06-02-09

Islamofobie en … dextrofobie

gesluierde vrouwenVoor enkele dagen verscheen een studie van de K.U.L. waaruit blijkt dat ongeveer de helft van de Vlaamse kiezers bijzonder negatief staat t.o.v. de islam. De reactie van de politieke klasse hierop verdient van naderbij bekeken te worden. Ze zou het fenomeen kunnen verklaren zoals Wim van Rooy in De Standaard van 29 januari: ‘Een cineast werd vermoord omdat hij zware beledigingen had geuit over het heilige boek van de moslims. (No hard feelings, zei zijn moslimmoordenaar), een Bengaalse schrijfster wordt met de dood bedreigd, moet haar land ontvluchten en vindt nergens plek meer. Een Nederlandse cartoonist wordt van zijn bed gelicht wegens 'beledigende cartoons' over de islam. Een Deense collega wordt voortdurend beschermd, een Frans filosoof moet onderduiken omdat hij over de islam man en paard had genoemd. Een Duitse opera wordt gecensureerd omdat er volgens moslims iets mis was met de enscenering. Een Iraanse fotografe vindt in Nederland geen tentoonstellingsruimte voor haar 'blasfemische' foto's, een Japanse vertaler van Rushdie wordt vermoord, een Egyptische schrijver van grote envergure wordt door een gekrenkte moslim brutaal aangevallen en raakt ten dele verlamd, vrijdenkers in de islamwereld moeten naar Europa of naar de VS versassen.’ En van Rooy haalt nog behoorlijk meer feiten aan.

 

Maar deze voor de hand liggende verklaring spreekt de mensen die het bij ons voor het zeggen hebben niet aan. De meeste politieke partijen reageerden verontwaardigd. Voor hen zijn het de Vlamingen die in de fout zijn gegaan. Of wat dacht u? ‘We kunnen niet ontkennen dat we 40 jaar lang de moslims genegeerd hebben’ zegt bv. Marino Keulen Vlaams minister van Inburgering. En uiteraard steken zowel Mie Vogels van Groen! als Caroline Gennez van de SP.a hun links betuttelend vingertje op. Vanzelfsprekend wordt omtrent een en ander de schuld ook in de schoenen van de pers gestoken. Deze laatste durft af en toe de mensen infomeren, stel je voor … De hoofdvogel werd echter deze keer afgeschoten door minister van Asiel en Migratie Annemie Turtelboom die ondanks de door de studie van de K.U.L. aangetoonde negatieve reactie van een groot deel van de bevolking toch absoluut voor economische migratie wil blijven pleiten. De politieke klasse is het er overigens over eens dat de mening van de bevolking over de islam via onderwijs en informatie moet aangepakt en bijgewerkt worden.

 

Zouden deze politici die nochtans voor zichzelf het monopolie op democratie opeisen nu echt niet beseffen dat ze niet verkozen zijn om de mensen her op te voeden, maar wel om een beleid te voeren dat rekening houdt met wat hun kiezers denken en voelen.  

 

Maar ze zijn in dit bedje nog erger ziek. Ze hebben een naam willen geven aan  de negatieve  houding van de bevolking t.o.v. de islam. Namelijk: islamofobie. Een fobie is zoals u wel zult weten een ziekte (denk aan claustrofobie, een ziekelijke angst om opgesloten te zijn, of aan agorafobie: een ziekelijke pleinvrees). Het gaat hier dus volgens hen niet over om het tegenspreken van een politiek standpunt, maar wel om het uitroeien van een epidemie die blijkbaar de gedachtegang van vele mensen heeft aangetast. Voelt u het totalitair angeltje in deze redenering zitten? Doet dit u ook denken aan een vrij recent verleden? Aan de Sovjet-Unie van de jaren 60 en 70 b.v. waar mensen die anders dachten dan wat de partijlijn voorschreef als krankzinnigen werden beschouwd en in dito instellingen werden opgesloten.

 

Bij ons zijn we nog niet zo ver, maar we zijn toch al een eindje onderweg.

 

Stel u voor dat wij van al de aanhangers van de multicul die allemaal regelmatig uiting geven aan hun grote angst voor ‘rechts’ zouden beweren dat zij aan dextrofobie (een irrationele angst voor wat zich ‘rechts’ bevindt) zouden lijden. Je zou nogal wat horen.

 

Maar ze mogen gerust zijn. Wij zouden dit weliswaar wel eens al lachend kunnen zeggen, maar nooit menens want dan zouden wij hun stijl en methodes overnemen en dat kan niet en willen we niet.

 

Het enige antwoord dat we echt van uit het diepste van ons hart kunnen geven aan de mensen die ons van islamofobie beschuldigen luidt: leve de vrijheid en dus leve het vrije denken.

16:55 Gepost door Francis Van den Eynde in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: links, rechts, islamofobie |  Facebook |

11-06-08

CHI-CHI LINKS REDT BELGIË

gauche_caviar

Al meer dan eens vestigde ik op deze weblog de aandacht op het feit dat – hoe bizar het ook moge overkomen – chi-chi links (mijn vertaling van de Franse uitdrukking “la gauche caviar”) steeds Belgicistischer aan het worden is.

Het blijven doorwoekeren van de ernstige regimecrisis waarmee ‘t Belgiekske nu al meer dan een jaar lang geconfronteerd wordt, is uiteraard van aard om deze weldenkende vertegenwoordigers van het systeem zenuwachtig en zelfs paniekerig te maken.

Gelukkig vinden ze in de “kwaliteitskranten” De Morgen en De Standaard een schouder waarop ze naar hartelust kunnen uithuilen.  In de opiniebladzijden van de betrokken kranten proberen deze postmodernisten die tegelijkertijd neo-patriotten zijn, bijna dagelijks de drang naar onafhankelijkheid van steeds meer Vlamingen te minimaliseren, maar laten zij ook hun creativiteit de vrije loop in de hoop een miraculeuze formule te vinden om het tricolore vaderland te redden.  En op dat vlak moet toegegeven worden dat hun fantasie geen grenzen kent.  In de opiniebladzijden van De Standaard van 11 juni bv. (deze opiniebladzijde draagt sinds kort ook een tweede veelzeggende naam: België) vinden we de volgende stukken:

 

1)     “Geef het buitenland een plaats in toekomstig België” van Bogdan Vanden Berghe (11-11-11), dat er niet alleen voor pleit de allochtonen bij de staatshervorming te betrekken, maar bovendien het buitenland hiervoor aan te spreken, en dit omdat volgens de auteur ons landje toch zoveel prestige in de wereld heeft.

2)     “Loftfederalisme” van Nicolas Bouteca, die vindt dat federaal België sterker moet gemaakt worden door de begroting gezond te maken en hiervoor de gemeenschappen te doen betalen.

3)     “Kan België zonder nationale partijen?” van een zekere Jean-Benoit Pilet, die het antwoord meent te geven door de vraag te stellen en bijgevolg van mening is dat de partijen terug “nationaal” moeten worden.

4)     “TV Belgique-TV België” van Maarten Goethals en An Moerenhout, respectievelijk hoofdredacteur en redactiesecretaris van het Leuvense studentenblad Veto, die van mening zijn dat België kan gered worden met TV-shows gepresenteerd in beide landsgedeelten, met films, series en soaps die zowel in het Nederlands als het Frans ondertiteld worden, met sportwedstrijden die voorzien worden van commentaar door een Vlaamse en een Waalse presentator, met spelprogramma’s met kandidaten uit beide cultuurgemeenschappen en…last but not least: een nationaal TV-journaal waar François Brigode van de RTBF naast Martine Tanghe van de VRT zit.

5)     “Een Vlaams kanaal” van Joëlle Scoriels, voorgesteld als illustratrice en presentator van programma’s op La Deux en Arte, waarin de auteur beweert een Vlaams kanaal geschilderd te hebben dat – voor zo ver ik het goed begrepen heb – moet bekeken worden door een surrealistische bril en vanuit het standpunt van de abstracte kunst, waaruit dan een Belgische “voorovergebogen identiteit” (wat dat ook moge wezen?) tot uiting moet komen, net zoals het kanaal op haar dok “voorovergebogen” is (sic, sic, sic).  

6)     “Tabula Rasa” van Loryn Parys.  Hierin wordt niet alleen gepleit voor het afschaffen van de taalgrens en voor het invoeren van een federale kieskring, maar ook voor het raadplegen van Harvard-professor Michael Porter, die een expert zou zijn in strategie- en concurrentieposities van landen, en tenslotte ook voor het volgen van het advies van een New Yorkse vriend van de betrokkene dat luidt: “Start by investing some money to tell people you actually exist”.

 

Hoe zouden wij Vlaams-nationalisten, met onze rationele argumenten over geldtransfers en de bescherming van de identiteit van de Vlamingen, kunnen optornen tegen deze flashy intellectuelen?

 

NB: Er zijn toch nog een paar maatregelen om het vaderland te redden.  Ik stel ze graag gratis ter beschikking:

 

1)     Iedereen die een Nederlandstalige krant koopt ook verplichten zich een Franstalig dagblad aan te schaffen of omgekeerd.

2)     Wie op vakantie wil naar de Noordzee verplichten aan te tonen dat hij hetzelfde jaar nog naar de Ardennen zal gaan of al geweest is, of omgekeerd.

3)     Wie toch naar het buitenland gaat, opleggen van een flesje lekker bier van bij ons en pralines mee te nemen en deze aan de eerste de beste autochtoon van het betrokken land namens België te overhandigen.  Dit om het prestige van het kleine koninkrijk aan de Noordzee nog groter te maken…

16:30 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: belgie, de morgen, de standaard, links |  Facebook |

25-04-08

ZIMBABWE: DE ZOVEELSTE LINKSE SCHANDE

mugabe

Ik ben eigenlijk trots op het feit dat ik nooit links geweest ben.  Deze politieke strekking, die zich nochtans steeds op het grote morele gelijk beroept, heeft zich immers in de loop der jaren dermate vaak vergist, dat het bijna niet te begrijpen is dat er nog mensen zijn die zich tot die strekking durven bekennen. 

Ik heb eventjes de moeite gedaan om een oppervlakkig overzicht te maken van de verkeerde inschattingen die “weldenkend Europees links” m.b.t. buitenlandse onderwerpen na 1945 heeft gemaakt.

 

Na 1945 werden een aantal Oost-Europese en Aziatische landen communistisch en dit vnl. in de schaduw van de Sovjetbajonetten.  Links stelde deze landen al gauw voor als contreien van peis, vree en welvaart waar iedereen vol enthousiasme meewerkte aan de opbouw van een socialistische toekomst. Zo werd de DDR voorgesteld als een soort paradijs voor arbeiders en boeren.  Al gauw kwam de ontnuchtering: de Arbeidersopstand in Oost-Berlijn (1953) werd door het Sovjetleger brutaal in de kiem gesmoord.  Dit was nog niet voldoende.  In 1956 werd de anti-communistische opstand in Boedapest in bloed verdronken en in 1968 reden Sovjettanks in Praag de droom van een socialisme met een menselijk gelaat onder hun rupsen plat.  En dan hadden we het nog niet over het Ijzeren Gordijn en de Berlijnse Muur, die beletten dat mensen van oost naar west trokken.

 

Links steunde de opstand van Castro tegen de dictator Batista in Cuba.  Batista werd overwonnen en vervangen door een marxistisch regime.  Gevolg: iedereen die zich op dit prachtige eiland tot de oppositie bekent, loopt het risico onmiddellijk aangehouden te worden.  Het is in deze omstandigheden niet zo eenvoudig om Castro en ook Ché Guevara, die toch aan de opstand van eerstgenoemde deelnam, als heiligen door het leven te doen gaan. 

 

Links heeft zich jarenlang bij ons ingezet t.v.v. de communistische zaak in Viëtnam, Laos en Cambodja en dus tegen de westerse aanwezigheid in deze landen.  Wanneer de Amerikanen uiteindelijk uit Zuidoost-Azië verdwenen en de rode vlag over de respectievelijke hoofdsteden van deze landen mocht waaien, kwam aan het licht dat Viëtnam tegen zijn binnenlandse oppositie dermate hardhandig optrad, dat duizenden mensen als bootvluchtelingen het ruime sop verkozen.  Ondertussen kregen de Rode Khmers het in Cambodja voor het zeggen.  Het gevolg hiervan was een afgrijselijke  genocide.  Wat Laos betreft: dit land kent tot op vandaag nog steeds geen politieke vrijheid.

 

Zelfde liedje in Afrika.  In Zuid-Afrika werd de Apartheid vervangen door het ANC-regime.  Sindsdien is dit land even corrupt als al de andere sub-Saharastreken van dit continent en wordt er aan de lopende band verkracht en vermoord. 

Zimbabwe vormt voorlopig het laatste hoofdstuk van dit verhaal.  Tijdens de “bevrijdingsoorlog” was Mugabe de held van al wie zich bij ons op de progressieve ideologie beriep.  Nadat de blanke regering verdwenen was, bleek echter dat wat in de plaats kwam corrupt is tot op het bot en dat ook daar geen enkele oppositie wordt geduld.  Sterker nog: tot grote ergernis van links vond Mugabe het nodig zich zeer laagdunkend over homosexuelen uit te spreken.  Mugaba werd dus een dictator zoals al wie de touwtjes in handen heeft in landen die zich ten zuiden van de Sahara bevinden. 

Voorlopig mogen we de jongste verkiezingen, die nu drie weken achter de rug zijn, beschouwen als een hoogtepunt van de wijze waarop de democratie in Zimbabwe ten dienste van de heerser wordt omgebogen.  Mugabe verloor de parlementsverkiezingen maar betwist de uitslag en laat de stemmen hertellen.  Dit duurt nu dus al meer dan drie weken.  Voor wat de presidentsverkiezingen betreft raken de stemmen na deze lange periode ook nog altijd niet geteld.  Ondertussen wordt het land geterroriseerd door de militie van Mugabe, de zgn.”oorlogsveteranen”, die de laatste blanke boerderijen aanvallen om ze in te palmen.  Daar waar Rhodesië vroeger een welvarend land was dat voeding exporteerde, moet het huidige Zimbabwe importeren en leeft de bevolking er in een quasi hongersnood.  Weer een vergissing van links, en wat voor een…

 

Toch blij dat ik “ne vuile rechtse” ben…

14:17 Gepost door Francis Van den Eynde in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: links, communisme, mugabe, marxisme |  Facebook |