FRANCIS VAN DEN EYNDE

Eergisteren bracht Le Soir een opiniestuk van een zekere Jean-Paul Marthoz, naar verluidt wereldberoemd in Franstalig België, maar totaal onbekend bij "de boerkes van Vlaanderen".

Het stuk handelde over de Vlaamse wooncode en was , conform de traditie in de krant van de Brusselse Koningstraat behoorlijk anti-Vlaams.

Het ging over "etnische zuiveringen", "genociden", enz. en als klap op de vuurpijl werd het artikel geïllustreerd met een foto van een massagraf van christenen in Nigeria.

De heibel die dit alles met zich meebracht, zorgde voor een aantal reacties van mensen die van mening zijn dat ze bij de Vlaamse intelligentsia horen.  Uiteraard was Yves Desmet van De Morgen één van de koplopers.  Alhoewel hij het niet eens was met de teneur van het stuk, was hij toch van mening dat de publicatie ervan moest kunnen.  Als reden hiervoor voerde hij aan dat de associatie met de bijgevoegde foto bijzonder onkies is en in feite thuis hoort bij een techniek waar Goebbels himself nog wat van zou kunnen leren, maar dat niettemin de vrijheid van meningsuitingen er niet alleen is voor meningen die algemeen aanvaard worden maar ook - en zelfs vooral - voor meningen who , shock and disturb.  Hebt u ooit dit standpunt door De Morgen i.v.m. het Vlaams Belang horen huldigen?

Maar ook De Standaard is in dat bedje ziek.  In zijn editoriaal van vandaag stelt hoofdredacteur Peter Vandermeersch het volgende: "die vrijheid van meningsuiting mag geen grenzen hebben.  Onze opiniepagina's moeten een vrije plaats blijven waar scherpe en zelfs kwetsende standpunten mogen worden verdedigd".

Hebt u zijn kwaliteitskrant al ooit zoiets horen verkondigen i.v.m. het Vlaams Belang?

M.a.w.: voor beide editorialisten is Le Soir misschien wel eventjes fout m.b.t. de Vlaamse wooncode, maar dit is niets in verhouding tot de zonde tegen de Heilige Geest die het Vlaams Belang op zijn geweten heeft (volgens de oude catechismus van Mechelen is deze zonde nl. de enige waarvoor geen vergiffenis kan geschonken worden).

Dat Le Soir Vlaamshatend is, staat nochtans buiten kijf.   Zoals velen onder u weten, ben ik in Brussel opgegroeid en dit in een tijd waarin die krant in de hoofdstad allesoverheersend was ( zonder Le Soir had het FDF nooit kunnen bestaan).  Velen weten ook dat ik Franstalig onderwijs volgde.  Ik las in die tijd alle dagen Le Soir - hoe kon het ook anders? - en ik wil vandaag bekennen dat het precies door de artikels van die krant is dat ik een flamingant werd en later een geëngageerd Vlaams-nationalist.  Dagelijks bracht die "gazet", die zich graag Le Quotidien Vespéral noemde, hatelijke stukjes over de Vlamingen.  Vooral in de rubriek "la petite gazette".  Deze giftige artikels werden geschreven in een bekakt Frans, dat doorspekt werd met archaïstische uitdrukkingen (dit laatste waarschijnlijk om intellectueel over te komen).

Na een tijdje begonnen wij als jonge militante Vlamingen ons onledig te houden met het imiteren van deze stijl.  Mijn geliefkoosde zin haalde ik uit een reportage van Le Soir waarin de mensen die naar de Ijzerbedevaart gingen aan de Franstalige lezer werden voorgesteld.  Over de jongeren die per fiets naar Diksmuide trokken, ging het als volgt: "Des jeunes éliacins boutonneux et exités par des petites vicaires fanatiques pédalent allègrement vers la tour de l'Yser".  Vertaald geeft dit: "Knapen met gezichten vol jeugdpuistjes, die opgehitst worden door fanatieke onderpastoortjes, fietsen vrolijk richting Ijzertoren".

En dit is maar een klein staaltje van de wijze waarop deze "Belgische" krant de Vlaamsgezinden beschreef.  Le Soir is niet alleen Radio Milles Collines, zoals sommigen beweren, het is ook een soort "Völkischer Beobachter". 

Wat mij meer ergert, is dat de laatste jaren de redacties van De Morgen en De Standaard zonder enige schroom meewerken met "die gazet".  Lezen ze haar nooit of hebben ze een collaborateursziel? 

Wat mij echter het meest ergert is het feit dat een aantal Vlaamse journalisten die gespecialiseerd zijn in de politieke correctheid, en dan denk ik aan de redactie van De Morgen, een aantal redactieleden van De Standaard en zelfs aan mevrouw Hilde Sabbe van Het Laatste Nieuws ons steeds Le Soir proberen voor te stellen als een gematigde krant die samen met Vlamingen van goede wil, wil zoeken naar constructieve oplossingen voor België.

Al meer dan eens vestigde ik op deze weblog de aandacht op het feit dat – hoe bizar het ook moge overkomen – chi-chi links (mijn vertaling van de Franse uitdrukking “la gauche caviar”) steeds Belgicistischer aan het worden is.

Het blijven doorwoekeren van de ernstige regimecrisis waarmee ‘t Belgiekske nu al meer dan een jaar lang geconfronteerd wordt, is uiteraard van aard om deze weldenkende vertegenwoordigers van het systeem zenuwachtig en zelfs paniekerig te maken.

Gelukkig vinden ze in de “kwaliteitskranten” De Morgen en De Standaard een schouder waarop ze naar hartelust kunnen uithuilen.  In de opiniebladzijden van de betrokken kranten proberen deze postmodernisten die tegelijkertijd neo-patriotten zijn, bijna dagelijks de drang naar onafhankelijkheid van steeds meer Vlamingen te minimaliseren, maar laten zij ook hun creativiteit de vrije loop in de hoop een miraculeuze formule te vinden om het tricolore vaderland te redden.  En op dat vlak moet toegegeven worden dat hun fantasie geen grenzen kent.  In de opiniebladzijden van De Standaard van 11 juni bv. (deze opiniebladzijde draagt sinds kort ook een tweede veelzeggende naam: België) vinden we de volgende stukken:

1)     “Geef het buitenland een plaats in toekomstig België” van Bogdan Vanden Berghe (11-11-11), dat er niet alleen voor pleit de allochtonen bij de staatshervorming te betrekken, maar bovendien het buitenland hiervoor aan te spreken, en dit omdat volgens de auteur ons landje toch zoveel prestige in de wereld heeft.

2)     “Loftfederalisme” van Nicolas Bouteca, die vindt dat federaal België sterker moet gemaakt worden door de begroting gezond te maken en hiervoor de gemeenschappen te doen betalen.

3)     “Kan België zonder nationale partijen?” van een zekere Jean-Benoit Pilet, die het antwoord meent te geven door de vraag te stellen en bijgevolg van mening is dat de partijen terug “nationaal” moeten worden.

4)     “TV Belgique-TV België” van Maarten Goethals en An Moerenhout, respectievelijk hoofdredacteur en redactiesecretaris van het Leuvense studentenblad Veto, die van mening zijn dat België kan gered worden met TV-shows gepresenteerd in beide landsgedeelten, met films, series en soaps die zowel in het Nederlands als het Frans ondertiteld worden, met sportwedstrijden die voorzien worden van commentaar door een Vlaamse en een Waalse presentator, met spelprogramma’s met kandidaten uit beide cultuurgemeenschappen en…last but not least: een nationaal TV-journaal waar François Brigode van de RTBF naast Martine Tanghe van de VRT zit.

5)     “Een Vlaams kanaal” van Joëlle Scoriels, voorgesteld als illustratrice en presentator van programma’s op La Deux en Arte, waarin de auteur beweert een Vlaams kanaal geschilderd te hebben dat – voor zo ver ik het goed begrepen heb – moet bekeken worden door een surrealistische bril en vanuit het standpunt van de abstracte kunst, waaruit dan een Belgische “voorovergebogen identiteit” (wat dat ook moge wezen?) tot uiting moet komen, net zoals het kanaal op haar dok “voorovergebogen” is (sic, sic, sic).  

6)     “Tabula Rasa” van Loryn Parys.  Hierin wordt niet alleen gepleit voor het afschaffen van de taalgrens en voor het invoeren van een federale kieskring, maar ook voor het raadplegen van Harvard-professor Michael Porter, die een expert zou zijn in strategie- en concurrentieposities van landen, en tenslotte ook voor het volgen van het advies van een New Yorkse vriend van de betrokkene dat luidt: “Start by investing some money to tell people you actually exist”.

Hoe zouden wij Vlaams-nationalisten, met onze rationele argumenten over geldtransfers en de bescherming van de identiteit van de Vlamingen, kunnen optornen tegen deze flashy intellectuelen?

NB: Er zijn toch nog een paar maatregelen om het vaderland te redden.  Ik stel ze graag gratis ter beschikking:

1)     Iedereen die een Nederlandstalige krant koopt ook verplichten zich een Franstalig dagblad aan te schaffen of omgekeerd.

2)     Wie op vakantie wil naar de Noordzee verplichten aan te tonen dat hij hetzelfde jaar nog naar de Ardennen zal gaan of al geweest is, of omgekeerd.

3)     Wie toch naar het buitenland gaat, opleggen van een flesje lekker bier van bij ons en pralines mee te nemen en deze aan de eerste de beste autochtoon van het betrokken land namens België te overhandigen.  Dit om het prestige van het kleine koninkrijk aan de Noordzee nog groter te maken…