FRANCIS VAN DEN EYNDE

Open brief van de Volksvertegenwoordigers Francis Van den Eynde en Peter Logghe aan de heer Barack Obama president van de Verenigde Staten

Mijnheer de president,

Wij durven er van uitgaan dat u op dit ogenblik overspoeld wordt door boodschappen uit heel de wereld. Een blik op onze vaderlandse pers volstaat om ons hiervan te overtuigen. Wij hebben echter de indruk dat het vooral uit politiek correcte hoek is dat u wordt benaderd en durven veronderstellen dat u als kersvers wereldleider ook wel eens zou kunnen geïnteresseerd zijn door wat gedacht wordt in die zeer eerbare politieke kringen die men maar al te vaak als politiek niet-correct definieert. De twee ondertekenaars van dit schrijven horen hier bij. Zij zijn immers Volksvertegenwoordigers van die grote Vlaamse partij, het Vlaams Belang, waarvan de Senaatsfractie oorspronkelijk uitgenodigd werd op het feest dat op de dag van uw eedaflegging op de Amerikaanse ambassade in Brussel plaatsvond maar in de ochtend van die dag er van op de hoogte gebracht werd dat ze tenslotte niet welkom zou zijn. Terloops weze opgemerkt dat vermits u tijdens uw eerste presidentiele toespraak zeer sterk de nadruk legde op de gelijkheidsgedachte, wij durven veronderstellen dat in de toekomst zoiets niet meer zal gebeuren omdat de Amerikaanse administratie niet langer mensen op basis van hun politieke overtuiging zal discrimineren.

Maar laat ons u eerst en vooral vanuit ons politiek niet-correct verdomhoekje feliciteren met uw verkiezing en uw aanstelling tot 44ste president van de Verenigde Staten.

Van deze gelegenheid maken wij gebruik om u enkele desiderata voor te leggen.

- Het leidmotief van uw verkiezingscampagne was: “change”, verandering dus. Mogen wij u in dit verband met nadruk vragen dat de VS niet langer druk zouden uitoefenen op Europa om ons te verplichten Turkije in de EU op te nemen. Dit land kan best een goede bondgenoot zijn van de Verenigde Staten en van Europa maar maakt geografisch noch cultureel deel uit van ons continent. Uiteraard wordt dit een ernstige koerswijziging in de Amerikaanse politiek. Maar … yes, you can!
- Wij begrijpen als Europeanen uw bezorgdheid voor de verschillende landen uit de voormalige Sovjetunie die gebruik gemaakt hebben van de implosie van het communisme om zich onafhankelijk te verklaren.  Ook wij voelen ons solidair met de betrokken volkeren. Dit belet echter niet dat wij er begrip voor hebben dat Rusland zich ergert aan het feit dat het omringd wordt door raketinstallaties ook al zouden deze bedoeld zijn om raketten uit Iran op te vangen. Wij zijn er van overtuigd dat op dat vlak andere maatregelen mogelijk zijn … yes, you can!
- Amerika en Europa hebben niet persé dezelfde belangen. Al was het maar omdat (en dit slechts een voorbeeld) Amerika beschikt over lange kusten die op de belangrijkste wereldoceanen uitgeven en de VS dus als grootmacht ook een zeer grote thalassocratie is. Dit laatste is veel minder het geval voor ons Europa dat eerder een continentale roeping heeft. Het ene kan complementair zijn met het andere, maar toch dient rekening gehouden te worden met verschillende politieke belangstelling, verschillende politieke noodzakelijkheden en dus met differente politieke acties. Zou het mogelijk zijn dat het Amerikaans beleid hiermee in de toekomst rekening zou houden. Ook dat zal niet eenvoudig zijn. Maar … yes, you can!
- Amerika streefde tot hiertoe naar een bipolaire en zelfs monopolaire wereldpolitiek. De werkelijkheid van onze wereld is echter multipolair en deze multipolariteit zou, indien ze erkend wordt, misschien een betere waarborg vormen voor vrede dan wat we in de laatste decennia op dat vlak hebben meegemaakt. Wij verzoeken u dan ook deze multipolariteit te aanvaarden en zelfs na te streven. Dit komt op een zeer zware politieke verandering neer, maar … yes, you can!
- Dit laatste veronderstelt eerst en vooral het herkennen van de verscheidenheid van deze wereld. Tot hiertoe verdedigde Amerika steeds de zogenaamde one-world-theorie en dit zowel op politiek als op maatschappelijk vlak. Er is in de wereld echter zoveel meer dan de Westerse kijk op de zaak. Zou Amerika hiermee niet in de toekomst rekening willen houden? Ook dat zal allemaal niet eenvoudig zijn, maar … yes, you can!
- Tenslotte dit nog, u verwees in uw toespraak naar de founding fathers van de Amerikaanse natie. Zij hebben gestreden om Amerika onafhankelijk te maken van Groot-Brittannië. U zult er bijgevolg wel begrip voor hebben dat de Europeanen zich af en toe onafhankelijk tegenoverstaande de Amerikaanse politiek opstellen. Mogen wij u vragen dit begrip in uw politiek  tegen ons Europa te laten meespelen? Ook voor dit geldt: … yes, you can!

Mijnheer de president, u wacht een zeer zware verantwoordelijkheid en een zeer moeilijke opdracht. Wij wensen u hierbij de nodige sterkte toe en hopen het allerbeste voor u en uw vaderland Amerika.

Met respectvolle maar niet-politiek correcte groeten.

Francis Van den Eynde      Peter Logghe
Volksvertegenwoordiger    Volksvertegenwoordiger

NB: Voor zover als nodig willen wij beklemtonen dat wij deze brief in persoonlijke naam hebben geschreven.    

Voorafgaand wil ik opmerken dat ik nooit begrepen heb waarom Europeanen zich zo geëngageerd betrokken voelen bij de Amerikaanse verkiezingsstrijd. 

Velen zijn onvoorwaardelijke aanhangers van de democraten, anderen (een kleiner aantal weliswaar) zijn dan weer supporters van de republikeinen.

Ikzelf ben het ene noch het andere.  Ik ben immers van mening dat het de Amerikanen zijn die hun president kiezen en niet wij. 

Verder stel ik vast dat het verschil tussen het programma van beide kampen - voor zover het rechtstreeks Europa aanbelangt - zeer klein is (Marc Grammens heeft gelijk wanneer hij zich verbaast over de linkse sympathieën voor Obama.  De kerel is helemaal niet links).

Dit alles betekent niet dat ik geen belangstelling zou hebben voor de komende presidentsverkiezingen in de VS.  Integendeel.  De man die het pleit zal winnen, zal tenminste gedurende vier jaar aan de leiding staan van de wereld waarin wij leven en dus…

Vandaar dat ik toch van nabij (en dit dankzij BBC World, CNN en ook de Engelstalige uitzendingen van Al Jazeera) de laatste weken zo goed mogelijk de electorale evolutie in de VS heb proberen te volgen.

Het was bepaald boeiend en ik kan er bij gevolg niet aan weerstaan u enkele van mijn persoonlijke conclusies hieromtrent voor te leggen.  Ik hoop zo objectief mogelijk te zijn.

Strategische fouten bij de democraten

Niemand kan voorbij gaan aan het feit dat de democraten bij de start van de campagne in pole position stonden.

Dit heeft alles te maken met het feit dat de huidige president, de republikein Bush,  twee oorlogen ontketend heeft (Afghanistan en Irak) die hij niet kan winnen.

De democraten zijn ondertussen t.g.v. drie strategische fouten hun voorrangspositie kwijt gespeeld:

-         Zij hebben de précampagne laten kristalliseren rond twee kandidaten met een specifiek en zeer gemotiveerd electoraat: de vrouw Hillary Clinton enerzijds, de zwarte Barack Obama anderzijds.  Het spreekt vanzelf dat, op het ogenblik dat zij voor één van beiden kozen, de kiezers die zich rond de andere hadden geschaard, sterk gingen ontgoocheld zijn.

-         Wanneer zij dan toch die keuze maakten werd het Obama, terwijl het vanzelfsprekend Hillary was die over de sterkste electorale troeven beschikte; de eerste vrouw die een meer dan ernstige kan maakte om president te worden van de VS, zou immers heel wat republikeinse dames hebben kunnen overhalen voor haar te stemmen, terwijl de kans dat Obama bij zijn tegenstanders kiezers zou wegkapen, veel kleiner was.

-         De tweestrijd Clinton-Obama heeft veel te lang geduurd.

De democratische conventie

De democratische conventie was ongetwijfeld een immens succes.  Ze zat professioneel prachtig in elkaar en de kwaliteit van de toespraken was fenomenaal.  Ik denk hier aan de tussenkomsten van Ted Kennedy, Bill Clinton, zijn vrouw Hillary en last but not least: Obama zelf, die een bijzonder goed redenaar is en zeer intelligent over kwam.  Toen de conventie voorbij was, dacht ik: amai, wat kunnen de republiekeinen hier tegen beginnen?

Het republikeins tegenoffensief

Het republikeins tegenoffensief liet echter niet lang op zich wachten.  Geen 24 uur nadat in Denver het gordijn gevallen was over de democratische show, kondigde McCain onder immense media-aandacht aan wie hij als running mate had gekozen.

Ik zal het maar toegeven: toen ik hem voor het eerst hoorde spreken over “She” dacht ik dat ik hem verkeerd begrepen had.  Maar hij bleef het over “She” hebben en toen begreep ik het: hij schopte de bal in een open doel.  Vermits de andere kant de vrouw Hillary had laten vallen, kwam hij met de vrouw Sarah Palin voor de pinnen.  Een meesterlijke zet.

Toen ze op het podium kwam, bleek ze een behoorlijk knappe moeder van een groot gezin te zijn, die bovendien ook goed van de tongriem gesneden is.

Ze wist daarenboven op sublieme wijze de gevoelens van het publiek te bespelen, door aan te kondigen dat haar oudste zoon, die bij het leger is, enkele dagen later in Irak zou worden ingezet.  Onmiddellijk werd aangehaald dat ze conservatief is, maar wie verwacht nu wat anders van een moeder van een groot gezin?  En aangezien McCain die reputatie niet heeft, kwam het hem voor de eigen partij-aanhang ongetwijfeld zeer goed uit dat dit verwijt haar naar het hoofd geslingerd werd.  Uiteraard beriep ze zich onmiddellijk op haar vrouw zijn, en bracht ze hulde aan die andere vrouw, Hillary, wat haar ongetwijfeld heel wat stemmen van ontgoochelde democratische vrouwen zal opleveren.  De tegenstanders van Palin maakten bovendien een grote fout door het over een schandaal te hebben, wanneer een paar dagen na de conventie bekend geraakte dat haar zeventienjarige dochter zwanger is.  Begrepen zij dan niet dat zoiets de sympathie opwekt van al wie zelf kinderen heeft en zich bewust is van het feit dat dit hem of haar ook kan overkomen?

De republikeinse conventie

De republikeinse conventie moest qua show en retorisch talent niet voor deze van de democraten onderdoen.  Er was de toespraak van de zeer populaire voormalige burgemeester van New York, Rudolph Giuliani, die omwille van de linkse idiote kritiek op Palin, namelijk “wie zal er voor de kinderen zorgen wanneer zij vice-president is?” de feministische kaart kon trekken met de woorden: “Wanneer hebben zij ooit zo’n vraag aan een man gesteld?”  Voor ons is dit geen nieuw argument.  Het werd al gebruikt door Segolène Royal, tijdens haar campagne voor de Franse presidentsverkiezingen (ze is ook moeder van vijf), maar in de VS zal dit zeker indruk hebben gemaakt.

Er was ook het bijna wegtoveren van Bush, die een prachtig excuus had aan de orkaan Gustav om niet op de conventie te zijn en enkel een videoboodschap bracht van amper vijf minuten. 

Dan volgde nog een opgemerkte toespraak van Joe Liebermann, voormalig vice-presidentskandidaat van de democraten, die deze laatste kwam oproepen voor McCain te stemmen.

Ondanks alle negatieve kritiek op voorhand waren ook de toespraken van McCain zelf en van zijn running mate Palin zeer goed.

Kortom: op een paar dagen tijd waren de republikeinen erin geslaagd de democraten bij te benen.  Als objectieve waarnemer kan ik enkel maar zeggen: “Petje af!”

Typisch Amerikaans

Behalve het feit dat elke spreker, in welk kamp hij of zij zich ook bevond, het nodig vond zich telkens op het einde van de toespraak op God te beroepen, viel mij ook op hoe sterk die Amerikanen hun gezin en familie in de verkiezingscampagne betrekken.  Bij de democraten bijvoorbeeld was één van de eerste sprekers op de conventie Michelle Obama, die niet alleen met haar kleine kinderen op het podium kwam, maar bovendien aan de conventie kwam vertellen hoe goed haar man wel was…  Verder werd ze tijdens de toespraak van deze laatste regelmatig in beeld gebracht en ze was hier duidelijk door haar mediatrainer op voorbereid vermits telkens wanneer de camera op haar gericht was, iedereen kon zien dat ze met glinsterende ogen bewonderend haar man toekeek. 

Ted Kennedy, van wie medegedeeld werd dat hij terminaal kankerpatiënt is, werd ingeleid door zijn dochter en dat was ook het geval voor Hillary clinton.  De man van deze laatste had het dan weer regelmatig over “Hillary and I”, terwijl iedereen weet dat hij haar horens gezet heeft van een dermate spanbreedte dat ze de Sint-Patrickskathedraal op Fifth Avenue in New York niet frontaal kan binnenstappen.

Vanzelfsprekend spande Obama himself hier ook de kroon door zelfs zijn grootmoeder in zijn redevoering te betrekken en te verklaren: “Ze kan hier niet zijn, maar ik weet dat ze dit op TV volgt”.

Op familiaal vlak lieten de republikeinen zich ook niet onbetuigd.  President Bush bracht, zoals reeds gezegd, slechts een videoboodschap van vijf minuten, maar dit belette hem niet hierin een warme hulde te brengen aan zijn ouders, die wel op de conventie aanwezig waren.

Vanzelfsprekend kwam ook mevrouw McCain vaak in beeld, maar hier was het vanzelfsprekend Sarah Palin die het meest haar familie uitspeelde.  Niet alleen haar man en kinderen waren aanwezig (inclusief haar jongste, een baby die pas in april geboren werd), maar ook het vermaledijde kereltje dat haar zeventienjarige dochter zwanger heeft gemaakt.

Rare jongens, die Amerikanen…

Tenslotte dit nog: de kritiek die een bepaalde pers in Vlaanderen tegen McCain spuit, is van een dermate laag allooi, dat hij en zijn ploeg er sympathiek door worden.  Zo schreef De Morgen op een zeker ogenblik dat mevrouw McCain gekleed loopt als een hoerenmadam…

Zéér rare jongens, die progressieven van bij ons…