in dit conflictgebied gesteld is.  M.a.w. hoe lang moeten ze daar blijven?

Niet onbelangrijk is ook te weten hoe hoog de kosten voor de operatie geraamd worden. 

De minister liet ons weten dat de militaire interventie niet tot doel had de rebellen van Nkunda uit te schakelen.  Iedereen weet dat deze groepen vanuit Rwanda gesteund worden en in het algemeen wordt gevraagd dat de grenzen tussen dat land en Zaïre zouden worden gesloten.

Betekent de verklaring van de minister dat de Belgische troepen, indien ze ter plekke zouden zijn, op dit verzoek niet zouden ingaan?

Voor wat de troepen betreft van de Congolese regering (de Forces Armées de la République Démocratique du Congo), weten we dat deze zich t.o.v. de bevolking, die ze verondersteld worden te beschermen, zich al even erg misdragen als alle andere gewapende milities. 

Is het de bedoeling dat het Belgisch leger, indien het naar Oost-Congo gestuurd wordt, tegen deze militairen zou optreden?

Graag verkreeg ik ook hierop een antwoord.

En dan dit nog: de Belgische troepen zouden naar ginder trekken in het raam van een gezamenlijke Europese operatie.  Ik verneem dat er op dat vlak nog geen enkel ander land toegezegd heeft.

Kan u dit beamen en ons mededelen hoever de onderhandelingen hieromtrent gevorderd zijn?

Mijnheer de minister,

Ik herhaal dat ik absoluut overtuigd ben van het feit dat hulp op humanitair vlak in Oost-Congo meer dan noodzakelijk is, maar zo lang ik op bovenvermelde vragen geen afdoend antwoord zal ontvangen hebben, zal het Vlaams Belang reticent blijven t.o.v. de geplande militaire operatie.

Het is niet mijn gewoonte om van deze tribune gebruik te maken om het over mijn politieke activiteiten te hebben.

Toch kan ik er niet aan weerstaan u deelgenoot te maken van de prettige avond die ik woensdag in een commissie van de Gentse gemeenteraad mocht beleven.

Ongeveer 15 minuten voor de aanvang van de Commissie Welzijn werd ik er door een gunstige wind van op de hoogte gebracht dat voorzitter noch ondervoorzitter die avond aanwezig konden zijn.  Het reglement voorziet dat in dat geval het commissielid met het grootste aantal dienstjaren als plaatsvervanger moet optreden.

En laat dit nu net Francis Van den Eynde van het Vlaams Belang zijn…

Ik werd er tegelijkertijd van verwittigd dat er een aantal manoeuvres op het getouw gezet werden om dit te beletten.

Ik spoedde mij dan ook onmiddellijk naar de gemeenteraadszaal.  Toen ik binnenkwam, kon ik de consternatie op de gezichten van de socialistische schepen en van een aantal linkse gemeenteraadsleden zo aflezen.

Ze trokken zich allemaal samen terug in de verste hoek van de zaal om er fezelend verder plannen te beramen (een paar uur later vernam ik dat er zelfs sprake geweest was van het afgelasten van de commissie, maar rekening houdend met de agenda van de gemeenteraad van december was dit niet mogelijk).

Om 19.07u (de zitting moest om 19.00u beginnen) kondigde schepen Balthazar dan ook met een begrafenisstem aan dat, gezien de afwezigheid van voorzitter en ondervoorzitter, uw dienaar de honneurs zou waarnemen.

Dit werd des te vervelender gevonden omdat bij uitzondering ook de OCMW-raadsleden uitgenodigd waren.  Er stond immers  een en ander over het ziekenhuis Jan Palfijn aan de agenda/

Toen ik op de voorzittersplaats ging zitten, stelde ik vast dat – in tegenstelling met de gewone gang van zaken – de stoel aan mijn rechterkant en ook die aan mijn linkerkant leeg bleven.  De schepenen (en waarschijnlijk in hun opdracht de aanwezige stadsambtenaren) hielden duidelijk afstand…  Ik was in quarantaine beland.

In Gent beginnen commissiezittingen met een aantal aangekondigde vragen van gemeenteraadsleden.  Dit was ook deze keer het geval.  Uit protest tegen de gang van zaken trokken al de linkse gemeenteraadsleden, Vera Dua op kop, hun vraag in (voor mij niet gelaten, de agenda was op zichzelf al zwaar genoeg).

Het mooiste was echter de aanblik van de gezichten van de linkse raadsleden.  Dat van Vera Dua was dermate lang geworden, dat ze er door gegroeid leek.  Hadden ogen kunnen doden, ik was ter plekke gefusilleerd. 

Even opmerkelijk was dat de mandatarissen van sp.a en Groen!, telkens ze het woord vroegen, de woorden “mijnheer de voorzitter” niet over de lippen kregen.

Dit duurde zowat 3,5 uur.  Kunt u mij geloven wanneer ik vertel dat ik die avond heel wat binnenpretjes had?

Om de waarheid te zeggen: het was een van de leukste momenten die ik op bijna 20 jaar in de Gentse gemeenteraad heb beleefd…

En zeggen dat sp.a en Groen! het monopolie van de verdraagzaamheid voor zich opeisen…

Via allerlei parlementaire initiatieven ijverde ik er al jaren voor dat de Spoorwegen in de stations aan gescheiden vuilnisophaling zouden doen.

Om ecologische redenen wordt deze vorm van afvalinzameling immers al lang door de meeste van onze medeburgers toegepast.

Uit het antwoord op de jongste vraag die ik in dit verband aan de minister van Overheidsbedrijven stelde, blijkt nu dat de N.M.B.S. bij wijze van proef tegen 30 september elf stations met vuilnisbakken voor gescheiden ophaling zal uitrusten. 

Ik zal er voor blijven ijveren dat het systeem overal zou worden toegepast.

Maandag bracht ik op deze weblog een stuk over Bart Laeremans, die op de Wereldvoedselconferentie in Rome moest ervaren dat minister Michel Jr. hem de toegang liet ontzeggen tot de vergaderingen van de Belgische delegaties en dit uitsluitend omdat Bart een Vlaams-Belanger is.

Wie dacht dat dit alles alleen maar te wijten was aan een tijdelijke humeurigheid vanwege de zoon van Big Louis, heeft het totaal verkeerd voor.  In Le Soir van zaterdag herhaalde “Michelleke” dat waar hij ook zal zijn, hij nooit Vlaams-Belangers tot vergaderingen zal toelaten.

Goed om weten.  Ik zal hem eerstdaags alleszins in de Kamer hieromtrent aan de tand voelen.  Dat belooft…

Mijn goede collega volksvertegenwoordiger Bart Laeremans uit Grimbergen (de beruchte Brusselse Rand) werd in zijn hoedanigheid van voorzitter van de Commissie Bedrijfsleven en Landbouw door de Kamer aangeduid om met een delegatie parlementsleden deel te nemen aan de Voedselconferentie van de FAO (de vereniging van de VN die zich bezighoudt met voedselproblemen) in Rome.

Uiteraard kwamen er nog andere delegaties uit ons land aan deze conferentie te pas.  Op de vooravond ervan werd iedereen er uitgenodigd op de Belgische ambassade en dit zowel met het oog op een wederzijdse kennismaking als om een losse babbel te kunnen slaan m.b.t. de standpunten die tijdens deze belangrijke bijeenkomst zouden verdedigd worden (belangrijk omdat, zoals iedereen weet, er zich op dit ogenblik in de wereld een ernstig voedselprobleem stelt).

Tot zijn verbazing vernam Bart Laeremans dat minister Michel, bevoegd voor Ontwikkelingssamenwerking, verboden had dat een Vlaams-Belanger aan de vergadering zou deelnemen.  

De volgende dag kwamen dezelfde mensen op de Belgische ambassade opnieuw samen, maar weer moest Laeremans vernemen dat hij niet mocht uitgenodigd worden.

Hierop nam Bart contact op met de Kamervoorzitter Herman van Rompaey om hem te vragen tussenbeide te komen.  Tenslotte was hij in Rome in opdracht van het parlement en daar heeft geen enkele minister wat mee te maken (scheiding der machten).  De telefoontjes van de parlementsvoorzitter mochten echter niet baten.  Michel bleef koppig en arrogant weigeren.

Tijdens het vragenuurtje van de Kamer voelde ik gisteren Eerste Minister Leterme hieromtrent aan de tand.  Ik moet eerlijk bekennen dat zijn antwoord mij verbaasde: hij zei nl. dat hij de minister hieromtrent zou bevragen en het klonk alsof hij wou vertellen dat hij hem op het matje zou roepen.  Ik ben benieuwd, maar vrees dat dit allemaal weinig aarde aan de dijk zal brengen.  Indien we echt in de toekomst vernederende incidenten van deze aard willen vermijden is er maar één oplossing: adieu aan de Walen en Vlaamse onafhankelijkheid!

Dinsdag jl. kaartte Groen! in de Gentse gemeenteraad plots opnieuw het hoofddoekendossier aan.  De bedoeling was bij verrassing en gebruik makend van de afwezigheid wegens een dienstreis of wegens een ziekte van een paar VLD’ers, het verbod waartoe vorig jaar beslist werd, ongedaan te maken.  De poging mislukte.

Een en ander bracht mij echter tot volgende bedenkingen. 

Dit hoofddoekendebat nu al meer dan anderhalf jaar aan.  De eerste schermutselingen hieromtrent vonden immers op het einde van de vorige legislatuur plaats n.a.v. een vraag die ik in de gemeenteraad stelde m.b.t. de toepassing van de deontologische code voor het stadspersoneel.  Ik had namelijk vernomen dat in enkele diensten ambtenaren een islamitisch hoofddoek droegen en was van mening dat dit niet met deze deontologische code in overeenstemming was aangezien deze politieke, filosofische en religieuze propagandavoering tijdens de werkuren verbiedt.  Vanaf januari 2007 kwam ik regelmatig op dit dossier terug, tot ik in opdracht van de Vlaams-Belangfractie in mei van dat jaar een voorstel van resolutie indiende om het college te vragen hoofddoeken te verbieden.  De bedoeling was het debat – dat tot dan toe steeds door de meerderheid ontweken werd – eindelijk te kunnen voeren en tegelijkertijd elk lid van de gemeenteraad kleur te doen bekennen.  Op een voorstel tot resolutie volgt immers altijd een stemming. 

De burgemeester heeft toen de behandeling van het voorstel laten uitstellen, om er later een speciale gemeenteraadsavond aan te wijden. 

Van dan af werd het hoofddoekendebat in Gent de focus van de strijd tegen de islamisering.  Anders gezegd van de strijd voor het behoud van de scheiding tussen kerk en staat.

Dit laatste principe is totaal tegengesteld aan het theocratisch monotheïsme van de islam.  Mohammed bracht als profeet niet alleen een godsdienstige leer, maar ook de politieke vertaling hiervan.  M.a.w. de theologie van de islam impliceert met zoveel woorden de wijze waarop de maatschappij moet georganiseerd worden, en dit tot en met de invoering van een islamitisch strafwetboek (de sharia). 

In tegenstelling hiermee moet vastgesteld worden dat – alhoewel het christendom ook wel meer dan eens in het theocratisch bedje ziek was – het principe van de scheiding tussen kerk en staat van in het prilste begin in de leer van Christus gedoceerd werd: “Geef aan de keizer wat de keizer toekomt”.

Tijdens de verschillende debatten die in de gemeenteraad m.b.t. de hoofddoeken plaatsvonden, toonde ik bovendien aan dat ditzelfde principe sinds de middeleeuwen deel uitmaakt van onze westerse tradities.  De ideeën van de Franse Revolutie hebben deze scheiding nog meer geïnstitutionaliseerd en al kende de hogere kerkelijke hiërarchie tijdens de 19^e en de 20^e eeuw wel af en toe ernstige klerikale oprispingen, het principe van de scheiding tussen kerk en staat werd bij ons nooit meer in vraag gesteld.  Vanzelfsprekend ligt dit principe de vrijzinnigheid nauw aan het hart.  Ik begrijp dan ook niet dat het precies de Genste socialisten zijn (niemand is vrijzinniger dan de Gentse socialisten) die de hoofddoeken verdedigen.  Ze lieten nog niet zo lang geleden de kruisbeelden op lijkwagens verbieden, maar willen het dragen van een hoofddoek toelaten.  Soms heb ik de indruk dat de Sp.a meer anti-christelijk dan vrijzinnig is en conform de oude leuze “liever Turks als Paaps” de islam verkiest boven het christendom.  Een voorbeeld: tijdens de jongste gemeenteraad sprak ik op een gegeven moment het woord “evangelie” uit.  Schepen Temmerman beklemtoonde toen onmiddellijk dat zij het woord niet kende.  Ik ben ervan overtuigd dat zij dit over de koran zou gezegd hebben.

Wat er ook van zij, ik kan er niet van uit vast te stellen dat het precies de linkse partijen Groen! en Sp.a zijn die inzake het hoofddoekendebat een klerikaal standpunt innemen.

Dit alles brengt met zich mede dat de zaak van de hoofddoeken die ik in december 2006 voor de eerste keer ter sprake bracht, ondertussen politiek dominant geworden is.  Voor de eerste keer in twintig jaar tekent zich een duidelijke scheiding in visie af tussen socialisten en liberalen.  N.a.v. het debat van november 2007 kon nog beweerd worden dat het afgesproken was dat beide coalitiepartners hun eigen visie zouden ontwikkelen en dat dit geen invloed op de coalitie zou hebben.  Dit liedje hebben we de laatste dagen niet meer gehoord.  Logisch: het ging deze keer niet meer uitsluitend om een verschil in opvattingen, maar duidelijk om, zoals hierboven reeds gezegd, het meewerken - zo niet het medeplichtig zijn - van de Sp.a aan de snode plannen van Groen! om misbruik te maken van de afwezigheid van schepen Van Rouveroy – van wie iedereen wist dat hij tijdens deze gemeenteraadszitting op dienstreis zou zijn – om dit dossier opnieuw aan te kaarten en een nieuwe en andere beslissing af te dwingen. 

Dat in een coalitie die al zo lang stand houdt, het af en toe wel moet kunnen dat de twee partijen afwijkende politieke meningen naar voor brengen is één zaak, dat één van beide samen met een oppositiepartij tegen de andere gaat complotteren is een andere.  Zoiets kan niet anders dan ernstige gevolgen hebben voor Paars in Gent en laat ons eerlijk zijn: wat de Sp.a hier gedaan heeft, was doodgewoon onfair en achterbaks.  Toen de Sp.a op de hoogte gebracht werd van de plannen van Groen!, had ze op zijn minst kunnen zeggen: wij willen een nieuw gemeenteraadsbesluit omtrent de hoofddoekenkwestie best steunen, maar wel op voorwaarde dat het spel eerlijk en fair wordt gespeeld.  Het kan niet anders dan dat de achterbaksheid van de socialisten m.b.t. dit dossier een slechte smaak bij de liberalen heeft achtergelaten.  Dat schepen Van Rouveroy t.g.v. een en ander hals over kop uit Egypte moest terugkeren en schepen Uyttendaele de start van haar chemotherapie omwille van de stemming van dinsdagavond moest uitstellen, zal aan de zaak zeker geen deugd hebben gedaan.

En dan is er nog de schade bij CD&V.  Het is alles behalve aantoonbaar, maar iedereen voelt met de ellebogen aan dat ook de CD&V-dames Zuster Monica Van Kerrebroeck en Anne Martens in het complot werden betrokken.  Zonder enige scrupule hebben de dames door hier in te stappen het reeds gehavende beeld van de christen-democraten (elke verkiezing gaan ze fors achteruit) in de Arteveldestad nog een stuk meer beschadigd.  Het is ondenkbaar dat dit zonder gevolgen zou blijven en een en ander zal zeker niet bevorderlijk zijn voor het installeren van een klimaat van vertrouwen tussen CD&V en Groen!.  Groen!, een partij die ook gehavend uit de strijd komt.  Niet alleen is haar plan mislukt, maar bovendien heeft dit laatste aangetoond dat deze partij – die zich steeds weer zo maagdelijk voorstelt – geen enkel gewetensbezwaar heeft als het er op aankomt op de meest cynische wijze te werk te gaan.  Misbruik maken van de aangekondigde afwezigheid van een schepen wegens dienstreis en van een andere die in therapie moest gaan, om op bepaalde beslissingen terug te komen, is noch min noch meer onfatsoenlijk.

Het komt hier op neer dat de wijze waarop het hoofddoekendebat gevoerd werd, voor alle politieke formaties (behalve het Vlaams Belang) behoorlijk schadelijk is geweest.  Dit allemaal omdat het Vlaams Belang het anderhalf jaar terug nodig vond (en nog steeds nodig vindt) de godsdienstige neutraliteit en de scheiding tussen kerk en staat tegen de oprukkende islam te verdedigen.  Een merkwaardig resultaat, dat ons er zeker niet van zal weerhouden onze strijd voor de Europese waarden en tradities verder te zetten.  Uit sommige bronnen vernemen we dat de groenen eerlang opnieuw een poging zullen doen om het hoofddoekendecreet ongedaan te maken.  Ze zullen het Vlaams Belang op hun weg vinden.  Wij weten immers dat meer dan 80 procent van de Gentenaars in dit debat achter ons standpunt staat.