Ik lees sinds korte tijd regelmatig de artikels die verschijnen op de webstek van “Vivre en Wallonie”, een VZW die gevestigd is in Montigny-Le-Tilleul (www.vivwal.be).
Ik ben het uiteraard niet altijd eens met wat deze mensen vertellen maar het moet mij van het hart dat de door hen ingenomen standpunten (die meestal te maken hebben met de communautaire problemen in dit land) vaak origineel zijn en meestal interessant. “Vivre en Wallonie” lezen is een verademing t.o.v. de anti-Vlaamse kost die nu al zo lang door Le Soir, La Libre Belgique, La Derniere Heure,… aan hun lezers wordt opgediend. De laatste weken brengt de webstek een soort kroniek over de regeringsonderhandelingen onder de titel: “Soyons positifs, que diable!” (vert. Laat ons verdorie positief zijn!). Bij de inhoud van het vijfde stuk die onder die titel verscheen wou ik toch eens blijven stilstaan. Het is de reactie van “Vivre en Wallonie” op het schrijven van een lezer die stelt dat de derde gemeenschap van dit land, nl. deze van de Duitstaligen, helemaal niet aan bod komt in de discussies die op dit ogenblik over de staatshervorming worden gevoerd. Hij informeert dan ook naar het standpunt van de mensen van de VZW hieromtrent. Het is omwille van hun antwoord op deze vraag dat ik dit stuk onder uw aandacht wil brengen. “Vivre en Wallonie” neemt immers een standpunt in dat ik tot hiertoe nog nooit i.v.m. de Duitstaligen in Franstalig België gehoord heb. Het wijst immers op een meer dan duidelijke wijze naar het zelfbeschikkingsrecht der volkeren en er wordt aan toegevoegd dat over dit fundamenteel en absoluut principe niet onderhandeld kan worden (pak vast Bart Dewever!) In het Frans luidt het: “La seule réponse, dans notre cas, était d’invoquer Le droit des peuples à disposer d’eux-mêmes. Ce principe est fondamental, non négociable, absolu.” Verder wordt er dan stilgestaan bij wat er met de Duitstalige Gemeenschap zou gebeuren wanneer België zou barsten. “Vivre en Wallonie” zegt dat het uiteraard mogelijk is dat dit gebied doodgewoon bij Wallonië blijft, maar dat het evenzeer kan dat het zich onafhankelijk verklaart. Want, wordt eraan toegevoegd, er zijn nog landen die niet groter zijn dan de kantons Eupen en St. Vith die lid zijn van de Verenigde Naties. De redactie van de weblog denkt dat voor de mensen van ginder de terugkeer naar Duitsland niet echt een optie is, hoewel dit in feite niet echt onlogisch zou zijn, voegen ze eraan toe. Wat echter best als mogelijk geacht wordt is de aansluiting bij het groothertogdom Luxemburg (een mening die ik deel).
Het slot van het artikel is meer dan vermeldenswaardig. Ik vertaal het: “Maar het zijn niet wij van Doornik, La Louvière, Namen, Libramont en zelfs niet uit Luik of Verviers die over het lot moeten beslissen van de mensen uit Eupen en St. Vith. Wat luid en duidelijk moet gezegd worden is dat Wallonië zich nooit zal verzetten tegen wat onze Duitstalige landgenoten zelf wensen, ook al is dit een scheiding. En dit zelfs indien onze diepste wens zou zijn dat zij, zoals vandaag de dag, blijven leven in een Wallonië dat misschien morgen wel een eigen staat zal vormen en waarin hun specificiteit herbevestigd en versterkt zou worden.” Geef toe. Zoiets had u nog nooit ten zuiden van de taalgrens gehoord. Mijn hoop is dat deze laatste zin zonder meer zou kunnen geparafraseerd worden maar dan met de plaatsnamen Brugge, Gent, Antwerpen,enz. i.p.v. Eupen en St. Vith en dan uiteraard omtrent de Vlamingen i.p.v. de Duitstaligen.
Facebook |