FRANCIS VAN DEN EYNDE

Eergisteren bracht Le Soir een opiniestuk van een zekere Jean-Paul Marthoz, naar verluidt wereldberoemd in Franstalig België, maar totaal onbekend bij "de boerkes van Vlaanderen".

Het stuk handelde over de Vlaamse wooncode en was , conform de traditie in de krant van de Brusselse Koningstraat behoorlijk anti-Vlaams.

Het ging over "etnische zuiveringen", "genociden", enz. en als klap op de vuurpijl werd het artikel geïllustreerd met een foto van een massagraf van christenen in Nigeria.

De heibel die dit alles met zich meebracht, zorgde voor een aantal reacties van mensen die van mening zijn dat ze bij de Vlaamse intelligentsia horen.  Uiteraard was Yves Desmet van De Morgen één van de koplopers.  Alhoewel hij het niet eens was met de teneur van het stuk, was hij toch van mening dat de publicatie ervan moest kunnen.  Als reden hiervoor voerde hij aan dat de associatie met de bijgevoegde foto bijzonder onkies is en in feite thuis hoort bij een techniek waar Goebbels himself nog wat van zou kunnen leren, maar dat niettemin de vrijheid van meningsuitingen er niet alleen is voor meningen die algemeen aanvaard worden maar ook - en zelfs vooral - voor meningen who , shock and disturb.  Hebt u ooit dit standpunt door De Morgen i.v.m. het Vlaams Belang horen huldigen?

Maar ook De Standaard is in dat bedje ziek.  In zijn editoriaal van vandaag stelt hoofdredacteur Peter Vandermeersch het volgende: "die vrijheid van meningsuiting mag geen grenzen hebben.  Onze opiniepagina's moeten een vrije plaats blijven waar scherpe en zelfs kwetsende standpunten mogen worden verdedigd".

Hebt u zijn kwaliteitskrant al ooit zoiets horen verkondigen i.v.m. het Vlaams Belang?

M.a.w.: voor beide editorialisten is Le Soir misschien wel eventjes fout m.b.t. de Vlaamse wooncode, maar dit is niets in verhouding tot de zonde tegen de Heilige Geest die het Vlaams Belang op zijn geweten heeft (volgens de oude catechismus van Mechelen is deze zonde nl. de enige waarvoor geen vergiffenis kan geschonken worden).

Dat Le Soir Vlaamshatend is, staat nochtans buiten kijf.   Zoals velen onder u weten, ben ik in Brussel opgegroeid en dit in een tijd waarin die krant in de hoofdstad allesoverheersend was ( zonder Le Soir had het FDF nooit kunnen bestaan).  Velen weten ook dat ik Franstalig onderwijs volgde.  Ik las in die tijd alle dagen Le Soir - hoe kon het ook anders? - en ik wil vandaag bekennen dat het precies door de artikels van die krant is dat ik een flamingant werd en later een geëngageerd Vlaams-nationalist.  Dagelijks bracht die "gazet", die zich graag Le Quotidien Vespéral noemde, hatelijke stukjes over de Vlamingen.  Vooral in de rubriek "la petite gazette".  Deze giftige artikels werden geschreven in een bekakt Frans, dat doorspekt werd met archaïstische uitdrukkingen (dit laatste waarschijnlijk om intellectueel over te komen).

Na een tijdje begonnen wij als jonge militante Vlamingen ons onledig te houden met het imiteren van deze stijl.  Mijn geliefkoosde zin haalde ik uit een reportage van Le Soir waarin de mensen die naar de Ijzerbedevaart gingen aan de Franstalige lezer werden voorgesteld.  Over de jongeren die per fiets naar Diksmuide trokken, ging het als volgt: "Des jeunes éliacins boutonneux et exités par des petites vicaires fanatiques pédalent allègrement vers la tour de l'Yser".  Vertaald geeft dit: "Knapen met gezichten vol jeugdpuistjes, die opgehitst worden door fanatieke onderpastoortjes, fietsen vrolijk richting Ijzertoren".

En dit is maar een klein staaltje van de wijze waarop deze "Belgische" krant de Vlaamsgezinden beschreef.  Le Soir is niet alleen Radio Milles Collines, zoals sommigen beweren, het is ook een soort "Völkischer Beobachter". 

Wat mij meer ergert, is dat de laatste jaren de redacties van De Morgen en De Standaard zonder enige schroom meewerken met "die gazet".  Lezen ze haar nooit of hebben ze een collaborateursziel? 

Hilde Sabbe is een linkse madam die 23 jaar geleden uit West-Vlaanderen naar Brussel is komen wonen en er waarschijnlijk verblind werd door de glamour van de grootstad, zodat ze trots is dat ze daar mag wonen i.p.v. in een rustig dorpje in haar streek van herkomst.

Ze werd columniste bij De Morgen en pleegde er regelmatig stukken over wat in het huidig journalistenjargon “human interest” genoemd wordt.

Zo vertelde ze vaak over haar ex, over wat ze meemaakte met haar opgroeiende zoon, over haar huidige vriend die ze steevast “mijn allerliefste” noemt en zelfs over het sexuele leven van haar vriendinnen, waarvan ik vermoed dat het Dansaert-Vlamingen zijn, hoe zou het anders kunnen?

Voor enkele jaren stapte ze over naar die andere krant van De Persgroep, Het Laatste Nieuws.

Ze mag er in feite dezelfde onderwerpen behandelen, maar dan in een soort van wekelijkse dialoog met de lezers, die ze met bepaalde standpunten provoceert om zo interactie uit te lokken en de zaak wat levendiger te maken.

Voor mij niet gelaten, elke vogel zingt zoals hij gebekt is en een provocatie kan af en toe wel wat leven in de brouwerij brengen.

Vandaag gaat ze echter totaal uit de bol en ik kan er niet aan weerstaan enkele paragrafen te brengen uit het artikel dat ik vanmorgen in Het Laatste Nieuws mocht doornemen.

Sabbe schrijft letterlijk:

“Eén keer is er bij ons thuis ingebroken, twee keer is m’n handtas gestolen, de laatste keer van de voorbank van mijn auto.  Dat was inderdaad even schrikken, zo’n ruit die wordt ingeslagen.  Zoonlief wordt geregeld uitgescholden voor ‘Sale Flamand’, maar het meest ernstige gevolg is dat hij daardoor ontvankelijker lijkt voor het discours van Bart De Wever dan mij lief is.  Zijn fiets is gestolen, en ooit heeft een groepje jongeren gedreigd zijn iPod af te pakken.  Mijn ex is zes keer bestolen op tram en café, en een keer bedreigd”.

En nu komt de clou, want ze gaat als volgt verder:

“vreemd genoeg heeft dat onze levenskwaliteit nooit echt aangetast…

In Brussel is het goed leven, als men de angst niet laat winnen en eenvoudige voorzorgen neemt.  Zo verliet ik mijn vorig werk ’s avonds nooit zonder mijn GSM tegen mijn oor aangedrukt zodat het leek alsof ik in gesprek was, en mijn tas ligt nooit meer op de zetel”.

Van ideologische blindheid en absolute vooringenomenheid gesproken…

Het ergste is misschien dat ze meent dat ze iemand met deze verhalen kan overtuigen.

Een toemaatje: misschien zou het voor Hilde Sabbe in Brussel pas heel erg worden wanneer ze zou vermoeden dat de situatie waarin Vlamingen in deze stad moeten leven, haar zoon er zou toe brengen over te hellen naar het Vlaams Belang i.p.v. naar de brave N-VA.

Mocht dit ooit het geval zijn, dan hoop ik voor de jongen dat hij er thuis nooit iets van laat blijken…

Wat mij echter het meest ergert is het feit dat een aantal Vlaamse journalisten die gespecialiseerd zijn in de politieke correctheid, en dan denk ik aan de redactie van De Morgen, een aantal redactieleden van De Standaard en zelfs aan mevrouw Hilde Sabbe van Het Laatste Nieuws ons steeds Le Soir proberen voor te stellen als een gematigde krant die samen met Vlamingen van goede wil, wil zoeken naar constructieve oplossingen voor België.