16-12-08

Het Vlaams Belang en het drama van Oost-Congo

de gucht

Ten gevolge van de Europese weigering om er aan mee te doen, heeft het Belgisch project om troepen naar Oost-Congo te sturen, elke consistentie verloren, maar aangezien het Vlaams Belang ter zake een standpunt innam dat afweek van de algemene consensus die de traditionele partijen in dit verband tentoon spreidden, breng ik hier toch de tekst van de korte tussenkomst, die ik namens de partij in de commissie Buitenlandse Zaken van de Kamer heb gehouden:

 

Tussenkomst van volksvertegenwoordiger Francis Van den Eynde in Commissie Buitenlandse Betrekkingen van de Kamer m.b.t. de regeringsbeslissing troepen naar Oost-Congo te sturen.

 

Mijnheer de minister, collega’s,

 

Dat de situatie in Oost-Congo op dit ogenblik meer dan dramatisch is, kan ik volmondig beamen.

 

U verklaarde onlangs in deze commissie dat wat zich daar afspeelt, het ergste is wat wij na het einde van de Tweede Wereldoorlog hebben meegemaakt en dat valt niet tegen te spreken, integendeel.  Dat de menselijke plicht tot solidariteit hier moet spelen, staat dus buiten kijf.

 

Nochtans is en blijft het Vlaams Belang zeer reticent voor wat betreft het sturen van Belgische troepen naar dat gebied.

 

Tot voor kort werd deze reticentie gedeeld door alle Vlaamse partijen die in deze commissie vertegenwoordigd zijn en was ook u behoorlijk terughoudend op dat vlak.

Alleen de Franstalige partijen drongen op een militaire tussenkomst aan. 

 

Ondertussen is de regering, samen met de traditionele Vlaamse partijen, hieromtrent overstag gegaan.  Ook al gaat de zaak voorlopig niet door omwille van de opeenvolgende Europese weigeringen.

 

Het mag u dan ook niet verbazen dat wij vragen te stellen hebben over het waarom van deze koerswijziging.

 

In het verslag van de Rwandacommissie staat niet alleen te lezen dat alle politieke partijen het er unaniem over eens zijn dat België voortaan geen troepen meer mag sturen naar voormalige kolonies, maar in de aanbevelingen 5 en 6 vinden we bovendien de verantwoording voor deze beslissing terug: 

 

- Er is eerst en vooral het feit dat de Verenigde Naties veruit verkiezen dat vredestroepen uit landen komen die totaal neutraal zijn in het conflict waarin hun tussenkomst vereist is.  Is België neutraal in Oost-Congo?  Tenslotte erkennen wij en ondersteunen wij de Kabila-regering, die één van de belangrijkste partijen is die in die burgeroorlog betrokken is.  En dan is er nog het feit dat Kabila de komst van onze troepen heeft toegejuicht, terwijl Nkunda er tegen heeft geprotesteeerd.

 

- Nog belangrijker is volgens de commissie dat de blauwhelmen in de perceptie van alle betrokken partijen als neutraal worden gezien en aanvaard.  Kunnen Belgische troepen aan deze voorwaarden voldoen wanneer wij weten dat het Congolees leger, dat tegen de rebellen vecht, opgeleid werd door Belgische militaire kaders en dat bovendien nogal wat Congolese militairen Belgische uniformen dragen, al dan niet voorzien van een Belgische vlag?

 

- De Rwandacommissie had ook vastgesteld dat “men” destijds in Kigali niet voluit was durven gaan omdat “men” schrik had voor represailles t.o.v. landgenoten die in Rwanda woonden.  Vreest men deze represailles in Congo misschien niet?

 

- De Rwandacommissie wou ook dat wij nooit militair zouden tussenkomen in een land waarmede wij een militair-technische samenwerking onderhouden (dat wij neutraal zouden zijn kan in die omstandigheden immers moeilijk voorgehouden worden).  Werd er beslist de militair-technische coöperatie met Congo op te zeggen of op z’n minst op te schorten?

 

En dan dit nog: in Congo zijn op dit ogenblik 17.000 soldaten – waarvan volgens uw eigen zeggen 10.000 in Oost-Congo - van de MONUC (vredestroepen van de VN) aanwezig. 

Ze staan samen met het Congolees leger t.o.v. ongeveer 4000 rebellen.  Ze beschikken ongetwijfeld over veel meer logistieke steun, bevoorrading en munitie als deze laatsten.  Op TV konden wij zien dat de MONUC ook van pantservoertuigen voorzien is en ik twijfel er niet aan dat het ook kan rekenen op helikopters en vliegtuigen.

Dit alles belet niet dat de MONUC de klus niet aankan. Ik concludeer hieruit dat deze troepen het niet willen…of niet mogen…of niet durven…of niet kunnen…of anders dat op dat terrein de rebellen een dermate gunstige positie innemen dat ze niet echt definitief aangepakt of uitgeschakeld kunnen worden.

 

Graag uw mening hieromtrent.

 

Zeer belangrijk in een opdracht die voor de VN vervuld wordt, is de ruimte die in het mandaat aan militaire initiatieven gelaten wordt.  Soldaten die amper mogen schieten kunnen weinig op het terrein verrichten. 

 

Hoe zal het mandaat voor onze troepen eruit zien?

 

Ook had ik graag vernomen of er een tijdslimiet aan de aanwezigheid van onze militairen in dit conflictgebied gesteld is.  M.a.w. hoe lang moeten ze daar blijven?

 

Niet onbelangrijk is ook te weten hoe hoog de kosten voor de operatie geraamd worden. 

 

De minister liet ons weten dat de militaire interventie niet tot doel had de rebellen van Nkunda uit te schakelen.  Iedereen weet dat deze groepen vanuit Rwanda gesteund worden en in het algemeen wordt gevraagd dat de grenzen tussen dat land en Zaïre zouden worden gesloten.

 

Betekent de verklaring van de minister dat de Belgische troepen, indien ze ter plekke zouden zijn, op dit verzoek niet zouden ingaan?

 

Voor wat de troepen betreft van de Congolese regering (de Forces Armées de la République Démocratique du Congo), weten we dat deze zich t.o.v. de bevolking, die ze verondersteld worden te beschermen, zich al even erg misdragen als alle andere gewapende milities. 

Is het de bedoeling dat het Belgisch leger, indien het naar Oost-Congo gestuurd wordt, tegen deze militairen zou optreden?

 

Graag verkreeg ik ook hierop een antwoord.

 

En dan dit nog: de Belgische troepen zouden naar ginder trekken in het raam van een gezamenlijke Europese operatie.  Ik verneem dat er op dat vlak nog geen enkel ander land toegezegd heeft.

 

Kan u dit beamen en ons mededelen hoever de onderhandelingen hieromtrent gevorderd zijn?

 

Mijnheer de minister,

 

Ik herhaal dat ik absoluut overtuigd ben van het feit dat hulp op humanitair vlak in Oost-Congo meer dan noodzakelijk is, maar zo lang ik op bovenvermelde vragen geen afdoend antwoord zal ontvangen hebben, zal het Vlaams Belang reticent blijven t.o.v. de geplande militaire operatie.

16:33 Gepost door Francis Van den Eynde in Politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: congo, de gucht, nkunda |  Facebook |

09-06-08

ER IS GEEN BELGISCHE BUITENLANDSE POLITIEK MEER

kuifje

In grotere landen zoals bv. Frankrijk, Groot-Brittannië en de Verenigde Staten, is de buitenlandse politiek vaak een onderwerp in discussies en debatten en kan ze zelfs determinerend bij verkiezingen zijn.  Dit is in een klein land zoals België praktisch nooit het geval.  Onze landgenoten zijn meestal realistisch genoeg om te beseffen dat de invloed die België op de gebeurtenissen in de wereld kan uitoefenen, meer dan relatief is.

In essentie beperkt de Belgische buitenlandse politiek zich tot twee domeinen: de EU en Centraal-Afrika.  Er zijn op deze regel uiteraard uitzonderingen zoals de huidige belangstelling voor wat zich in China afspeelt, maar dit is eerder zeldzaam.  Wanneer we bovendien echt realistisch durven doordenken, kunnen we niet anders dan beseffen dat ons werk in de EU veel minder belangrijk is dan we willen doen geloven.  België maakt vanzelfsprekend veel schuim, omdat er heel wat Europese instellingen hier gevestigd zijn en wil ook omwille van deze reden de beste leerling uit de Europese klas zijn, maar van naderbij beschouwd is de Belgische invloed op Europese beslissingen en de evolutie van de Unie vrij beperkt. 

 Afrika, geen “Belgische knowhow” 

Het voornaamste terrein van de Belgische buitenlandse politiek is dan ook Afrika en meerbepaald Centraal-Afrika.  Sinds in 1960 hals over kop Congo onafhankelijk gemaakt werd, zonder rekening te houden met het feit dat dit land er helemaal niet op was voorbereid, heeft België steeds geprobeerd op het zwarte continent aanwezig te blijven.  De regeringen hebben de ene na de andere veel tijd besteed aan Congo, er veel geld ingestoken en af en toe zelfs troepen gestuurd.  Soms werden voor dit alles zakelijke argumenten aangehaald, soms morele en soms ging het doodgewoon om de bescherming van onze landgenoten die nog ter plaatse waren, maar steeds beriep men zich op de zgn. “Belgische knowhow” die België omtrent dit gebied zou opgebouwd hebben.  Wie de zaak wat van naderbij bekijkt, komt echter vrij snel tot de conclusie dat dit laatste een mythe is, die misschien zorgvuldig onderhouden wordt, maar helemaal niet met de realiteit in overeenstemming is.

Sinds 30 juni 1960, de dag van de onafhankelijkheid, is Congo stilaan verzonken in een moeras van corruptie en geweld en is het land er feitelijk systematisch op achteruit gegaan.  Al wat wij hiertegen ondernomen hebben, zelfs de massa’s geld die we erin geïnvesteerd hebben, mochten niet baten.  M.a.w. België is nu al bijna een halve eeuw in Congo aan het floppen. 

 “Out of Africa” of “Back to Africa”? 

Tijd om hier conclusies uit te trekken.  De Vlamingen hebben dit reeds lang gedaan en dit was meer dan duidelijk onder het beleid van minister van Buitenlandse Zaken De Rycke.  Deze werd hiervoor dan ook regelmatig door de Franstalige media zwaar onder vuur genomen.  

Toen De Rycke het departement verliet werd hij vervangen door de Waal Louis Michel, die het roer totaal omgooide.  Hij viel niet alleen op met een aantal onhandige opmerkingen m.b.t. de binnenlandse politiek van landen als Oostenrijk, Italië en zelfs de Verenigde Staten, maar vooral door het organiseren van een back-to-Africa-politiek.  Hij werd in feite de verpersoonlijking van die nostalgie en drang naar Afrika, die nog steeds zo sterk in Franstalige beleidskringen – en dus ook aan het hof – aanwezig is.  Het is alsof in deze milieus het oude belgicistisch imperialistisch lied: “is uw landje niet groot, ginds toch wacht u een strand als een wereld zo groot waar uw vlag staat geplant” blijven leven is. 

Onder het voorwendsel dat er vooruitgang geboekt werd, heeft De Gucht willens nillens deze politiek verder gezet.  Hij herhaalde steeds weer dat hoe ingewikkeld en moeilijk de zaak ook was, er uiteindelijk toch vooruitgang geboekt werd.  Zo werden bv. met heel veel Belgisch geld en ook heel wat fondsen uit de internationale gemeenschap, verkiezingen op het getouw gezet, waarmee dan later moest aangetoond worden dat verandering toch mogelijk was.  De waarheid is dat deze verkiezingen neerkwamen op een duel tussen enerzijds Kabila junior, waarvan de Minister van Buitenlandse Zaken regelmatig, tot spijt van wie ’t benijdt, durft te zeggen dat zijn regime corrupt is tot op het bot, en anderzijds dhr. Bemba, die zopas in dit land aangehouden werd omdat hij wegens genocide en massale verkrachtingen voor de internationale rechtbank van Den Haag gedaagd wordt. 

Ondertussen gaan de verschillende burgeroorlogen in Oost-Congo meedogenloos door.  Wat wel duidelijk is: de door De Gucht gevoerde politiek is ondanks zijn voorzichtigheid niet naar de smaak van de hierboven reeds vermelde Franstalige heersende kringen.  Hij wordt dan ook al even fel onder vuur genomen als zijn voorganger De Rycke.  Met ander woorden: het verschil in visie over de Belgische buitenlandse politiek tussen Vlamingen en Walen is dermate groot dat de wanneer de Minister van Buitenlandse Zaken een Vlaming is, ook al is hij geen flamingant, dit onmiddellijk tot conflicten leidt, die ondanks het feit dat het maar om buitenlandse politiek gaat, plots toch belangrijk zijn.  Waarom?  Omdat deze buitenlandpolitiek tenslotte toch in het binnenlandse politieke vaarwater terecht komt. 

M.a.w.: België barst zelfs in Congo…

Maar wat er ook van zij, één zaak staat vast: behalve voor wat humanitaire hulp betreft (noodhulp in geval van hongersnood bv.), kunnen wij in Centraal-Afrika niets nuttigs meer uitrichten.  Hoog tijd dus voor De Gucht om de enige mogelijke conclusie te trekken: Out of Africa!

16:06 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ontwikkelingssamenwerking, congo, de gucht |  Facebook |