FRANCIS VAN DEN EYNDE

Hilde Sabbe is een linkse madam die 23 jaar geleden uit West-Vlaanderen naar Brussel is komen wonen en er waarschijnlijk verblind werd door de glamour van de grootstad, zodat ze trots is dat ze daar mag wonen i.p.v. in een rustig dorpje in haar streek van herkomst.

Ze werd columniste bij De Morgen en pleegde er regelmatig stukken over wat in het huidig journalistenjargon “human interest” genoemd wordt.

Zo vertelde ze vaak over haar ex, over wat ze meemaakte met haar opgroeiende zoon, over haar huidige vriend die ze steevast “mijn allerliefste” noemt en zelfs over het sexuele leven van haar vriendinnen, waarvan ik vermoed dat het Dansaert-Vlamingen zijn, hoe zou het anders kunnen?

Voor enkele jaren stapte ze over naar die andere krant van De Persgroep, Het Laatste Nieuws.

Ze mag er in feite dezelfde onderwerpen behandelen, maar dan in een soort van wekelijkse dialoog met de lezers, die ze met bepaalde standpunten provoceert om zo interactie uit te lokken en de zaak wat levendiger te maken.

Voor mij niet gelaten, elke vogel zingt zoals hij gebekt is en een provocatie kan af en toe wel wat leven in de brouwerij brengen.

Vandaag gaat ze echter totaal uit de bol en ik kan er niet aan weerstaan enkele paragrafen te brengen uit het artikel dat ik vanmorgen in Het Laatste Nieuws mocht doornemen.

Sabbe schrijft letterlijk:

“Eén keer is er bij ons thuis ingebroken, twee keer is m’n handtas gestolen, de laatste keer van de voorbank van mijn auto.  Dat was inderdaad even schrikken, zo’n ruit die wordt ingeslagen.  Zoonlief wordt geregeld uitgescholden voor ‘Sale Flamand’, maar het meest ernstige gevolg is dat hij daardoor ontvankelijker lijkt voor het discours van Bart De Wever dan mij lief is.  Zijn fiets is gestolen, en ooit heeft een groepje jongeren gedreigd zijn iPod af te pakken.  Mijn ex is zes keer bestolen op tram en café, en een keer bedreigd”.

En nu komt de clou, want ze gaat als volgt verder:

“vreemd genoeg heeft dat onze levenskwaliteit nooit echt aangetast…

In Brussel is het goed leven, als men de angst niet laat winnen en eenvoudige voorzorgen neemt.  Zo verliet ik mijn vorig werk ’s avonds nooit zonder mijn GSM tegen mijn oor aangedrukt zodat het leek alsof ik in gesprek was, en mijn tas ligt nooit meer op de zetel”.

Van ideologische blindheid en absolute vooringenomenheid gesproken…

Het ergste is misschien dat ze meent dat ze iemand met deze verhalen kan overtuigen.

Een toemaatje: misschien zou het voor Hilde Sabbe in Brussel pas heel erg worden wanneer ze zou vermoeden dat de situatie waarin Vlamingen in deze stad moeten leven, haar zoon er zou toe brengen over te hellen naar het Vlaams Belang i.p.v. naar de brave N-VA.

Mocht dit ooit het geval zijn, dan hoop ik voor de jongen dat hij er thuis nooit iets van laat blijken…

Wat mij echter het meest ergert is het feit dat een aantal Vlaamse journalisten die gespecialiseerd zijn in de politieke correctheid, en dan denk ik aan de redactie van De Morgen, een aantal redactieleden van De Standaard en zelfs aan mevrouw Hilde Sabbe van Het Laatste Nieuws ons steeds Le Soir proberen voor te stellen als een gematigde krant die samen met Vlamingen van goede wil, wil zoeken naar constructieve oplossingen voor België.

Het is toch merkwaardig hoe sommige kranten bericht uitbrengen over wat zij “gevoelige materie inzake de samenleving” noemen.

En dan heb ik het vooral over de gebruikte terminologie, die zorgvuldig uitgekozen wordt. 

Feiten die ze niet kunnen doodzwijgen, maar ongunstig uitvallen voor hun multiculturele maatschappijbeeld, moeten er dankzij deze terminologie voor zorgen dat de lezer zeker geen “verkeerde” conclusies kan trekken.

Jonge vreemdelingen die keet schoppen worden in de kranten bv. systematisch “jongeren” genoemd.  Zo hopen ze dat het publiek er niet zal van uitgaan dat er zich op veiligheidsvlak specifieke problemen met allochtonen stellen. Door de afkomst van de “jongeren” niet te vermelden willen ze de indruk geven dat de misdrijven gepleegd worden door jongeren van bij ons en proberen ze te bereiken dat de lezer geen “verkeerde” politieke conclusies zou trekken.

Er is een uitzondering op deze regel.  Ze heeft betrekking op feiten die gepleegd worden door jongeren die weliswaar allochtoon zijn, maar dan van Europese komaf.

In die omstandigheden wordt met veel nadruk hun land van herkomst vernoemd.  Denk maar aan de Poolse daders van de moord op Joe Van Holsbeeck en aan de ernstige incidenten die zich voor een paar dagen op een Antwerpse tram voordeden.  In het eerste geval werd tot in den treure herhaald dat het om Poolse jongeren ging en nu wordt al even vaak geschreven dat de daders uit het voormalige Joegoslavië kwamen.  Sterker nog, er wordt telkens aan toegevoegd: “Neen, het zijn geen Noord-Afrikanen of Turken, het zijn wel degelijk Europeanen…” 

Merkwaardig dat dit geschreven wordt door journalisten die steeds en overal beweren dat de oorsprong van de mens van geen enkel belang is.  

Even opvallend is dat de kranten, bij misdrijven die gepleegd worden door “jongeren”, steeds opnieuw naar verzachtende omstandigheden zoeken.  Voor wat de jongens van Joegoslavische oorsprong betreft die betrokken waren bij bovenvermelde agressie op een tram en waarbij een politieagent levensgevaarlijk werd verwond, werd bv. systematisch herhaald dat zij in oorlogsomstandigheden opgegroeid zijn.  So what?  De ouders van de mensen van mijn generatie zijn allemaal tijdens de Tweede Wereldoorlog opgegroeid.  Ze hebben hier zich nooit op beroepen om zich misdadig te gedragen en hebben zich trouwens ook niet misdadiger gedragen dan de generaties net voor en achter hen. 

Bij de kereltjes die het op de Antwerpse tram zo bont hebben gemaakt, is het bovendien zo dat ze slechts 17 waren.  De oorlog in het voormalig Joegoslavië liep ten einde rond 1994.  Dit betekent dat zij er maximaal 3 jaar in geleefd hebben en dit dan nog toen zij nog baby’s waren.  Zou dit hen dermate hebben beïnvloed dat zij er misdadig van geworden zijn?

Een hoogtepunt in deze vorm van berichtgeving wil ik u niet onthouden.  Het gaat om een artikel dat verscheen in Het Laatste Nieuws van 4 april.  Het is van de hand van Hilde Sabbe, voormalig redacteur van De Morgen en blijkbaar in het raam van de Persgroep overgestapt naar Het Laatste Nieuws om er een soort wederopvoeding van de lezers van deze krant op het getouw te zetten.

Wat er ook van zij, ze schrijft zonder enig complex dat de daders van bovenvermelde aanval op een politieman, vertegenwoordigers zijn van onze Europese cultuur.  Neem mij niet kwalijk, maar dit is dikke zever.  De daders vertegenwoordigen helemaal niet onze cultuur.  Net zoals als jonge Marokkanen die straten onveilig maken ook de Marokkaanse cultuur niet vertegenwoordigen. 

Hebben mensen zoals Hilde Sabbe nu nog steeds niet door dat het feit dat veel allochtonen in de criminaliteit geraken, niets met cultuur te maken heeft, maar alles met hun ontworteling.  De normen uit het eigen vaderland kunnen ze niet meer toepassen, terwijl ze deze van het land waar zij nu verblijven niet kennen.  De weldenkenden hebben dit nooit willen begrijpen, met alle gevolgen vandien…